Έφυγε ο Γιώργος Μαρίνος

 

Ο Γιώργος Μαρίνος στην Οδό των Ονείρων μας

          Σε ευχαριστούμε Γιώργο Μαρίνο για όση χαρά, ψυχαγωγία, ανθρώπινη ζεστασιά, καλλιτεχνική ομορφιά και ποιότητα ελληνικού πολιτισμού μας πρόσφερες τόσες δεκαετίες πάνω στο μουσικό και θεατρικό σανίδι που ξεδίπλωνες με απονήρευτη φρεσκάδα και προσωπική αθωότητα κάθε φορά-σαν να ήταν η πρώτη σου φορά- με ανεπανάληπτη μαγεία το φώς της ψυχής σου. Από τον χώρο της «Μέδουσας» που σε πρωτοείδαμε έως το Αρχαίο Θέατρο του Ηρωδείου το «θερμοκήπιο» του καλού, αξιόλογου μουσικού σου γούστου, των εμφανίσεών σου πάνω στο σανίδι ήταν απαράμιλλο, μαγευτικό. Απέφευγες κάθε μετριότητα από αγωγή και παιδεία, έχοντας την τύχη να μαθητεύσεις κοντά σε ιερές φυσιογνωμίες του ελληνικού μας πολιτισμού από διάφορα πεδία της Τέχνης μιάς άλλης Ελλάδας, ουσιαστικότερης μαρτυρίας ζωής, αληθινών ανθρώπινων επαφών και σχέσεων. Ωρίμαζες και εμπνεόσουνα σε κάθε σου εμφάνιση. Ήσουνα γεννημένος για το σανίδι και όχι για την εργασιακή σταδιοδρομία που σε προετοίμαζαν οι γονείς σου, και επιθυμούσε ο εξόριστος αριστερός πατέρας σου. Χαρούμενος και Μοναχικός, απέφευγες τους δημόσιους επαινετικούς πανηγυρισμούς αν και σου άρεσε το χειροκρότημα σαν γνήσιος και αυθεντικός θεατρίνος. Στεκόσουνα μακριά από κάθε δημόσια χυδαιότητα και κουτσομπολιό, από κάθε μουσικό εκθειασμό σε ότι ερμήνευες. Άνοιγες δρόμους δίχως τυμπανοκρουσίες και έφερνες κοντά το κοινό σου με τον «διασκεδαστή του», οργάνωνες με επιτυχία την μουσική διαλεκτική των επιλογών σου που ερμήνευες εξαιρετικά δίχως κούραση. Οι ρυθμοί της αναπνοής σου ήσαν οι ρυθμοί των παραστάσεών σου πάνω στο σανίδι. Χάρασσες με σοβαρότητα και υπευθυνότητα την ιδιαίτερη αρμονία της αισθητικής σου σκηνικής παρουσίας ακόμα και όταν από πολύ νωρίς- μέσα δεκαετίας του 1960- φανέρωσες δημόσια την ερωτική σου ιδιαιτερότητα, την ομοφυλοφιλία σου. Την ομοφυλόφιλή σου ερωτική κλίση που ούτε έκρυψες, ούτε την διατυμπάνισες, ούτε την έκανες σημαία καλλιτεχνικής σου καταξίωσης και αποδοχής. Έπαιξες το ερωτικό παιχνίδι της ζωής έντιμα και αντρίκεια, πήρες και έδωσες τα μαθήματά σου, βίωσες την ταυτότητα των επιλογών σου στην δημόσια εικόνα σου θαρραλέα. Πρωτοπόρος για την ελληνική gay κοινότητα σε κυβερνητικούς καιρούς σκοτεινούς, πολιτικά αποτρεπτικούς, κοινωνικά υβριστικούς, θρησκευτικά στιγματικούς σε κάθε εκδήλωση ανατροπής του αντρικού παραδοσιακού ρόλου, σε κάθε απόπειρα εμφάνισης της αντρικής ευαισθησίας ως δημόσια εξομολογητική εικόνα και σωματικής αυτοδιάθεσης επιλογών. Έζησες την ιστορική πολιτιστική περιπέτεια μιάς άλλης Ελλάδας που με κάθε τρόπο και εκδήλωση ζητούσε να αλλάξει, να ανασάνει από το βάρος της κοινωνικής της καχεξίας και οικονομικής ανίας ως τουριστικό μόνο προϊόν στα μάτια των ξένων. Μιάς Ελλάδας στρατοπεδευμένης σε συντηρητικά πλαίσια εκπαιδευτικών και πολιτικών επιλογών. Μιάς πατρίδας που αναζητούσε τρόπους να χαρεί και να ζήσει την αληθινή σύγχρονη πραγματικότητά της, χωρίς να πλήττει από μετριότητα και εθνική δουλοφροσύνη. Εξάλλου, υπήρξες αγαπημένος μαθητής του Μελωδού των Ονείρων μας ο οποίος τόλμησε να αμφισβητήσει την ακαδημαϊκή μουσική αγωγή της γενιάς του και να μας ανοίξει τους νέους πνευματικούς και μουσικούς ορίζοντες της αστικής του επαναστατικής λαϊκότητας. Αυτήν την αστική λαϊκότητα που «λιποθυμούν» οι ερωτικές λέξεις πάνω σε ένα πεντάγραμμο, σε μία ρεμπέτικη παρτιτούρα πλάθοντας και αναπλάθοντας παλαιούς ήχους και ερωτικά ψιθυρίσματα της λαϊκής μας μουσικής παράδοσης. Αυτήν την αστική λαϊκότητα που αναζητούσαν και πρέσβευαν οι πνευματικοί δημιουργοί και καλλιτεχνικοί εκφραστές του ρεύματος εκείνου της Τέχνης που ονομάζουμε Γενιά του 1930. Φυσιογνωμίες της Τέχνης και Καλλιτεχνίας υψηλού μορφωτικού επιπέδου μα, και οικονομικά εύρωστων οικογενειών καταγωγής. Ο σοφός και ελευθερόφρων, δημοκράτης αναρχικός Μάνος Χατζιδάκις έκανε την ρήξη, βάζοντας την μουσική και πολιτιστική του ευαίσθητη σφραγίδα με ότι καταπιάστηκε ως μουσική μας αγωγή, έθεσε τα θεμέλια μιάς χαμηλόφωνης αδιαπραγμάτευτης ευαισθησίας της εσωτερικής φωτεινής όψης των ζωών μας, οι μαθητές, συνεχιστές του με την «Ορχήστρα» των Μουσικών τους «Χρωμάτων» βάδισαν πάνω στα ίχνη του. Ακολούθησαν με υπερηφάνεια το δρόμο που χάραξε Εκείνος μακριά από κάθε μετριότητα και νόθα μουσικά ψυχαγωγικά ακούσματα και θορυβώδεις εμφανίσεις.

     Χειμαρρώδης η παρουσία του Γιώργου Μαρίνου, ωραίο το παρουσιαστικό του, ευαίσθητη και χαρμολυπικών χρωματισμών και αισθήσεων η φωνή σου. Είτε ερμήνευε τον Μελωδό των Ονείρων μας Μάνο Χατζιδάκι, είτε απέδιδε την σκληρή ευαισθησία των στίχων, αισθαντικότητα των τραγουδιών του δίσκου «Μόνο για Άντρες», είτε δοκίμαζε θεατρικά τις αντοχές του στην «Δεσποινίδα Μαργαρίτα» στο Θέατρο του Νίκου Κούρκουλου, είτε στην θρυλική παράσταση της «Λούλου», είτε πεισματικά έδινε την τελευταία του παράσταση- εμφάνιση- καταχειροκροτούμενος στο Ηρώδειο στην παράσταση του φίλου του μουσικοσυνθέτη Σταμάτη Κραουνάκη παρέμενε αυθεντικά ο ίδιος. Ακόμα και όταν παρουσίαζε διάφορα τηλεοπτικά σώου κατά καιρούς στην τηλεόραση. Ο αγαπημένος μας Γιώργος Μαρίνος ο ζωόφιλος και μοναχικός, που έκρυβε την θλίψη του με τα αστεία την σάτιρα και τις παρλάτες του, την χαροποιό συμπεριφορά του. Ήθελε μέχρι τέλους η δημόσια εικόνα του να παραμείνει ατσαλάκωτη και το κατόρθωσε δίχως να ενοχλεί.           

Πρωτοπόρα η καλλιτεχνική του παρουσία, το ταλέντο σου αξιοζήλευτο, αμίμητο όπως και η καλλιτεχνική του σεμνότητα και αξιοπρέπεια. Αντιμετώπιζε με σεβασμό το ετερόκλητο ηλικιακά κοινό του, όσες φορές τον είχα ακούσει στην «Μέδουσα» και σε άλλους χώρους έκανα πάντα την ίδια διαπίστωση, είχε το θείο χάρισμα να απλώνει γύρω του μία λάμψη, το δυνατό της ψυχής του φως. Η μελωδική φωνή του γαλήνευε με τους ίδιους τόνους που άλλοτε ξεσήκωνε σε αστεία και με ένα ανεξάντλητο χιούμορ που εξέπεμπε είτε πάνω στην πίστα είτε όταν έρχονταν κοντά στις φιλικές παρέες στα τραπέζια του μαγαζιού του. Ταξίδευε ο ίδιος και ταξίδευες και εσύ μαζί του. Έτυχε να τον δω από κοντά από την νεαρή μου ηλικία, να τον ακούσω να ερμηνεύει τραγούδια όχι μόνο στην «Μέδουσα» αλλά και στο «Μουσικό Μπάρ» της τραγουδίστριας Νινής Ζαχά, σε φιλικό σπίτι που επισκέπτονταν. Έκλεινε μέσα του έναν άλλον κόσμο, μιάς άλλης πολιτιστικής ταυτότητας Ελλάδα και εποχές γοητευτικά ελπιδοφόρες αλλά και μελαγχολικές, ηττημένες από τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες. Η επιλογή της στάσης του να αποσυρθεί εγκαίρως από τα φώτα της δημοσιότητας, να μην δούνε οι άλλοι, το κοινό του και οι θαυμαστές του την φυσική φθορά του δηλώνει ένα είδος ΟσκαρΟυαλδικής φιλοσοφίας και στάση ζωής αλλά και μεγάλη ατομική αξιοπρέπεια. Έφυγε έχοντας χάσει ένα μέρος της οικονομικής του άνεσης-έχοντας επενδύσει τις οικονομίες του σε επιχειρηματικές δραστηριότητες που δεν είχαν αίσιο αποτέλεσμα. Ζούσε αποτραβηγμένος σε Οίκο Ευγηρίας υπό την προστασία στενού του φίλου και της γυναίκας του που τον φρόντιζαν με επιμέλεια και αγάπη.

          Άλλος ένας κύκλος των παλαιών πολιτιστικών αναμνήσεων της ζωής μας κλείνει. Το ανθρώπινο δάσος υλοτομείται από τον Χρόνο και την Μοίρα του καθενός μας. Μόνη ίσως μελαγχολία ότι μέσα σε αυτήν την Ελληνική και Ξένη Μουσική κακοηχία της εποχής μας είναι λιγάκι δύσκολο να διακρίνουμε την αυθεντικότητα των νέων μουσικών ελληνικών ταλέντων. 

Για θεατρική παράσταση του Γιώργου Μαρίνου έχουμε γράψει παλαιότερα στα Λογοτεχνικά Πάρεργα.

   Το τελευταίο μουσικό της φωνής του χαροποιό μειδίαμα και το σιγοψιθύρισμα της μελωδίας «Ο Αχιλλέας από το Κάϊρο, εδώ και χρόνια ζει στην Αθήνα, σε ένα υπόγειο σκοτεινό γωνιακό κάπου στη Σίνα……….»

Γιώργος Χ. Μπαλούρδος

Πειραιάς

Τετάρτη 11 Μαρτίου 2026.