Το περιοδικό ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ Β΄ 2004-2013

     Το περιοδικό Φιλολογική Στέγη περίοδος Β΄

Εισαγωγικά

     Οι αποδελτιωτικές εργασίες του τελευταίου διαστήματος στην ιστοσελίδα μου Λογοτεχνικά Πάρεργα, πειραιώτικων περιοδικών, προέρχονται από το διασωθέν αρχείο παλαιότερων ερευνητικών μου εργασιών για τα πολιτιστικά πράγματα του Πειραιά. Η πειραϊκή μου μνήμη και διάθεση ευτυχώς ακόμα δεν έχει στερεύσει. Από αγορές βιβλίων και εντύπων, τευχών περιοδικών και φύλλων εφημερίδων με τα οποία είχα συνεργαστεί στο παρελθόν. Δεν υπήρξα συλλέκτης ούτε μέλος κανενός Φιλολογικού Σωματείου, Συνδέσμου ή Ομίλου του πρώτου λιμανιού ώστε να έχω πρόσβαση, «από τα μέσα» στα διάφορα τεκταινόμενα, ή να κατορθώσω να συγκεντρώσω τον τεράστιο όγκο του πειραιώτικου συγγραφικού και εκδοτικού υλικού που είχε εκδοθεί και συνέχιζε να κυκλοφορεί. Με ενδιέφερε το λογοτεχνικό έργο ενός πειραιώτη δημιουργού περισσότερο να το διαβάσω, δίχως αυτό να σημαίνει, ότι απέκλεια και τις όποιες φιλικές επαφές και σχέσεις με πρόσωπα που ταίριαζα. Εξάλλου, ας μου επιτραπεί να το αναφέρω για την ιστορία, υπήρξα στον πολιτιστικό χώρο της πόλης δραστηριότατος για χρόνια. Έκανα πειραϊκό ραδιόφωνο, έδωσα ομιλίες, έγραψα και μίλησα για πειραιώτες δημιουργούς, δημοσίευσα σε πειραϊκές εφημερίδες και έντυπα, εξέδωσα βιβλία που αφορούν την πορεία του πολιτισμού στην πόλη μας, λεύκωμα, διέσωσα πρόσωπα και έργα. Συνεχίζω με έναν άλλον τρόπο, (διαδικτυακά) να ασχολούμαι και με τον Πειραιά. Πίστευα πάντα στις συλλογικές εργασίες και προσπάθειες και όχι στην μονοπώληση εργασιών από ένα και μόνο άτομο. Εδώ οφείλονταν και οι κατά καιρούς διαφορές μου, οι γκρίνιες και αντιθέσεις μου με πρακτικές και τακτικές πειραιωτών οι οποίοι ήθελαν να τα ελέγχουν και να τα καθορίζουν όλα. Πίστευα στην σύνθεση και όχι στην διάσπαση, τον κατακερματισμό των όποιων μικρών μας σημαντικών πνευματικών και καλλιτεχνικών δυνάμεων. Θεωρούσα και εξακολουθώ να θεωρώ ότι η πόλη σου είναι μία Κιβωτός που ταξιδεύει στον χρόνο και μέσα της, χωρούν όλες οι ανθρώπινες πνευματικές παρουσίες και ίσως και η σύνολη δημιουργία τους. Οι άνθρωποι-οι Πειραιώτες-οι οποίοι ενδιαφέρονται για τα κοινά της πόλης τους, είναι ενεργοί πολίτες, διαθέτουν πολλούς και διαφορετικούς τρόπους να εκφραστούν, να δείξουν την αγάπη τους στα χώματα που γεννήθηκαν, περπάτησαν, ονειρεύτηκαν. Το ζήτημα ενδεχομένως βρίσκεται από την άλλη πλευρά, την πλευρά της πόλης, στο τι πράττει, σε τι ενέργειες προβαίνει ώστε με την σειρά της να αναδείξει τα πνευματικά της τέκνα και τους καλλιτέχνες της δίχως αποκλεισμούς και αστερίσκους. Οι παλαιότεροι στο χρονοντούλαπο της ιστορίας οι νεότεροι στην μαρκίζα. Γνωρίζουμε καλά ότι άνθρωποι και χώρος έχουν κοινό βάδισμα μέσα στην ιστορία και μνήμη. Στο πόσο αυτό αληθεύει είναι ένα άλλο ανοιχτό ερώτημα. Ο Καβαφικός στίχος "Η Πόλις θα σ' ακολουθεί..." προσδιορίζει το βλέμμα μας και ίσως και την διαδρομή μας.

     Ανάρτησα στα προηγούμενα σημειώματά μου τεύχη του περιοδικού Φιλολογική Στέγη, από την πρώτη περίοδο της κυκλοφορίας του από το ομώνυμο Σωματείο. Δελτίο νούμερο 1/ Φεβρουάριος 1965 -Περιοδικό τεύχος 60/Καλοκαίρι 1997, τεύχη που κατόρθωσα να προμηθευτώ, προσθέτοντας έναν διαφορετικό κάθε φορά σχολιασμό. Δεν μπορώ να γνωρίζω το ενδιαφέρον αυτών των σημειωμάτων, συνήθως οι ελάχιστοι που επικοινωνούν μαζί μου ζητούν πληροφορίες παρά δημοσιεύουν ή εκφέρουν την γνώμη τους για τέτοιου είδους συγγραφικές αποδελτιωτικές αναρτήσεις. Εξάλλου, ευελπιστούσα εδώ και χρόνια, ότι αυτές τις αποδελτιωτικές έρευνες και εργασίες θα τις είχαν κάνει άτομα τα οποία ήσαν ενεργά μέλη των διαφόρων Σωματείων-διέθεταν πληρέστερο αρχείο από το δικό μου-γνώριζαν καλύτερα από εμένα πράγματα, άτομα και καταστάσεις. Αλλά η αδιαφορία ήταν κάτι που δεν κρύβονταν, σε όλα τα στάδια εξέλιξης και συνέχισης της διαδρομής του ιστορικού αυτού Φιλολογικού Σωματείου. Ας είναι. Τα 60 συνολικά τεύχη του περιοδικού που εξέδωσε η Φιλολογική Στέγη του Πειραιά στα τριάντα δύο αυτά χρόνια, καθώς και τα έξτρα αφιερώματα των τευχών που τα συνοδεύουν, συνδέθηκαν όχι μόνο με την πολιτιστική διαδρομή της Στέγης αλλά, και με την πολιτισμική ανάπτυξη και καλλιέργεια των γραμμάτων και των τεχνών στην πόλη μας, τον Πειραιά. Δυστυχώς η επιβολή της επτάχρονης στρατιωτικής δικτατορίας ανέκοψε μαζί με τις άλλες κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητες στην πατρίδα μας, και την άνθηση και καλλιέργεια των γραμμάτων και των τεχνών σε όλη την ελληνική επικράτεια. Το ίδιο συνέβει και στον Πειραιά. Η παραγωγική πνευματικά και καλλιτεχνικά προσπάθεια-πάνω από μία δεκαπενταετία 1950-1966, ανακόπηκε από την χουντική περίοδο 1967-1974. Αν και την δύσκολη αυτή περίοδο που πέρασε η χώρας μας (αν εξαιρέσουμε τα πρώτα δύο τρία «μουδιασμένα» χρόνια της επταετίας) οι καλλιτεχνικές δραστηριότητες και πνευματικές δράσεις δεν ανακόπηκαν εντελώς. Οι άνθρωποι των γραμμάτων, οι συγγραφείς, εξακολούθησαν να γράφουν, να δημιουργούν να παράγουν. Οι πνευματικές, συγγραφικές και άλλες καλλιτεχνικές δραστηριότητες, εκδηλώσεις και ομιλίες, δεν σταμάτησαν τελείως ούτε απαγορεύτηκαν, παρά την άσκηση λογοκρισίας. Το ίδιο συνέβει και στην πόλη του Πειραιά. Όπως μας δείχνουν οι διάφορες καταγραφές και πληροφορίες που αντλούμε από τον τοπικό τύπο και τα διάφορα περιοδικά της εποχής, ατομικές μαρτυρίες παλαιότερων πειραιωτών, εκδόθηκαν βιβλία, (έστω και κάτω από μιας  χαλαρής λογοκρισίας επίβλεψη) κυκλοφόρησαν περιοδικά, τίτλοι εφημερίδων και άλλων εντύπων. Ανέβηκαν θεατρικές παραστάσεις είτε στο Δημοτικό Θέατρο είτε σε άλλες ιδιωτικές Θεατρικές Σκηνές, στα Θέατρα της πόλης. Διοργανώθηκαν μουσικές συναυλίες, στο Δημοτικό Θέατρο, σε κινηματογραφικές αίθουσες, πλατείες. Προσκλήθηκαν ξένα ευρωπαϊκά μουσικοχορευτικά συγκροτήματα.(παράξενο πως, πολλά προερχόμενα από το τότε ανατολικό μπλοκ). Οι Πειραιώτες και Πειραιώτισσες παρακολουθούσαν παραστάσεις του Θεάτρου Σκιών, κινηματογραφικές προβολές, σύγχρονου κινηματογράφου, απολάμβαναν τα αυτοσχεδιαστικά νούμερα των ανθρώπων των Τσίρκων που επισκέπτονταν την πόλη. Με τον έναν ή άλλον τρόπο, φανερά ή κρυφά, άμεσα ή έμμεσα, τα άτομα του πολιτισμού που διακονούν τα ελληνικά γράμματα, έριχναν τους σπόρους της καινούργιας σποράς τους, συμπληρώνοντας την παλαιότερη  πειραϊκή παράδοση. Προετοίμαζαν το νέο έδαφος της καταξίωσης μετά την απαλλαγή της Ελλάδας από το στρατιωτικό καθεστώς. Αν ξεφυλλίσουμε τα φύλλα των ημερήσιων ή εβδομαδιαίων εφημερίδων που εξακολουθούσαν να κυκλοφορούν στην πόλη μας, (αλλά και του αθηναϊκού εν γένει τύπου) θα διαπιστώσουμε έναν μικρό «οργασμό» εκδηλώσεων. Διοργανώσεις Εκθέσεων υψηλής ποιότητας, (στο Φουαγιέ, στον "Νώε", στο Γαλλικό Ινστιτούτο, στην Αίθουσα Τέχνης του Παυλόπουλου, στην "Στοά¨ κλπ.) Ετήσιες Εκθέσεις Θαλασσογραφίας εικαστικών δημιουργών σε υπαίθριους (Κήπος Τερψιθέας) και όχι μόνο χώρους. Προβολές κινηματογραφικών ταινιών σύγχρονων σκηνοθετών σε χειμερινά και καλοκαιρινά πειραϊκά σινεμά. Συχνές παρακολουθήσεις φιλολογικών ομιλιών και διαλέξεων, συνεστιάσεων. Τα πειραϊκά απογεύματα και βράδια ήσαν συχνότατα «αγκαζέ», κλεισμένα για τους φιλότεχνους πειραιώτες, οι αίθουσες ήσαν κατάμεστες, οι απαγγελίες ποιημάτων κυρίως από τον ηθοποιό και ποιητή Γιώργο Μετσόλη βρίσκονταν στην "ημερήσια διάταξη". Οι προσκλήσεις για την παρακολούθηση ομιλιών δίδονταν από χέρι σε χέρι. Διοργανώνονταν ομιλίες και συζητήσεις από σημαντικούς ομιλητές. Επιστήμονες και καθηγητές, Συγγραφείς οι οποίοι δεν προέρχονταν μόνο από τα χώματα της πόλης, κατέβαιναν στο πρώτο λιμάνι όχι μόνο για να απολαύσουν το φαγητό στις ψαροταβέρνες του, αλλά να δώσουν ή να παρακολουθήσουν ομιλίες και διαλέξεις. Εκδόθηκαν βιβλία, ποιητικές συλλογές, πεζογραφήματα, μελέτες, ανάτυπα από πειραιώτικα τυπογραφεία. Κυκλοφόρησαν περιοδικά. Οι συνεργασίες πειραιωτών με περιοδικά και εφημερίδες εκτός των ορίων του δήμου ήσαν σταθερές. Οι πειραιώτες δημιουργοί, άντρες και γυναίκες, και του ευρύτερου πειραϊκού χώρου των όμορων δήμων, συνέχισαν να γράφουν, να δημοσιεύουν, να αρθρογραφούν, να μας δίνουν τα κείμενά τους που αντέχουν ακόμα και σήμερα ίσως στον χρόνο. Χρονογραφήματα, ημερολογιακές αναμνήσεις, δημοσιογραφικές επιφυλλίδες και άρθρα, ανταποκρίσεις, δοκιμιακές μελέτες, εκατοντάδες ποιήματα δημοσιευμένα σε έντυπα της εποχής, συνέχιζαν να καλλιεργούν την πειραϊκή παράδοση. Σχόλια για τα κακώς δημοτικά πεπραγμένα της πόλης. Τοπικές δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος ανταποκρίσεις ναυτιλιακού περιεχομένου και συνεργασίες με αθηναϊκές δημοσιογραφικές πένες. Οι Πειραιώτες δημότες ανοιχτά ή με έμμεσο τρόπο, εξέφραζαν την άποψή τους, τις κρίσεις τους για τα κοινά, τις αλλαγές που έβλεπαν να συντελούνται στην πόλη τους. Η αρχιτεκτονική της μορφή και η εικόνα της πόλης άλλαζε και μαζί της και εκείνοι. Ο Πειραιάς ανοικοδομούνταν από την «αρχή». Στην αρχή, από τον οραματικό σχεδιασμό της πόλης από τον πειραιώτη δοτό δήμαρχό της. Την εικόνα που έδωσε στον Πειραιά ο δήμαρχος της δικτατορίας Αριστείδης Σκυλίτσης. Αυτόν τον Πειραιά είναι που γνώρισαν, μεγάλωσαν, έπαιξαν, περπάτησαν και δραστηριοποιήθηκαν, εργάστηκαν, απόκτησαν τις αναμνήσεις και εμπειρίες τους οι επόμενες, μεταπολιτευτικές γενιές των Πειραιωτών. Οι μνήμες των ανθρώπων δεν εξαρτώνται μόνο από τις ιδεολογικές τους προτιμήσεις, δεν ζυμώνονται μόνο από το τι πρεσβεύουν και ακολουθούν πολιτικά ξεχωριστά το κάθε άτομο, αλλά από κοινωνικές και προσωπικές συγκινήσεις, παραστάσεις βίου και αισθήματα ακρωτήρια στον χρόνο. Οι μνήμες των ανθρώπων δεν «υποτάσσονται» δεν ακολουθούν πάντα τις επιβαλλόμενες γραμμές και κομματικές ντιρεκτίβες άλλων παραγόντων. Από το τι σε διδάσκουν να αποδέχεσαι και να υποστηρίζεις οι κομματικοί σου καθοδηγητές. Οι Πειραιώτες και Πειραιώτισσες, οι κομματικά ενταγμένοι και οι ανένταχτοι κομματικά, ήσαν ενάντια στην δικτατορία (όσοι τέλος πάντων ήσαν), όμως η δημαρχιακή περίοδος αυτού του Δημάρχου όπως και του μπαρμπαγιάννη, του Ιωάννη Παπασπύρου μετά την επταετία, αποτυπώθηκε στις συνειδήσεις τους καταλυτικά. Ακόμη και σήμερα, σχεδόν μισόν αιώνα μετά, αποτελεί για μένα μία ιστορική απορία στο γιατί οι Πειραιώτες με τους οποίους συνομιλούσαμε σαν έφηβοι και νέοι, και εξακολουθούμε να συζητούμε τώρα που άσπρισε η κόμη, εκφράζουν θετική γνώμη για τον δήμαρχο της επταετίας και ας ήσαν και εξακολουθούν να είναι σφόδρα αντιχουντικοί. Οι αφορισμοί δεν λύνουν προβλήματα ούτε απαντούν στο ερώτημα. Τι είναι εκείνο που είδαν να αλλάζει στην πόλη τους και το θυμούνται ακόμα, συνέδεσαν τις ατομικές τους παραστάσεις με αυτές της πόλης την ταραγμένη και σκοτεινή εκείνη περίοδο. Εκατοντάδες είναι οι πνευματικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες που πραγματοποιήθηκαν στα πριν την δικτατορία και κατά την διάρκεια της δικτατορίας χρόνια. Μόνο τις εκδηλώσεις στην αίθουσα του Γαλλικού Ινστιτούτου να καταγράψουμε θα εκπλαγούμε γιαυτό το πειραϊκό πνευματικό «ζουζούνισμα» το οποίο συντελέστηκε στην πόλη μας. Οι θεατρικές παραστάσεις που έδωσε το θεατρικό τμήμα της Φ. Σ. είναι ακόμα «αχαρτογράφητες» στο ευρύ κοινό. Το ίδιο θα υποστηρίζαμε για τις κυκλοφορίες βιβλίων που τυπώθηκαν στον Πειραιά, περιοδικών τα οποία κυκλοφόρησαν και ήρθαν να προστεθούν στην μακρά σειρά των προηγούμενων δεκαετιών. Φωτισμένα για την εποχή τους προοδευτικά άτομα δημιούργησαν Πολιτιστικά Κέντρα στο κέντρο της πόλης. "Νώε", "Στοά", "ΕΚΙΤΕΠ". Δημιουργήθηκαν νέα φιλολογικά σωματεία, "Εταιρεία Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά", "Όμιλος για την διάδοση της ελληνικής γλώσσας". Νέες ηλικιακά φωνές ανήσυχων πειραιωτών έφεραν έναν φρέσκο αέρα στα πολιτιστικά πράγματα της πόλης, κόμισαν τους σύγχρονους οραματισμούς τους. Η μαγιά των πειραιωτών φιλότεχνων αυγάτισε, προστέθηκε στην παλαιά «φρουρά» των πειραιωτών η οποία είχε αρχίσει σιγά-σιγά να υποχωρεί. Όλος αυτός ο πολύστικτος αναβρασμός, το πολύχρωμο φτερούγισμα μας φανερώνει ότι η Πόλη μας δεν έπαψε να ζει, και να αναπνέει, να εξελίσσεται, να δημιουργεί. Να κατορθώνει-παρά τις «μικρές» της δυνάμεις-να διασκεδάζει, να ψυχαγωγεί τους πειραιώτες, να τους μορφώνει, να τους ενημερώνει, να δημιουργεί πνευματικές γέφυρες με το παρελθόν, να καλλιεργεί τα γράμματα και τις τέχνες, στο βαθμό που της το επέτρεπαν οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες, η οικονομία της, η βαριά σκιά της πρωτεύουσας. Προπάντων όμως, να γεννά νέες και ακμαίες πνευματικές δυνάμεις, ρωμαλέες συγγραφικές φωνές. Να κυοφορεί στα σπλάχνα της επιστήμονες και καλλιτέχνες, οικονομικούς παράγοντες της χώρας και πολιτικούς. Να αυξάνει στην πορεία της το ποσοστό του μερτικού της στην ελληνική ναυτιλία. Η πολιτιστική οικοδόμηση του Δήμου Πειραιά-για να περιοριστούμε μόνο στα του οίκου μας- συνεχίζονταν μέσα στον χρόνο και την τοπική ιστορική περιπέτεια. Λιθαράκι το λιθαράκι χτίζονταν η πολιτιστική ταυτότητα της πόλης. Αυτής της εργατούπολης που ξενομερίτες και πρόσφυγες από διάφορα μέρη της Ελλάδος και της Μικράς Ασίας, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στα χώματά της και της πρόσφεραν την ικμάδα και τα όνειρά τους, την εργατικότητά τους, τις φιλοδοξίες τους, τον ερωτισμό τους, και αυτή τους το ανταπέδωσε με την ίδια ζέση, φιλόξενη διάθεση. Οι Δημότες και ο Δήμος του Πειραιά έγιναν ένα. Απόκτησαν-τουλάχιστον για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα κοινό βάδισμα και συνείδηση. Εικονογράφησαν την πειραϊκή αυτή συνείδηση στην παράλληλη ροή του χρόνου και της ιστορίας στα βιβλία, τις εφημερίδες και τα έντυπα της εποχής τους. Οι Πειραιώτες συγγραφείς και λόγιοι, διανοούμενοι και ποιητές, εκδότες και άνθρωποι των γραμμάτων, δεν συναγωνίζονταν τους εκτός Πειραιά, πραγματοποίησαν τους δικούς τους διασκελισμούς κάτω από τους «δοξασμένους» ιστορικά πειραϊκούς απόηχους των προηγούμενων δεκαετιών. Της μεσοπολεμικής και κατοχικής περιόδου. Δεν προσκύνησαν την φήμη της πρωτεύουσας, δεν λιγοψύχησαν εξαιτίας άλλων ισχυρότερων πνευματικών ιχνών άλλων περιοχών της χώρας. Έδωσαν οξυγόνο αναπνοής οι πειραιώτες των δεκαετιών πριν την επτάχρονη στρατιωτική περίοδο και κατόπιν, στις παλαιότερες γενιές των πειραιωτών δημιουργών επαναφέροντας τους στην επιφάνεια όχι σαν αγάλματα σε εκθεσιακό χώρο αλλά, μιλώντας μεταξύ τους για αυτούς, μνημονεύοντάς τους στις κουβέντες τους, στις συζητήσεις στις ταβερνοπαρέες τους. Διάβαζαν το έργο τους, απήγγειλαν ποιήματά τους, έγραφαν μικρές μελέτες, δημοσίευαν άρθρα. Σηματοδότησαν εκ νέου το έργο τους πάνω στα καινούργια ίχνη της πειραϊκής παράδοσης και γραμματείας. Οι μορφές άλλαζαν η πειραϊκή ψυχή και συνείδηση όμως παρέμεναν ίδιες. Τα περιοδικά και οι εφημερίδες των χρόνων αυτών, τα φιλολογικά και άλλα σωματεία μπορεί να δημιούργησαν ομάδες ή ομαδούλες, να απέκλεισαν άτομα, κράτησαν όμως ζωντανή την πειραϊκή παράδοση, σχηματίζοντας μικρούς κλειστούς πνευματικούς πυρήνες αναφοράς. Κράτησαν ενωμένα ποικιλόμορφα άτομα και πνευματικού επιπέδου πρόσωπα. Συσπείρωσαν έστω και με παράξενο και προσωποπαγές των μελών τους τρόπο, τους Πειραιώτες γύρω τους και μέσα στα σύνορα της πόλης. Τους καλλιέργησαν μια ενδοσκόπηση όχι πάντοτε λανθασμένη. Μια οπτική καθαρά πειραιοκεντρική δίχως πολλές φορές αξιόλογες αξιώσεις και αποτελέσματα. Οι πολιτιστικές ανάγκες μιάς μεγάλης μερίδας πειραιωτών, καλύπτονταν από τις εκδηλώσεις και δραστηριότητες των Πειραϊκών Σωματείων, Συνδέσμων και Ομίλων. Η πολιτιστική πολιτική τους (ή των ατόμων που τα διοικούσαν) έγινε και δική τους πολιτιστική πολιτική και έκφραση. Απλώθηκε στην πόλη, διασκορπίστηκε σε διάφορα μεγέθη και έγινε η κύρια εικόνα της. Τα αντιφεγγίσματα ήσαν κοινά όπως και τα βαδίσματα της αναγνώρισης και πλοήγησης των έργων της πόλης και των συγγραφέων της, λογοτεχνών της. Το ταξίδι υπήρξε κοινό για πολλές δεκαετίες. Άλλοι το απόλαυσαν, άλλοι συνέβαλαν στα ναύλα της ρότας, άλλοι έφυγαν με άλλο καράβι, άλλοι έπαθαν ναυτία και δεν θέλησαν να ταξιδέψουν με τις υπάρχουσες συνθήκες και το τίμημα των ναύλων. Το πειραϊκό λιμάνι όμως ήταν παρόν από αιώνες, δεν απομάκρυνε κανέναν και καμία από τα χνάρια της ιστορίας του. Κάθε πειραιώτης λόγιος και φιλότεχνος και το μπουζουκάκι του. Με τις πενιές του συμμετείχε στην παράδοση της πόλης, συν-έγραφε την Ιστορία όλων μας.

     Η δεύτερη περίοδος αρχινά επτά χρόνια μετά την ολοκλήρωση της πρώτης περιόδου της κυκλοφορίας του περιοδικού. Οι περισσότεροι από τους παλαιούς πειραιώτες έχουν φύγει από κοντά μας, η πόλις φυλλορροεί από το πνευματικό της δυναμικό. Ορισμένοι συνεχίζουν να γράφουν, να μετέχουν στα πολιτιστικά κοινά και τις εκδηλώσεις. Η λάμψη όμως της παλαιάς πειραϊκής πνευματικής παράδοσης έχει υποχωρήσει. Στην πολιτιστική οθόνη της πόλης έχουν αρχίσει να αχνοφαίνονται οι νέες σκιές των νεότερων πειραιωτών δημιουργών. Έχουν αρχίσει οι τριγμοί, οι αμφιταλαντεύσεις των επιλογών, οι μετεωρισμοί μεταξύ της παλαιάς «παρέας» και της «αποκαθήλωσής» της. Ο χώρος στενός και οι στροφές αδιέξοδες. Οι μηχανισμοί ακόμα κρατούν την λογική τους. Οι παλαιές θέσεις και αντιλήψεις κυβερνούν οι αντιστάσεις υποχώρησης φέρουν προσωπικό στίγμα. Τα νέα όνειρα δεν χωρούν σε παλαιά ασκιά και πρακτικές. Οι πύλες όμως, έχουν αρχίσει να μισανοίγονται και να εισέρχονται οι νέες συγγραφικές μονάδες και πνοές. Το ύφος και η ταυτότητα της δεύτερης περιόδου του περιοδικού είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό της πρώτης περιόδου. Ότι δεν κατόρθωσαν οι νέες φουρνιές των πειραιωτών δημιουργών το ολοκληρώνει ο Χρόνος με ότι αυτό συνεπάγεται στην ιστορία. Όμως, όπως μας είπε ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός, «Τέλος κι αρχήν η μνήμη εδώ δεν έχει…». Η πομπή της μνήμης της πολιτιστικής παράδοσης της πόλης συνεχίζεται με άλλα σύγχρονα μέσα. Μέσω των ηλεκτρονικών ιστοσελίδων.

Η δεύτερη περίοδος του περιοδικού αρχινά από το Καλοκαίρι του 2004 και διαρκεί έως τον Χειμώνα του 2013. Στο διάστημα αυτό κυκλοφόρησαν 32 τεύχη. Με πλούσια ύλη και πολλά πειραϊκά πένθη, πάντα όμως έχοντας τον ίδιο σκοπό. Την διατήρηση της πειραϊκής παράδοσης και της Φιλολογικής Στέγης ενεργά. Το μέλλον θα δείξει τις αντοχές της παράδοσης αυτής και τους κινδύνους των αποκλεισμών της, όπως το θέλησαν ορισμένοι παλαιοί της εκπρόσωποι και το υιοθέτησαν οι νεότεροι «μετεωρίτες» της σφραγίδας.

Αντιγράφω τα περιεχόμενα και τους συντελεστές ορισμένων τευχών που έχω στην διάθεσή μου (συνολικά 15 τεύχη της Β΄ περιόδου) δίχως φιλοδοξία πληρέστερης ερευνητικής και επιστημονικής καταγραφής. Λόγω μεγάλης έκτασης του κειμένου δεν μεταφέρω ποιήματα, πεζά ή άλλες χρήσιμες πληροφορίες των χρόνων εκείνων, παρά ελάχιστα. Όπου τα στοιχεία του περιοδικού διαφέρουν από τεύχος σε τεύχος τα μεταφέρω όπου είναι επαναλαμβανόμενα δεν τα αναφέρω. Διατήρησα την μορφή της φόρμας του περιοδικού συμπληρώνοντάς την με τις δικές μου αποδελτιώσεις. Δεν αναφέρθηκα στις διαφημιστικές σελίδες που συμπληρώνουν το περιοδικό γιατί θεώρησα ότι η αναφορά στους Χορηγούς στην δεύτερη σελίδα κάθε τεύχους, μας δίνει τα ανάλογα στοιχεία. Στην δεύτερη περίοδο η αισθητική εικόνα του περιοδικού είναι καλύτερη τουλάχιστον πολλών τευχών της πρώτης. Την απήχηση που βρήκε το περιοδικό στην δεύτερη επανακυκλοφορία του την διαβάζουμε στο εναρκτήριο άρθρο του δεύτερου τεύχους και σε πολλές άλλες σελίδες των τευχών. Ο πειραϊκός τύπος της εποχής και πολλά πρόσωπα του Πειραιά μίλησαν θετικά και επαίνεσαν την πρωτοβουλία της επανέκδοσης.

Περίοδος Β΄.  

ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΣΤΕΓΗ

ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΟΜΩΝΥΜΟΥ  ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ

Εκδότης-Διευθυντής Σύνταξης: ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ, Πρόεδρος Δ.Σ. «Φιλολογικής Στέγης».  Γραφεία Σωτήρος Διός 7 Πειραιάς 18535. (διαστάσεις 17Χ24) Στοιχειοθεσία-Εκτύπωση Δ.Γ. Μουρούσιας- Κολοκοτρώνη 144 Πειραιάς 18536. Το περιοδικό κυκλοφορεί εκτός εμπορίου (διανέμεται δωρεάν).- Προαιρετικές εισφορές δεκτές.-Επιστολές-εμβάσματα Γ.Ε. Χατζημανωλάκης

ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΕΥΧΟΥΣ 2: Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς ΑΕ.-Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Πειραιώς (Ε.Β.Ε. Π.)-Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιώς.-Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πειραιά (ΔΕΠΑΠ)-Λοιποί χορηγοί (Μέλη-Φίλοι «Φιλολογικής Στέγης».

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ: Τούλα Μπούτου, Παύλος Μπαλόγλου, Ευαγγελία Μπαφούνη.

ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ: ΓΑΪΤΑΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΚΑΤΣΟΥΛΟΥ ΕΛΕΝΑ, ΚΡΑΣΟΝΙΚΟΛΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΜΑΘΕΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΜΙΣΣΙΟΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ ΠΑΥΛΟΣ, ΜΠΑΛΟΥΡΔΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΜΠΑΦΟΥΝΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ, ΜΠΟΥΤΟΥ ΤΟΥΛΑ, ΠΑΠΑΛΕΟΝΑΡΔΟΣ ΝΙΚΟΣ, ΠΑΥΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΤΟΜΑΝΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, ΤΣΟΥΤΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, ΧΑΡΙΖΑΝΟΠΟΥΛΟΥ ΑΜΠΕΛΙΔΟΥ ΜΑΛΑΜΑΤΗ, ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ.

Δημοσιεύονται  Κείμενα: ΒΕΛΙΣΣΑΡΙΟΥ ΜΟΥΣΤΑΚΑ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΟΥΡΗ

Πίνακες- Σχέδια: ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟΥ ΔΟΜΗΝΙΚΟΥ (ΕΛ-ΓΚΡΕΚΟ), ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΥ ΘΑΝΑΣΗ, ΚΥΡΙΑΚΟΥ Κ. ΜΕΝΔΡΙΝΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗ ΜΙΛΤΗ, ΠΡΩΤΟΠΑΤΣΗ ΑΝΤΩΝΗ, ΣΥΡΙΓΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ

Πειραϊκή Επικαιρότητα-Χρονικά-Εκείνοι που έφυγαν-Βιβλιογραφικό Δελτίο-Περιοδικά- Εφημερίδες

Χρόνος 40^ος – Περίοδος Β΄,- Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2004,-Τόμος Η΄, Νο 2

Τεύχος 2/Χριστούγεννα 2004, σελ.49-104

-ΑΠΗΧΗΣΗ, 49

-ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΥΛΑΚΗ, «Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΣΗΜΕΡΟΝ…» ΤΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΛΩΔΟΥ, 51-53

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΕΡΟΥΣΗΣ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ*, 54 (ποίηση)

*Από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή «Ο ουρανός συνεχίζεται»

-ΒΕΛΙΣΣΑΡΙΟΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ, ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΦΙΛΙ, 55-56 (Χριστουγεννιάτικη ηθογραφία)

*Από τα αντιπροσωπευτικά διηγήματα του αξέχαστου Κρητικοπειραιώτη πεζογράφου και τ. αντιπροέδρου της «Φιλολογικής Στέγης» Βελισσάριου Μουστάκα (1929-1985), που, για την εορταστική θεματογραφία των έργων του, είχε χαρακτηριστεί ως «ο Παπαδιαμάντης της Κρήτης». Το διήγημα πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό αυτό πρίν από σαράντα περίπου χρόνια (βλ. περ. «Φ. Στέγη», τ. 10-11, Νοεμβρ.-Δεκ.1965).  

-ΚΩΣΤΑ Γ. ΜΙΣΣΙΟΥ, Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΗΣ «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ» (14.12.1930) ΜΕ ΟΜΙΛΗΤΗ ΤΟΝ ΜΥΤΙΛΗΝΙΟ ΑΝΤΩΝΗ ΠΡΩΤΟΠΑΤΣΗ, 57-59

-ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΟΥΤΑΚΟΣ, ΣΤΑΥΡΟΙ- ΠΙΚΡΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ, 59 (ποίηση)

-ΤΟΥΛΑ ΜΠΟΥΤΟΥ, ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ, 61-64 (διήγημα)

-ΕΥΑΓΓΕΛΙΑΣ ΜΠΑΦΟΥΝΗ, ΠΕΙΡΑΙΑΣ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΠΟΛΗΣ 170 ΧΡΟΝΩΝ, 65.

-ΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ, 66-68

-ΓΙΩΡΓΟΣ Χ. ΜΠΑΛΟΥΡΔΟΣ, Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ (Κριτική προσέγγιση στην τελευταία συλλογή του «Κύκλοι Επάλληλοι»), 69-72

-ΚΩΣΤΑΣ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, ΠΕΙΡΑΙΑΣ* (ακουαρέλα), 71 (ποίηση)

*Το ποίημα αυτό δεν περιλαμβάνεται στη συλλογή «Κύκλοι Επάλληλοι»

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΥΡΗΣ, ΤΑ ΠΑΛΙΑ, 72 (ανέκδοτο) (ποίηση)

-ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ, «Ο Μεσιέ», 73-76 (αφήγημα)

-ΕΛΕΝΑ Ν. ΚΑΤΣΟΥΛΟΥ, ΠΟΘΟΣ, 76 (ποίηση)

-ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΟΜΑΝΑΣ*, ΟΙ ΔΕΣΜΟΙ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΝΙΡΒΑΝΑ ΜΕ ΤΗ ΣΚΟΠΕΛΟ, 77-78

*Από άρθρο του στο ένθετο «Επτά Ημέρες» της εφημερίδας «Καθημερινή» (1.9.1996) με τίτλο «Λογοτέχνες της Σκοπέλου. Ο άγνωστος Ιωάννης Κ. Δρακιώτης και ο διάσημος Παύλος Νιρβάνας».

-ΠΑΥΛΟΣ Ρ. ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ, ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟΔΡΟΜΙΟ ΝΕΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ, 79-80

-ΓΙΑΝΝΗΣ Α. ΜΑΘΕΣ*, Ο «ΜΠΑΛΩΜΕΝΟΣ», 81-83 (διήγημα)

*Το διήγημα κατά τον 20 Λογοτεχνικό Διαγωνισμό (2001) της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών βραβεύτηκε αποσπώντας έπαινο

-ΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΓΑΪΤΑΝΗΣ, Τραγούδια της αγάπης ΤΙ ΦΤΑΙΩ, 83 (ποίηση)

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΡΑΣΟΝΙΚΟΛΑΚΗΣ, ΑΝΑΔΙΦΗΣΕΙΣ. Κατοχικά έγγραφα του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιώς, 84-86

-ΝΙΚΟΣ Δ. ΠΑΠΑΛΕΟΝΑΡΔΟΣ, ΑΝΑΜΝΗΣΗ, 86 (ποίηση)

-ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΧΡ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ. ΙΤΑΜΟΣ, ΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΟΠΙΟ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ, 87-88 (οδοιπορικό)

-ΜΑΛΑΜΑΤΗ ΧΑΡΙΖΑΝΟΠΟΥΛΟΥ-ΑΜΠΕΛΙΔΟΥ, ΣΤΟΧΑΣΟΥ, 88 (ποίηση)

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, 89-96

ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ. –ΤΑ 170 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ.-ΟΙ ΝΕΩΣΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΖΕΑΣ-«ΠΡΑΣΙΝΟ ΦΩΣ» ΧΩΡΙΣ… ΔΙΑΒΑΣΗ.- ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ 2004. -Ε.(υαγγελία) ΜΠΑΦΟΥΝΗ: Το 7^ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ. (Αθήνα-Πειραιάς 27-30 Οκτωβρίου 2004) -ΝΕΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΤΟ Δ.Σ. ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥ.-Η «ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ».- ΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΥΛΑΚΗ.-ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΑΝ. ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΚΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ (Το «Λαογραφικό και Ναυτικό Μουσείο Κιμώλου»).-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Ε.Β.Ε.Π.» ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ.-ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΑΣ ΜΟΥΣΕΙΟ.-Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΜΗΝΟΥ. –Ε. ΜΠΑΦΟΥΝΗ: ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΤΟΥΛΑΣ ΜΠΟΥΤΟΥ

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ,96: -ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ: ΠΕΡΙ «ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ».- Απάντηση Ευαγγελίας Μπαφούνη, 96

ΧΡΟΝΙΚΑ,97-100

Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ» : -Η 23^Η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΑΣ. (Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ κ. ΧΡ. ΑΓΡΑΠΙΔΗ.-ΤΑ ΕΓΚΑΙΙΝΙΑ-ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ 65 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΜΕ 79 ΕΡΓΑ). -ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ.-ΛΟΙΠΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ.- ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ.-ΔΩΡΕΕΣ-ΧΟΡΗΓΙΕΣ.

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ…101- ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ (1934-2004). 

ΑΛΛΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ:-Α. ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΧΩΡΟ.-Β. ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ.- Γ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΧΩΡΟ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ Α. ΠΟΙΗΣΗ-Β. ΠΕΖΟΣ ΛΟΓΟΣ.Γ. ΜΕΛΕΤΗ-ΔΟΚΙΜΙΟ. Δ. ΔΙΑΦΟΡΑ. ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ-ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

-Τεύχος 3/Ιανουάριος-Μάρτιος ( Άνοιξη) 2005, χρόνος 40^ος, τόμος Η΄, σ.105-160

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ: Τούλα Μπούτου, Παύλος Μπαλόγλου, Ευαγγελία Μπαφούνη

ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ:-ΠΑΛΛΑΝΤΙΟΣ ΜΕΝΕΛΑΟΣ (της Ακαδημίας Αθηνών), ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, ΒΑΦΕΙΑΔΗΣ ΖΗΣΗΣ, ΔΕΕΛΑΚΟΒΙΑΣ ΜΑΝΟΛΗΣ, ΚΑΤΡΑΚΗΣ ΠΟΤΗΣ, ΚΕΦΑΛΑΣ ΜΟΣΧΟΣ, ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ, ΜΑΝΤΑ ΕΙΡΗΝΗ, ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ ΠΑΥΛΟΣ, ΜΠΑΛΟΥΡΔΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΜΠΟΥΤΟΥ ΤΟΥΛΑ, ΝΟΜΠΕΛΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ, ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣΗ, ΠΑΡΘΕΝΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ, ΣΑΚΚΑΣ ΓΙΩΡΓΗΣ, ΣΤΑΥΡΙΑΝΑΚΟΥ ΠΟΤΟΥΛΑ, ΣΥΝΟΔΙΝΟΣ ΜΑΡΚΟΣ, ΣΥΡΡΗ-ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗ, ΦΕΡΟΥΣΗΣΗ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ.

Δημοσιεύονται κείμενα: ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ, ΒΥΡΩΝ, ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΒΟΥΤΥΡΑ, ΝΙΚΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ

Πίνακες-Σχέδια:-ΒΡΥΖΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, ΒΡΕΤΤΑΚΟΥ ΤΖΕΝΗΣ, ΜΙΛΑΤΟΥ-ΓΕΩΡΓΙΑΚΟΥ ΝΙΚΗΣ, ΠΑΛΑΝΤΣΑ ΣΤΑΥΡΟΥ

ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΕΥΧΟΥΣ 3: Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πειραιά (ΔΕΠΑΠ)- Κατάστημα Σωτηρίου-Τσιούστας (Βιβλιοπωλείο-Χαρτοπωλείοο).-Λοιποί Χορηγοί  (Μέλη-Φίλοι «Φ.Σ.» βλ. σελ. 154)

-ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, Η ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΑΡΜΑΤΩΘΗΚΕ, 105 (ποίηση) Από «Πολιτεία και Μοναξιά»

-BYRON, 106 απόσπασμα

(…) Γιατί η φωτιά της λευτεριάς μια και ν’ ανάψει, ως πέρα

Πάει στα παιδιά απ’ τους γονιούς κι απ’ τα παιδιά στα εγγόνια

Κι αν γονατίσει μια στιγμή, υψώνει πιο ψηλή,

Ω! Ελλάδα, η ιστορία σου η αθάνατη κι αιώνια

στα ζωντανά τα φύλλα της το μυριαντιλαλεί…

                Από τον «Γκιαούρ» (μετάφραση: Στ. Μύρτα)

-ΠΑΥΛΟΥ Ρ. ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ. Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 (Αναφορά στο θάνατο του Γεωργίου Καραϊσκάκη), 107-110

-ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΡΘΕΝΗΣ, ΟΙ ΓΛΑΡΟΙ, 110 (ποίηση)

-ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ Ν. ΒΟΥΤΥΡΑ* ΤΟ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ, Το πρώτο διήγημα του, 11-112

*Το διήγημα αυτό, με το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε στα ελληνικά γράμματα ο Δημοσθένης Βουτυράς (1872-1958) δημοσιεύθηκε στο 20^ο φύλλο του «Περιοδικού μας» του Γεράσιμου Βώκου (15.12.1900). Αν και πρωτόλειο, με την ευρηματικότητα στη σύλληψη του «μύθου» και τις αφηγηματικές αρετές του, πείθει από πολύ νωρίς για τη γνησιότητα του πεζογραφικού ταλέντου του Βουτυρά, που έμελλε αργότερα να εξελιχθεί- κατά τον Αιμίλιο Χουρμούζιο-στον «κατ’ εξοχήν διηγηματογράφον του ελληνικού εικοστού αιώνος».

-ΠΟΤΗΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ, ΔΕΝ ΕΦΤΑΙΞΑΝ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ, 112 (ποίηση)

-ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΠΑΛΛΑΝΤΙΟΥ, «ΠΕΙΡΑ ΠΑΝΤΑ ΤΕΛΕΙΤΑΙ». 113

(Από το ομώνυμο βιβλίο του Ακαδημαϊκού ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΠΑΛΛΑΝΤΙΟΥ)

-ΤΟΥΛΑ ΜΠΟΥΤΟΥ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ, 114 (ποίηση)

-ΓΙΩΡΓΟΣ Χ. ΜΠΑΛΟΥΡΔΟΣ, ΓΙΑ ΤΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ. ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ (Ένας λαϊκός κοσμοπολίτης), 115-118

-ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ, ΠΟΥΣΙ, 117 (ποίηση)

-ΓΙΩΡΓΗΣ ΣΑΚΚΑΣ, ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΥΘΗΡΑ. «Στη μνήμη του Νίκου Καββαδία», 118 (ποίηση)

-ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ, ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΧΡΟΝΙΚΟ. «Άστρα μη με μαλώνετε που τραγουδώ τη νύχτα», 119

-ΕΙΡΗΝΗ Ν. ΜΑΝΤΑ, ΑΠΡΙΛΗΣ, 120 (ποίηση)

-ΖΗΣΗΣ ΒΑΦΕΙΑΔΗΣ, ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ…, 120 (ποίηση)

-ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΥΡΡΗ-ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ, ΟΙ ΧΗΡΕΣ, 121-124, (διήγημα)

-ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ, ΑΥΤΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ, 124 (ποίηση)

-ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡ. ΝΟΜΠΕΛΗΣ, ΔΟΡΥΦΟΡΟΙ, 124 (ποίηση)

-ΓΙΑΝΝΗ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ, ΚΩΣΤΑΣ ΣΟΥΚΑΣ, Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΗΣ «ΘΑΛΑΣΣΑΣ», 125-128

-ΠΟΤΟΥΛΑΣ ΣΤΑΥΡΙΑΝΑΚΟΥ, Η «ΣΥΜΜΑΘΗΤΡΙΑ», 129-130 (διήγημα)

-ΜΟΣΧΟΥ ΚΕΦΑΛΑ, Η ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΡΕΤΤΑΚΟΥ, 131-134

-ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ, ΤΟ ΡΟΛΟΙ ΤΟΥ ΤΟΙΧΟΥ- ΘΥΡΟΤΗΛΕΦΩΝΟ, 135 (ποίηση)

-ΜΑΡΚΟΥ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ, ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ, 136-138 (διήγημα)

-ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΠΕΙΡΑΙΑΣ, 137 (ποίηση)

-ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΙΑ ΔΥΣΗ (168 π.Χ.), 138 (ποίηση)

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ Σ. ΦΕΡΟΥΣΗΣ*, ΤΟ ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΒΙΒΛΙΟ. Η «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Ε.Β.Ε.Π» ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ, 139-140

*Το κύριο μέρος από την ομιλία του στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του Γιάννη Ε. Χατζημανωλάκη «Ιστορία του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιώς», στην αίθουσα τελετών του Ε.Β.Ε.Π. (29.11.2004).

-ΜΑΝΟΛΗΣ ΔΕΛΑΚΟΒΙΑΣ, ΜΟΝΑΞΙΑ, 140 (ποίηση)

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ,141-148

ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ.-ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ κ. ΧΡΗΣΤΟ ΑΓΡΑΠΙΔΗ-ΝΕΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΣΕ Δ.Ε.Π.Α.Π. ΚΑΙ Δ.Ε.Π.Ε.Π.-Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΝΕΤΗΣ ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ.- ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ «ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΕΙΟΥ».-ΤΟ ΝΕΟ Δ.Σ. ΤΗΣ «ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ».-Η «ΑΘΗΝΑ» ΤΗΣ ΚΑΤΙΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ.-ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΕΑ.-ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΜΑΝΩΛΗ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΚΗ».-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ «ΚΥΚΛΟΙ ΕΠΑΛΛΗΛΟΙ» ΤΟΥ  ΚΩΣΤΑ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ.-ΤΑ «ΠΕΙΡΑΪΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ».-ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΝΙΚΗΣ ΜΙΛΑΤΟΥ-ΓΕΩΡΓΙΑΚΟΥ.-ΤΟ Ι.Μ.Τ.Ι.Ι.Ε..-ΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΒΑΛΚΑΝΙΟΝΙΚΗ ΧΡΗΣΤΟΥ ΒΑΡΤΖΑΚΗ.-Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΜΗΝΟΥ. (31.3.2005).

ΧΡΟΝΙΚΑ,149-154

Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ»: Η ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ «ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΓΑΠΗΣ»-Η ΕΚΘΕΣΗ «ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ»- ΚΑΙ “BAZAAR” ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ ΑΝΙΑΤΩΝ-ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΠΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΙΤΤΑΣ-ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟ.-ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ 75 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ «Φ.Σ.».-ΛΟΙΠΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ-Ο 5^ος ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΕΟΥ.-ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ.-ΔΩΡΕΕΣ-ΧΟΡΗΓΙΕΣ.

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΥΛΑΚΗΣ (1922-2004).-ΓΕΩΡΓΙΟΣ Π. ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ (1927-2005). ΑΛΛΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ: Α. ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΧΩΡΟ.-Β. ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ. Γ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΧΩΡΟ.

-ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ

Τεύχος 4/Απρίλιος-Ιούνιος 2005, χρόνος 40^ος, τόμος Η, σελ. 161-216

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΤΟΠΗ: Τούλα Μπούτου, Παύλος Μπαλόγλου, Ευαγγελία Μπαφούνη

ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ: ΒΛΑΧΟΣ ΜΑΝΩΛΗΣ (Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών), ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ.-ΒΑΦΕΙΑΔΗΣ ΖΗΣΗΣ.-ΓΕΡΓΑΤΣΟΥΛΗΣΤΑΜΑΤΙΑΔΗ ΦΩΤΕΙΝΗ.-ΖΑΡΙΦΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ.-ΚΑΤΡΑΚΗΣ ΠΟΤΗΣ.-ΚΟΤΖΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ-ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ.-ΜΑΘΕΣ ΓΙΑΝΝΗΣ.-ΜΠΑΦΟΥΝΗ ΛΙΤΣΑ.-ΜΠΟΥΤΟΥ ΤΟΥΛΑ.-ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ.-ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ.- ΠΑΠΑΗΛΙΟΥ ΒΑΣΙΛΗΣ.-ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ.-ΠΑΣΠΑΛΙΑΡΗ ΠΟΠΗ.- ΔΑΦΝΟΜΗΛΗ ΡΟΔΑΜΑΝΘΗ- ΣΙΕΤΤΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ.-ΣΚΟΥΛΑ ΠΕΡΙΦΕΡΑΚΗ ΜΑΡΛΕΝΑ.-ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ.-ΤΟΥΛΟΥΠΑΣ ΝΤΙΝΟΣ.- ΤΣΟΥΤΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ.-ΦΕΡΟΥΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ.-ΧΑΤΖΗΔΟΥΛΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.-ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ-ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ-ΧΡΟΝΗΣ ΧΑΡΗΣ.

Δημοσιεύονται κείμενα: ΒΛΑΣΣΗ Θ. –ΣΟΥΡΗ ΔΗΜΗΤΡΗ-ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗ ΔΑΜΙΑΝΟΥ

Γλυπτά: ΑΔΑΜ-ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ ΕΥΔΟΚΙΑΣ,- ΒΑΝΙΩΣ

ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΕΥΧΟΥΣ 4: Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πειραιά (ΔΕΠΑΠ)- Κατάστημα Σωτηρίου-Τσιούστας (Βιβλιοπωλείο-Χαρτοπωλείοο).-Λοιποί Χορηγοί  (Μέλη-Φίλοι «Φ.Σ.» βλ. σελ. 212)

Μνήμη Μαίρης Χατζημανωλάκη (αφιέρωμα)

Πειραϊκή Επικαιρότητα-Χρονικά-Εκείνοι που έφυγαν-Βιβλιογραφικό Δελτίο- Περιοδικά- Εφημερίδες

-Θ. ΒΛΑΣΣΗΣ (1905-1971), ΠΕΙΡΑΙΑΣ (για πολλούς ένας έρωτας…), 161 (ποίηση)

-ΔΑΜΙΑΝΟΣ Μ. ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗΣ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, 163-164 (ένα διαχρονικό κείμενο του Δ.Μ.Σ.)

-ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ *, ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΚΑΙ… PIRAEUS, 165-174 (διήγημα)

*Στο διήγημα είχε απονεμηθεί το Β΄ Βραβείο στον ετήσιο Διαγωνισμό Διηγήματος της «Φ.Σ.» με θέμα τον Πειραιά, στη μνήμη Δημ. Λέου (2003)

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΥΡΗΣ (1919-1988), ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΟ, 173 (ποίηση)

-ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΟΥΤΑΚΟΣ, ΟΠΩΣ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ- ΘΩΠΕΙΑ ΘΕΟΥ, 174 (ποίηση)

-ΤΟΥΛΑ ΜΠΟΥΤΟΥ, ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ, 175-176

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΕΡΟΥΣΗΣ, ΜΝΗΜΗ, ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΕΠΑΙΝΟΣ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΟΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΑΜΕΛΟ, 177-178

-ΛΙΤΣΑ ΜΠΑΦΟΥΝΗ, ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ, 179-180 (διήγημα)

-ΠΟΤΗΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ, ΤΟ ΑΘΡΟΙΣΜΑ ΑΡΝΗΤΙΚΟ, 180 (ποίηση)

-ΜΑΝΟΛΗΣ ΒΛΑΧΟΣ *, Η ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ ΑΔΑΜ-ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ, 181-182

*Ομιλία στα εγκαίνια της Έκθεσης της Ευδοκίας Αδάμ-Βλαβιανού (16.4.2005) στο κτίριο του Παλαιού Ταχυδρομείου (βλ. και σελ. 204)

-ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΘΕΜΕΛΙΑΚΗ. ΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΜΟΥ ΘΑΥΜΑ, 183

-ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ-ΠΑΝΟΥ, ΩΣ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΕΚΡΗΞΗ, 184 (ποίηση)

-ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ, ΤΕΤΡΑΣΤΙΧΑ (1,2,3), 184 (ποίηση)

-ΓΙΑΝΝΗ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ, ΧΑΡΗΣ ΧΡΟΝΗΣ: ΕΝΑΣ ΑΞΙΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ, 185-186

-ΧΑΡΗΣ ΧΡΟΝΗΣ, Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΕΙΝΑΙ Ή ΘΕΟΣ Ή ΠΟΙΗΣΗ, 185 (ποίηση)

-ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΘΕΣ, ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΠΟΥ Μ’ ΑΝΟΙΞΕΣ ΚΑΗΜΕΝΗ ΜΑΝΑ! (187-189) (διήγημα)

-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΑΤΖΗΔΟΥΛΗ, ΑΤΙΤΛΟ, 187 (ποίηση)

-ΖΗΣΗΣ ΒΑΦΕΙΑΔΗΣ, ΑΠΡΙΛΗΣ, 189 (ποίηση)

-ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ, ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΙΩΠΗ, 189 (ποίηση)

-ΜΑΡΛΕΝΑ ΣΚΟΥΛΑ-ΠΕΡΙΦΕΡΑΚΗ, Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ- ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ, 190 (ποίηση)

-ΝΤΙΝΟΥ ΤΟΥΛΟΥΠΑ, Η ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΛΟΥ, 191-192

-ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΕΤΤΟΥ, ΠΑΡΟΙΜΙΩΔΕΙΣ Ή ΚΟΙΝΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ, 193-194

Μνήμη Μαίρης Χατζημανωλάκη (1942-2005), 195-200

ΒΑΣΙΛΗΣ Ι. ΠΑΠΑΗΛΙΟΥ, Η ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΜΕ ΟΔΥΝΗ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΟ.- Π. (αύλος) Μπ. (αλόγλου), ΠΑΜΠΕΙΡΑΪΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ.-

ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΙΡΗ (Επιλογή από δημοσιεύματα του τοπικού τύπου) ΡΟΔΑΜΑΝΘΗ ΠΕΤΣΑ-ΔΑΦΝΟΜΗΛΗ, Εφημερίδα «Η Φωνή του Πειραιώς» (24.5.2005). ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, (Απόσπασμα από τον επικήδειο λόγο του).-ΛΙΤΣΑ ΜΠΑΦΟΥΝΗ, Εφημερίδα «Φωνή του Πειραιώς» (25.5.2005).-ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ, Εφημερίδα «Φωνή του Πειραιώς» (25.5.2005).-ΤΟΥΛΑ ΜΠΟΥΤΟΥ, Εφημερίδα «Δημότης» (27.5.2005).-ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, Εφημερίδα «Φωνή του Πειραιώς» (27.5.2005).-ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΑΡΙΦΗΣ, Εφημερίδα «Φωνή του Πειραιώς» (10.6.2005).-ΠΟΠΗ ΠΑΣΠΑΛΙΑΡΗ, Εφημερίδα «Φωνή του Πειραιώς» (15.6.2005).-ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΤΖΙΑ-ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ, Εφημερίδα «Φωνή του Πειραιώς» (24.6.2005) ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΠΑΘΟΥ,- ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΕΡΓΑΤΣΟΥΛΗ-ΣΤΑΜΑΤΙΑΔΗ, (Κάρπαθος, Ιούνιος 2005)

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, 201-206: -Γ. Χ.-ς, Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ-Ο ΤΥΜΒΟΣ ΤΩΝ ΣΑΛΑΜΙΝΟΜΑΧΩΝ.-Η 1^Η ΑΝΘΟΚΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΠΕΙΡΑΙΑ.-Η ΟΙΚΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ,- ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ.-ΑΞΙΟΤΙΜΟΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΤΙ ΝΟΗΜΑ ΕΧΕΙ;.-ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ.-ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΚΑΛΛΙΓΑ.-ΕΚΘΕΣΗ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ ΑΔΑΜ-ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ.-ΤΑ «ΠΕΙΡΑΪΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ».-ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ Π. ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ.-ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΤΟΥΛΑΣ ΜΠΟΥΤΟΥ ΣΤΟΝ «ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ».-Η ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΟ ΠΑΣΑΛΙΜΑΝΙ. ΛΙΤΣΑ ΜΠΑΦΟΥΝΗ:, ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ».- Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΜΗΝΟΥ.- Ο τ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ Κ. ΣΗΜΙΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΒΕΠ» του Γ. Χατζημανωλάκη.

ΧΡΟΝΙΚΑ 207-212: Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ» Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΜΗΧΑΗΛΙΔΗ-Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Γ. Ε. Χατζ.-ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ-ΕΓΓΡΑΦΗ ΝΕΩΝ ΜΕΛΩΝ-ΣΧΟΛΙΑ-ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ.-ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΣΟΥΚΑ.-ΔΩΡΕΕΣ.-Ο 5^ος ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΕΟΥ.

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ: Α’ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΧΩΡΟ.-Β΄ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ.-Γ΄ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ.-ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ

Τεύχος 5/Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2005, χρόνος 40^ος, τόμος Η΄ σελ.217-284

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ: Λίτσα Μπαφούνη, Χρίστος Αδαμόπουλος, Αντώνης Ζαρίφης, Παύλος Μπαλόγλου

ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ: ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, ΔΟΜΒΡΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ, ΖΑΡΙΦΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ, ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΚΑΡΥΔΟΓΙΑΝΝΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ΚΑΤΡΑΚΗΣ ΠΟΤΗΣ, ΚΕΦΑΛΑΣ ΜΟΣΧΟΣ, ΚΟΝΤΡΑΤΟΥ ΡΑΣΣΙΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ, ΚΡΑΣΟΝΙΚΟΛΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΜΑΝΤΑ ΕΙΡΗΝΗ, ΜΑΡΜΑΤΣΟΥΡΗΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ, ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ ΠΑΥΛΟΣ, ΜΠΑΛΟΥΡΔΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΜΠΑΦΟΥΝΗ ΛΙΤΣΑ, ΜΠΟΥΤΟΥ ΤΟΥΛΑ, ΝΟΜΠΕΛΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ, ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ, ΣΤΑΥΡΙΑΝΑΚΟΥ ΠΟΤΟΥΛΑ, ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΧΑΡΛΑΥΤΗΣ ΤΑΚΗΣ, ΧΑΤΖΗΔΟΥΛΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Δημοσιεύονται κείμενα του ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΕΟΥ και σχέδιο του ΜΙΧΑΛΗ ΝΙΚΟΛΙΝΑΚΟΥ

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ-ΧΡΟΝΙΚΑ-ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ-ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ

ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΕΥΧΟΥΣ 5: Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς.- Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Πειραιώς (Ε.Β.Ε.Π.).-Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιώς- Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πειραιά (ΔΕΠΑΠ)-Άρης Δημητρίου-Βιβλιοπωλεία Α. Τσαμαντάκη, Α και Ο. Τσιούστας, Π. Καλούδη.-Καταστήματα Σωτηρίου.- Ωδείο Τερψιθέας (Γ. Χατζημανωλάκη-Τσαγκάρη)-Λοιποί Χορηγοί  (Μέλη-Φίλοι «Φ.Σ.», βλ. σελ. 248)

-ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ, ΜΝΗΜΗΣ ΧΡΕΟΣ. (Τα 170 χρόνια από την ίδρυση του Δήμου Πειραιά και οι δημιουργοί Δήμαρχοι του 19^ου αιώνα), 217-218

-ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ, ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΕΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ*, 219-226

*Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στην αγαπημένη μου κόρη Γεωργία Χατζημανωλάκη-Τσαγκάρη που, όπως επανειλημμένα έχει αποδείξει στην πράξη, ο Πειραιάς είναι και γι’ αυτήν… «ένας έρωτας…»

-ΠΑΥΛΟΣ Ρ. ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ, ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ, 227-228

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΡΑΣΟΝΙΚΟΛΑΚΗΣ, Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΧΑΡΤΗ ΤΟΥ 1931, 229-230

-ΚΩΣΤΑΣ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΟΙ ΩΡΕΣ, 231 (ποίηση)

-ΤΟΥΛΑ ΜΠΟΥΤΟΥ, ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΣΤΟ ΓΚΡΙΖΟ, «Στη μνήμη του Γιώργου μου», 232 (ποίηση)

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ  ΣΤΟ  ΓΚΡΙΖΟ

            Στη μνήμη του Γιώργου  μου

Κι έτσι έφυγες… Εσύ!

Σα μια σκιά πληγωμένη δισταγμούς.

Μια παρουσία αστραφτερής προσωρινότητας.

Μιάς ηχηρής λέξης απαύγασμα.

Θα κρατήσω εγώ ως το τέλος

την ανθοδέσμη των πρώτων σου χαμόγελων.

Των παιδικών λυγμών σου τη δροσιά.

Των τρυφερών των εναγκαλισμών σου τη μαγεία.

Και θα έχω σίγουρα σβήσει

τ’ αποτυπώματα των ήλων

τις μύριες προσδοκίες που είχαν καρφώσει

-νεκρές πεταλούδες-

στη μάταιη πολυχρωμία μιας συλλογής.

Τα μονοπάτια που αποπροσανατόλιζαν τους δρόμους

θάχουν πια χάσει κάθε σημασία.

Στο χείμαρρο του ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ θα καταποντιστούν.

Τα λόγια που δεν ειπώθηκαν

χαμένα κι αυτά στην οδύνη του Μισεμού,

θ’ αποκρυπτογραφούνται ένα-ένα

με το μυστικό Κώδικα της Αγάπης.

Κι όλος ο σπαταλημένος χρόνος

σ’ ανώφελες σιωπές και  μεταμφιέσεις ονείρων

ατόφιος τώρα μπροστά μου.

Όμως «χωρίς πλοίο-χωρίς οδό»…

για να διαβούμε πια εντός του.

Ώ! πολυαγαπημένε

Δεντρί που κράταγες στους θαλερούς σου κλώνους

αλήθειες κι όνειρα, οράματα κι επάρσεις.

Που έκρυβες βλαστούς έτοιμους να ξεπετάξουν

όλη τη θαμπωτή ικμάδα κι ομορφιά τους.

Και για μένα, την ελπίδα

γι’ αποθέωση της δικής σου πάλης

πάνω στην τελευταία μου  πνοή.

Τώρα που η μοναξιά ντύθηκε μια άλλη φορεσιά

μόνον Σιωπή…

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΟΣ (1919-1997), ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, 233-236, (διήγημα)

-ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΤΕΡΝΑ ΤΟΥ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ, 236 (ποίηση)

-ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΑΡΙΦΗΣ, ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ. ΟΤΑΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ…/ ΑΣΤΡΑ ΜΙΣΟΦΩΤΕΙΝΑ/ ΤΑ ΑΣΗΜΑΝΤΑ, 237-238 (ποίηση)

-ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΡΥΔΟΓΙΑΝΝΗ, ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ, 238 (ποίηση)

-ΓΙΩΡΓΟΣ Χ. ΜΠΑΛΟΥΡΔΟΣ, ΑΡΓΥΡΗΣ ΚΩΣΤΕΑΣ, 239-242

-ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΕΤΟΧΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ  Ή ΜΕΤΟΧΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΖΩΗΣ;, 243

-ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΡΜΑΤΣΟΥΡΗΣ, ΜΕΓΚ*,244 (ποίηση)

*G. Horton “The blight of Asia” Το θέμα το πήρα από το «Χρονικό της Μεγάλης Τραγωδίας» του Χρήστου Αγγελομάτη

Σημ. «Φ.Σ.» Το ποίημα αναφέρεται στην περίπτωση του άγνωστου Ιταλού καπετάνιου που διέσωσε 400 περίπου Έλληνες της Σμύρνης μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και στάθηκε η μοναδική εξαίρεση μέσα στην αναλγησία των Ευρωπαίων.

-ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΝΤΑ, ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΤΗΝΟ, 245 (ποίημα)

-ΛΙΤΣΑ ΜΠΑΦΟΥΝΗ, Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ, 245-246 (διήγημα)

-ΝΙΝΕΤΑΣ ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ, ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ, (Ο ιδρυτής του πρώτου Ελληνικού Μελοδράματος), 247-248

-ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡ. ΝΟΜΠΕΛΗΣ, ΛΥΡΑ, 248 (ποίηση)

-ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΔΟΜΒΡΟΣ, Ο ΣΚΟΥΦΟΣ ΤΟΥ ΝΤΟΝΟ ΜΟΡΟΑ, 249-250, (διήγημα)

-ΜΟΣΧΟΣ ΚΕΦΑΛΑΣ, ΔΥΟ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΒΡΕΤΤΑΚΟ, 251-253

-ΠΟΤΗΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ, ΘΑ ΤΗ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ, 253 (ποίηση)

-ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΚΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ. Ο ΑΡΟΑΝΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ, 254

-ΓΙΑΝΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ, ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΙΜΑ (Η ζωή και ο θάνατος μιας συνηθισμένης γυναίκας), 255-259 (διήγημα)

-ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ, ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΛΕΓΑΝΕ, 257 (ποίηση)

-ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ, ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ. ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ- ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ, 260 (ποίηση)

-ΠΟΤΟΥΛΑ ΣΤΑΥΡΙΑΝΑΚΟΥ, ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΕΝΟΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ, 261-264

-ΓΙΑΝΝΗΣ Π. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΠΟ ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ, «Στη μνήμη της Μαίρης Χατζημανωλάκη», 264 (ποίηση)

-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΑΤΖΗΔΟΥΛΗ, ΤΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΙ ΝΑΥΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΙΜΩΛΟΥ, 265-266

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

-ΑΝΤΩΝΗΣ Α. ΖΑΡΙΦΗΣ: β/κη -Κώστας Θεοφάνους «Κύκλοι Επάλληλοι» (ποίηση) έκδοση περιοδικού «Λιμάνι».- Ευαγγελία Μπαφούνη-Νίκος Μέλιος «Κάτω στον Πειραιά στα Καμίνια» (μελέτημα) έκδοση Ι.Μ.Τ.Ι.Ι.Ε., Πειραιάς 2005, 267-268

-ΠΑΥΛΟΣ Ρ. ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ: β/κη Σάββας Ταούκης: «Ιωάννης Καραγιάννης» (Ο ιδρυτής του πρώτου Ελληνικού Μελοδράματος) Πειραιάς 2005, 268

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, 269-274 -Γ.Χ-ς, Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ 170 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ.-ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΟ «ΒΕΑΚΕΙΟ».-Η ΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ.-ΚΑΙ ΕΝΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΟ ΧΡΕΟΣ.-ΤΟ «ΦΑΝΤΑΖΙΟ».-ΝΕΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΤΗ «ΔΗΡΑΠ».-ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΤΗΣ ΗΕΤΙΩΝΕΙΑΣ.-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ Π. ΚΑΤΡΑΚΗ.-ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΣΠΥΡΟΥ ΠΗΛΙΟΥΝΗ.-Ο κ. ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΚΟΛΙΑΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ «ΦΟΙΒΟΥ»

ΘΕΑΤΡΟ272-273: ΤΑΚΗΣ ΧΑΡΛΑΥΤΗΣ: ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΕΙΡΑΙΑ 2005 ΣΤΟ «ΒΕΑΚΕΙΟ»

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΜΗΝΟΥ (30.9.2005)

ΧΡΟΝΙΚΑ, 275-278: Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ.  -Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ 30^ης ΙΟΥΝΙΟΥ 2005.-ΟΙ ΑΡΧΑΙΡΕΣΙΕΣ-ΤΟ ΝΕΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ-ΤΑ ΕΙΔΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ.-ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΕΟΥ.-ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗ «Φ.Σ.»-ΔΙΑΦΟΡΑ.-ΔΩΡΕΕΣ.

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ

Μία Πειραϊκή απώλεια ΓΙΩΡΓΟΣ Θ. ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ, του Γιάννη Χατζημανωλάκη, 279

ΑΛΛΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ- ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ

Τεύχος 6/Οκτώβριος-Δεκέμβριος2005, τόμ. Η΄ χρόνος 40, σελ.289-350

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ: Λίτσα Μπαφούνη, Χρίστος Αδαμόπουλος, Αντώνης Ζαρίφης, Παύλος Μπαλόγλου

ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ: ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΛΕΚΟΣ, ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ ΑΡΗΣ, ΖΑΡΙΦΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ, ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ, ΚΡΑΣΟΝΙΚΟΛΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ,ΜΑΝΤΑ ΕΙΡΗΝΗ, ΜΑΡΜΑΤΣΟΥΡΗΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ, ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ ΠΑΥΛΟΣ, ΜΠΟΣΙΝΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΜΠΟΥΤΟΥ ΤΟΥΛΑ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥΝΗΣ ΠΑΝΟΣ, ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ, ΠΑΠΑΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ (πρωτοπρεσβύτερος), ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ- ΣΚΑΡΜΙΤΣΙΩΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ, ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ ΗΛΙΑΣ, ΣΚΟΥΛΑ-ΠΕΡΙΦΕΡΑΚΗ ΜΑΡΛΕΝΑ, ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΤΟΥΛΟΥΠΑΣ ΝΤΙΝΟΣ, ΦΕΡΟΥΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ, ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΧΡΥΣΟΧΟΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ, ΨΑΡΑΛΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ

Δημοσιεύονται κείμενα του ΔΗΜΗΤΡΗ Δ. ΛΕΟΥ

Πειραϊκή Επικαιρότητα-Χρονικά-Εκείνοι που έφυγαν-Βιβλιογραφικό Δελτίο-ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΣΤΕΓΗ: 75 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ 1930-2005 (αφιέρωμα)

ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΕΥΧΟΥΣ 6: Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πειραιά (ΔΕΠΑΠ)- Καταστήματα Σωτηρίου.- Ωδείο Τερψιθέας (Γ. Χατζημανωλάκη-Τσαγκάρη)- Τσιούστας (Βιβλιοχαρτοπωλείο)-Αιγηϊς (Βιβλία- Είδη Τέχνης).- Ανθοπωλείο Φραγκόπουλου. Λοιποί Χορηγοί (Μέλη-Φίλοι «Φ.Σ.» βλ. σελ. 340)

-ΗΛΙΑΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΈΤΡΕΧΕ- ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΜΟΝΟ, 289 (ποίηση)

-ΤΑ 40 ΧΡΟΝΙΑ 1965-ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ-2005, 290

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΕΡΟΥΣΗΣ, Η ΕΚΘΕΣΗ «170 ΧΡΟΝΙΑ ΝΕΟΤΕΡΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑΣ» (Μια ιστορική συγκυρία με πρόσωπα και ευκαιρίες), 291-293

-ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΡΜΑΤΣΟΥΡΗΣ, ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ- ΧΙΟΝΙ, 294 (ποίηση)

-ΤΟΥΛΑ ΜΠΟΥΤΟΥ, ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΤΣΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, 295-296 (διήγημα)

-ΠΑΝΟΣ Ν. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥΝΗΣ, ΤΡΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ. ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ,- ΖΗΣΕ,-ΟΙ ΕΡΩΔΙΟΙ, 297-298 (ποίηση)

-ΑΛΕΚΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ, 298 (ποίηση)

-ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ (Ημερολογιακές σημειώσεις), 299-300

-ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΝΤΑ, ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ, 300

-ΑΡΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ*, Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ, (διήγημα)

*Στο διήγημα αυτό απονεμήθηκε το Α΄ βραβείο στον Ε΄ ετήσιο διαγωνισμό διηγήματος της «Φ.Σ.» στη μνήμη Δημήτρη Δ. Λέου

-ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΑΡΙΦΗΣ, ΧΩΜΑ-ΙΣΤΟΡΙΑ, 305, (ποίηση)

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΕΡΟΥΣΗΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩ

(Από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή του «Ο ουρανός συνεχίζεται» στις εκδόσεις «Λιμάνι»)

-ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΠΑΠΑΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ (Πρωτοπρεσβύτερου), Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ, 307-308 (διήγημα)

-ΕΛΕΝΑ ΨΑΡΑΛΙΔΟΥ, ΟΙ ΦΩΛΙΕΣ, 308, (ποίηση)

-ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ, ΟΦΕΙΛΗ, 309 (ποίηση)

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ Δ. ΛΕΟΣ, ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Δ.ΛΕΟΥ, 310

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΡΑΣΟΝΙΚΟΛΑΚΗΣ, ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ. ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ, 311-313

-ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ, ΑΠΟΨΕ, 312 (ποίηση)

-ΗΛΙΑΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΜΑΣ*, 313

*Πρόλογος στην τελευταία ποιητική συλλογή του «Ρινίσματα Μετάλλων» (Αθήνα, 2005)

-ΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ, ΓΙΑΤΙ, ΘΕΕ ΜΟΥ; 314

-ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ, ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ, 314

-ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΧΡ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΕΙΡΑΪΚΗΣ, 315-316

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡ. ΜΠΟΣΙΝΑΚΗΣ, ΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΠΕΝΘΟΣ-ΟΙ ΠΑΡΑΤΑΣΕΙΣ, 316 (ποίηση)

-ΝΤΙΝΟΣ ΤΟΥΛΟΥΠΑΣ, Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, 317

-ΜΑΡΛΕΝΑ ΣΚΟΥΛΑ-ΠΕΡΙΦΕΡΑΚΗ, ΣΕ ΜΙΑ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΓΗΣ, 318 (ποίηση)

-ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ Ι. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ, ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2005-«ΔΙΚΑΙΩΣΗ», 318 (ποίηση)

-ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΡΥΣΟΧΟΟΣ, ΜΙΑ ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, 319-320 (διήγημα)

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ:, 321-322

ΑΝΤΩΝΗΣ Α. ΖΑΡΙΦΗΣ: β/κη –Αγγελος Παρθένης: «Όρθρος- Ποιήματα (1950-1960)» Ιωλκός 2005.- Νίκος Πηγαδας, «Αίγινα… κάθε κελί  σελίδα ιστορίας», εκδ. «Το Ποντίκι» 2005.

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:- ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΑΠΟΛΟΓΟΣ,-ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ,-ΒΡΑΔΥΔΡΟΜΕΙΟ,-Η «ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ»,-ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ,- ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΙΜΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ ΑΠΟ ΤΟΝ Ο.Φ.Ο.Ν.,-ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΖΑΧΑΡΙΟΥ,-ΤΙΜΗΣΗ ΤΡΙΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΦΟΙΒΟ»,-ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΒΕΛΙΩΤΗ ΣΤΟΝ «ΖΗΝΩΝΑ»,-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΗΓΑΔΑ,-ΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ «ΠΕΙΡΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ», 323-327

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΜΗΝΟΥ, 327-328

ΧΡΟΝΙΚΑ, 329-340

«ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ…» (Η μεγάλη μουσικοθεατρική παράσταση της «Φιλολογικής Στέγης» στην Εθνική Λυρική Σκήτη).-Η ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΩΔΕΙΟΥ ΤΕΡΨΙΘΕΑΣ.- ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ.-ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 75 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ «Φ. Σ».-Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ 75 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ «Φ. Σ».- Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ κ. ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ.-Η ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΩΝ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ Δ. ΛΕΟΥ,-ΔΙΑΛΕΞΗ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ,-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΑΟΥΚΗ.ΑΛΛΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ.- ΔΩΡΕΕΣ-ΧΩΡΗΓΙΕΣ,- ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ.

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ:

-ΝΙΚΟΣ ΖΗΛΟΣ (1920-2005).

-ΠΑΥΛΟΣ Ρ. ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ, ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΝΟΜΙΚΟΣ (1920-2005)

ΑΛΛΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ. Α’ ΑΠΌ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΧΩΡΟ.-Β΄ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ.-Γ΄ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΕΘΝΗ ΧΩΡΟ.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ, 344-346

ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΣΤΕΓΗ 75 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ. ΠΕΙΡΑΙΑΣ 21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2005

Το αναμνηστικό φυλλάδιο που κυκλοφόρησε στη δημόσια συνεδρίαση της 21.12.2005 για τα 75 χρόνια από την ίδρυση της «Φιλολογικής Στέγης», 347-350

 Τεύχος 7/1,2,3, 2006,τόμος Θ΄, Χρόνος 41^ος, σελ. 1-64

ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ: ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, ΑΔΕΙΛΙΝΗ-ΜΟΥΣΟΥΛΗ ΕΥΤΥΧΙΑ, ΖΑΡΙΦΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ, ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΚΑΡΑΒΑ-ΓΑΛΑΝΗ ΜΑΡΙΝΑ, ΚΑΤΡΑΚΗΣ ΠΟΤΗΣ, ΚΕΦΑΛΑΣ ΜΟΣΧΟΣ, ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΛΥΚΟΥΡΗ-ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΡΘΑ, ΜΑΝΤΑ ΕΙΡΗΝΗ, ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ ΠΑΥΛΟΣ, ΜΠΟΥΤΟΥ ΤΟΥΛΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΠΑΡΘΕΝΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ, ΠΙΣΤΙΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΣΤΑΥΡΑΚΗ ΦΡΑΓΚΙΣΚΗ, ΣΥΡΡΗ-ΣΤΕΦΑΝΙΔΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ, ΤΣΑΓΓΑΡΙΔΟΥ ΜΕΤΑΞΙΑ, ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΝΟΣ, ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ ΜΑΝΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

Δημοσιεύται ποίημα του ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΜΠΡΟΛΕΣΒΙΟΥ

Πίνακες-Γλυπτά: ΒΡΥΖΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, ΚΑΠΕΛΙΟΥ ΚΩΣΤΑ

Επιστολές-Κριτική Βιβλίου-Πειραϊκή Επικαιρότητα- Χρονικά- Εκείνοι που έφυγαν- Βιβλιογραφικό Δελτίο.

ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΕΥΧΟΥΣ 7: Δήμος Πειραιά.- ΔΕΠΑΠ.- Ελληνογαλλική Σχολή “JEANNE D’ ARC”.- Καταστήματα Τσιούστας (Βιβλιοχαρτοπωλείο).- Ωδείο Τερψιθέας (Γ. Χατζημανωλάκη- Τσαγκάρη). Λοιποί Χορηγοί (Μέλη-Φίλοι «Φ.Σ.» βλ. σελ. 6)

-ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΜΠΡΟΛΕΣΒΙΟΣ (1908-1989), ΕΑΡΙΝΟ, 1

-250 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΟΤΣΑΡΤ, 2

-ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ, 70 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ. ΜΝΗΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ (Οι δεσμοί του μεγάλου ηγέτη με τον Πειραιά), 3-10

-ΚΩΣΤΑΣ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, Η ΑΣΠΡΟΥΛΑ, 11 (ποίηση)

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΣΤΙΚΟΣ, ΣΑΛΩΜΗ, 12 (ποίηση)

-ΤΟΥΛΑ ΜΠΟΥΤΟΥ, Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ, 13-16 (διήγημα)

-ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΡΘΕΝΗΣ, ΔΕΛΦΟΙ (9 Μαϊου 1995) «Στη μνήμη του Νικηφόρου Βρεττάκου», 16 (ποίηση)

-ΜΑΡΙΝΑ ΚΑΡΑΒΑ-ΓΑΛΑΝΗ*, ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821, 17-20

*Περίληψη ομιλίας που δόθηκε στο αίθριο του Παλαιού Ταχυδρομείου, στη σειρά των εκδηλώσεων του «Ομίλου Πειραιώς» για τη διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας» στις 22.3.2006

-ΜΑΝΩΛΗ ΑΡ. ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΚΗ, ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ. (Αφιερώνεται στη μνήμη των ξεχασμένων από την Ιστορία), 21-22

-ΦΡΑΓΚΙΣΚΗ ΣΤΑΥΡΑΚΗ, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, 22 (ποίηση)

-ΓΙΩΡΓΟΣ Β. ΚΡΗΤΙΚΟΣ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ 2006, «Στους Φίλους», 23-24

-ΠΟΤΗΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ, ΜΑΧΕΣΑΙ, 24 (ποίηση)

-ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΔΕΣΠΟΤΕΙΑ Ή ΦΛΟΓΕΡΗ ΑΓΑΠΗ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ;, 25-26

-ΜΑΡΘΑ ΛΥΚΟΥΡΗ-ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΠΕΤΡΙΝΟ ΘΕΑΤΡΟ, 26

-ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ*, ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ, 29-31 (διήγημα)

*Β΄Βραβείο Διαγωνισμού Διηγήματος της «Φ.Σ.» στη μνήμη Δημ. Λέου

-ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΝΤΑ, ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ, 31 (ποίηση)

-ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΔΕΙΛΙΝΗ-ΜΟΥΣΟΥΛΗ, Η…(Ε) ΞΩΠΟΡΤΑ ΜΟΥ!, 32

-ΜΕΤΑΞΙΑ ΤΣΑΓΓΑΡΙΔΟΥ*, ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ ΛΕΟΝΕ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΜΟΥ, 33-36

*Στο διήγημα αυτό απονεμήθηκε ο Α΄ έπαινος στον Ε΄ Διαγωνισμό Διηγήματος της «Φ.Σ.» στη μνήμη του αξέχαστου Πειραιώτη πεζογράφου Δημ. Λέου.

-ΠΑΥΛΟΣ Ρ. ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ, ΤΟ ΝΕΟ ΦΑΛΗΡΟ (ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΚΜΗΣ ΤΟΥ), 37-40

-ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΥΡΡΗ-ΣΤΕΦΑΝΙΔΟΥ, ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ, 40 (ποίηση)

-ΜΟΣΧΟΣ ΚΕΦΑΛΑΣ, ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ. Η ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΗΣ «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΤΟΥ 1950, 41-44

-ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ, ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ (στο άρθρο του Μ. Κ.), 43-44

-ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, Ο ΓΛΥΠΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΕΛΙΟΣ, 45

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

-ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ, β/κη: Γιάννης Ε. Χατζημανωλάκης: «Το Χρονικό μιας Πολιτείας-Πειραιάς: 1835-2005» (συνοπτική ιστορία του Δήμου και της πόλης). Έκδοση Δήμου Πειραιά, Πειραιάς 2005, 46

-ΑΝΤΩΝΗΣ Α. ΖΑΡΙΦΗΣ, β/κη: Τούλα Σουβαλιώτου-Μπούτου: «Χάι Κου», έκδοση ΙΜΤΙΙΕ Πειραιάς 2006.- «Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ» (Ημερολόγιο 2006), έκδοση «Το Λιμάνι της Αγωνίας».-ΜΑΝΩΛΗΣ ΤΟΓΙΑΣ, «Γαίας Φως» (ποίηση), έκδοση Ιωλκός 2005, 46-48

-ΠΑΥΛΟΣ Ρ. ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ, β/κη: Ευαγγελία Μπαφούνη-Νίκος Μέλιος: «Γεώργιος Στρίγκος», έκδοση Ι.Μ.Τ.Ι.Ι.Ε. (Σειρά 6. Οι οικονομικοί μας ηγέτες. Αριθμός 1). Πειραιάς 2006, 48

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ:  ΧΡΗΣΤΟΣ Π. ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ, Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΛΟΓΟ» ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, 49-50.- ΚΑΙΤΗ ΛΕΙΒΑΔΑ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ, 50

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, 51-56

ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΔΙΚΕΙΤΑΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ;  - Α(ντώνης) Ζ,ς (Ζαρίφης):Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΛΛΙΝΚΟΣ.-ΕΠΑΙΝΕΤΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΑ…- ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ: ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ.-ΜΝΗΜΗ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ.-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ «Φ.Σ.».-ΑΠΟΝΟΜΗ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ Μ. ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΚΗ.-ΕΠΙΤΥΧΗΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΣΥΛΛΟΓΟ ΦΙΛΩΝ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ».-Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΜΗΝΟΥ

ΧΡΟΝΙΚΑ, 57-60

Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ»: ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ.-ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ.-ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ.-ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ.-ΑΛΛΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ.-ΔΩΡΕΕΣ-ΧΟΡΗΓΙΕΣ.

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ,61-62

Α. ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΧΩΡΟ.-Β΄ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ.-Γ΄ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ,63-64

Τεύχος 8/4,5,6, 2006, τόμος Θ΄, Χρόνος 41^ος, σελ. 65-118

ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ: ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, ΔΟΜΒΡΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ, ΖΑΡΙΦΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ, ΚΑΝΑΤΣΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΚΑΡΤΕΡ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ, ΜΑΡΜΑΤΣΟΥΡΗΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ, ΜΟΥΛΙΟΣ ΦΑΝΗΣ, ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ ΠΑΥΛΟΣ, ΜΠΟΥΤΟΥ ΤΟΥΛΑ, ΝΟΜΠΕΛΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ, ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ, ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ, ΠΙΣΤΙΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΣΚΟΥΛΑ ΠΕΡΙΦΕΡΑΚΗ ΜΑΡΛΕΝΑ, ΧΑΡΛΑΥΤΗΣ ΤΑΚΗΣ, ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΝΟΣ, ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ.

Δημοσιεύεται διήγημα του ΣΤΕΛΙΟΥ ΜΠΙΝΙΑΡΗ

Πίνακες-Σχέδια: ΤΕΤΣΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ (της Ακαδημίας Αθηνών), ΒΡΟΝΤΑΚΗ ΧΡΗΣΤΟΥ, ΓΑΒΡΙΕΛΑΤΟΥ ΠΑΝΑΓΗ, ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΒΙΒΗΣ, ΖΕΝΕΤΖΗ ΒΑΣΙΛΗ, ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ ΜΠΟΤΗ, ΜΑΝΤΑ ΜΑΝΩΛΗ, ΦΑΛΑΡΗ ΚΩΣΤΑ

Κριτική Βιβλίου-Πειραϊκή Επικαιρότητα-Χρονικά-Εκείνοι που έφυγαν-Βιβλιογραφικό Δελτίο

ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΕΥΧΟΥΣ 8: Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιώς-Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πειραιά (ΔΕΠΑΠ)-Τούλα Μπούτου-Κατάστημα Σωτηρίου-Τσιούστας (Βιβ/λείο). Ωδείο Τερψιθέας (Γ. Χατζημανωλάκη-Τσαγκάρη).-Ανθοπωλείο Φραγκόπουλου. -Βιβλιοπωλεία Τσαμαντάκη.-Λοιποί Χορηγοί (Μέλη-Φίλοι «Φ.Σ.» βλ. σελ. 112

-ΓΙΩΡΓΟΣ Ν. ΚΑΡΤΕΡ, ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Ν. ΚΑΡΤΕΡ, ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ,- ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ, 65-66 (ποίηση)

-ΑΝΤΩΝΗΣ Α. ΖΑΡΙΦΗΣ, ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ, 66 (ποίηση)

-ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΠΙΝΙΑΡΗΣ*, ΤΟ ΛΑΧΕΙΟ, 67-69 (διήγημα)

*Ο Στέλιος Μπινιάρης (1916-2000), ποιητής και πεζογράφος αξιόλογος, υπήρξε συγχρόνως ένας συνειδητός Πειραιώτης, με ενεργό συμμετοχή στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης μας και επί σειρά ετών διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. της «Φ.Σ.», γενικός γραμματέας και αντιπρόεδρος. Το διήγημα που δημοσιεύουμε είναι από τα πιο αντιπροσωπευτικά.

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΣΤΙΚΟΣ, Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, 70 (ποίηση)

-ΤΟΥΛΑ ΜΠΟΥΤΟΥ, ΑΠΟΓΕΙΩΣΗ, 71 (διήγημα)

-ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ, Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ (ΧΡΟΝΙΚΟ), 73-79

-ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ, ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ.- ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ, 80 (ποίηση)

-ΦΑΝΗΣ ΜΟΥΛΙΟΣ, Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ (ΟΠΩΣ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ), 81-82 (διήγημα)

-ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΗΘΟΥΝ. ΘΥΜΑΜΑΙ…, 83

-ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΡΜΑΤΣΟΥΡΗΣ, ΝΟΕΡΑ ΤΑΞΙΔΙΑ, 84 (ποίηση)

-ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΡΙΑ ΤΕΤΡΑΣΤΙΧΑ, 84 (ποίηση)

-ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΔΟΜΒΡΟΣ, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΣΤΑ ΤΡΙΑ ΜΕΤΡΑ, 85-86 (οδοιπορικό)

-ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ, ΤΡΙΑ ΧΑΪΚΟΥ, 86 (ποίηση)

-ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ, REQUIEM, 87-88, (διήγημα)

-ΜΑΡΛΕΝΑ ΣΚΟΥΛΑ-ΠΕΡΙΦΕΡΑΚΗ, Η ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ, 88 (ποίηση)

-ΠΑΥΛΟΣ Ρ. ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ, ΟΔΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΔΙΟΣ, 89-90

-ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡ. ΝΟΜΠΕΛΗΣ, ΚΑΝΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ, 90 (ποίηση)

-ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΧΡ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ (Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΨΥΧΗΣ), 91

-ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ* ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ (ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΑΙΡΗ ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ), 92-94

*ένας χρόνος πέρασε από τότε που η Μαίρη Χατζημανωλάκη έφυγε από κοντά μας. Το «καθυστερημένο αυτό γράμμα» που πήραμε από τον Μάνο Χατζηγεωργίου μας συγκίνησε. Και το δημοσιεύουμε γιατί έρχεται να θυμίσει μία από τις πολλές «πτυχές» της σημαντικής προσφοράς της προς τη «Στέγη».

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ,95-96

ΑΝΤΩΝΗΣ Α. ΖΑΡΙΦΗΣ, β/κη: Δημήτρης Πιστικός «Τα υφαντά της νύχτας» (Στον αστερισμό της Κόνισκας), Δωδώνη 2005.- Δημήτρης Φερούσης, «Ο ουρανός συνεχίζεται» εκδόσεις «Λιμάνι» (ποιήματα) 2006.-Ιωάννα Σ. Αντωνάκου, «Όνειρα χωρίς παπούτσια» (Ποιήματα) Πειραιάς 2006.-Αλέκος Χρυσοστομίδης, «Αναμνήσεις ενός θεατρίνου» έκδοση Δ.Ε.Π.Α.Κ/ Δήμου Κερατσινίου.

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, 97-104

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ.-ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΟ «ΒΕΑΚΕΙΟ».-ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ.-ΤΑ Μ.Μ.Ε. ΑΓΝΟΟΥΝ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ.-ΤΟ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΟ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ.- Η «ΣΦΑΙΡΑ».- «ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΟΥ, ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΩ…».- ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΠΡΟΤΟΜΗΣ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΥΛΑΚΗ.-Η ΝΕΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥ «ΠΕΙΡΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ».-Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ «ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΣΤΑΡΑΚΟΣ».-ΓΙΑ ΤΑ 250 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΟΤΣΑΡΤ.- Η ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΟ ΠΑΣΑΛΙΜΑΝΙ.-Η ΕΚΘΕΣΗ «ΘΑΛΑΤΤΑ» ΤΟΥ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΕΤΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΔΡΟ.-ΡΕΣΙΤΑΛ ΑΡΠΑΣ ΣΙΣΣΥΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΥ.- ΜΙΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ.-ΕΠΙΤΥΧΕΙΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ «ΩΔΕΙΟ ΤΕΡΨΙΘΕΑΣ».-ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΖΩΓΡΑΦΟ ΜΑΝΩΛΗ ΜΑΝΤΑ.-Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΜΗΝΟΥ.

ΧΡΟΝΙΚΑ, 105-112

Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ»: Η 24^Η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΑΣ.-ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΝΑΤΣΕΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΑΣ.-ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΠΟΥ ΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ.-ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ.- ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΒΒΛΙΟΥ.-ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΛΗΞΗ Της 76^ης ΠΕΡΙΟΔΟΥ.-ΑΛΛΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ.-ΟΙ «ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ» ΤΟΥ ΕΡΡΙΚΟΥ ΙΨΕΝ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΕΤΤΑΣ «ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ» ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2006.-ΔΩΡΕΕΣ-ΧΟΤΗΓΙΕΣ (20.7.2006)

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ, 113-115

ΤΑΚΗΣ ΧΑΡΛΑΥΤΗΣ: ΑΓΓΕΛΟΣ ΒΟΓΑΣΑΡΗΣ (1923-2006).

ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ:  ΓΙΑΝΝΗΣ Π. ΔΡΙΤΣΑΣ (1937-2006)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ: ΜΑΡΙΑ ΠΕΡΡΑΚΗ-ΩΝΑΣΙΑΔΗ (1936-2006)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ: ΧΑΡΙΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗ (1921-2006)

Α΄ΑΠΟ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΧΩΡΟ.-Β΄ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ.-Γ΄ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΧΩΡΟ.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ, 116-118

Τεύχος 9/7,8,9,2006, τόμος Θ΄, χρόνος 141^ος, σελ. 121-198

ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ: ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, ΑΔΕΙΛΙΝΗ-ΜΟΥΣΟΥΛΗ ΕΥΤΥΧΙΑ, ΔΟΜΒΡΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ, ΖΑΡΙΦΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ, ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ, ΜΑΚΑΡΟΝΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΜΑΝΤΑ ΕΙΡΗΝΗ, ΜΙΣΣΙΟΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΜΟΥΛΙΟΣ ΦΑΝΗΣ, ΜΠΟΥΤΟΥ ΤΟΥΛΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ, ΠΙΣΤΙΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΣΑΚΚΑΣ ΓΙΩΡΓΗΣ, ΣΙΕΤΤΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΣΚΟΥΛΑ-ΠΕΡΙΦΕΡΑΚΗ ΜΑΡΛΕΝΑ, ΤΟΥΛΟΥΠΑΣ ΝΤΙΝΟΣ, ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Δημοσιεύεται ποίημα του ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΠΕΡΑΝΤΣΑ

Κριτική Βιβλίου-Πειραϊκή Επικαιρότητα-Χρονικά-Εκείνοι που έφυγαν-Βιβλιογραφικό Δελτίο

ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΕΥΧΟΥΣ 8: Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πειραιά (ΔΕΠΑΠ)- Καταστήματα Σωτηρίου-Τσιούστας (Βιβλιοχαρτοπωλείο).-Ωδείο Τερψιθέας (Γ. Χατζημανωλάκη-Τσαγκάρη)-Αθανάσιος Σβίγγος- Λοιποί Χορηγοί (Μέλη-Φίλοι «Φ.Σ.» βλ. σελ.162).

-ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΠΕΡΑΝΤΖΑΣ, 1940, 121 (ποίηση)

-ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ, ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΪΚΟΥ ΤΥΠΟΥ, 123-129

-ΤΟΥΛΑ ΜΠΟΥΤΟΥ, ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ, 130 (διήγημα)

-ΑΝΤΩΝΗΣ Α. ΖΑΡΙΦΗΣ, Η ΠΟΛΗ ΜΟΥ, 131 (ποίηση)

-ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ, ΚΑΠΟΥ ΕΔΩ ΟΛΑ ΑΛΛΑΞΑΝ, 131 (ποίηση)

-ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΜΙΣΣΙΟΣ, ΤΟΥΤΗ Η ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΣΙΩΠΗ-ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΑ, 132, (ποίηση)

-ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ Σ’ ΕΝΑΝ ΦΙΛΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ. ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΦΑΝΗ ΜΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ «ΜΙΚΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ», 133-139

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΣΤΙΚΟΣ, ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΙΚΡΟ ΚΑΙ ΛΥΠΗΜΕΝΟ, 140 (ποίηση)

-ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΔΟΜΒΡΟΣ, Η ΞΗΡΑΣΙΑ, 141-142 (αφήγημα)

-ΠΟΤΗΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ, ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΟΥ, 142 (ποίηση)

-ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΔΕΙΛΙΝΗ-ΜΟΥΣΟΥΛΗ, ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ, 143

-ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΚΑΡΟΝΑΣ, ΝΥΧΤΑ ΣΤΑ ΔΑΣΗ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ, 144 (ποίηση)

-ΓΙΩΡΓΗΣ ΣΑΚΚΑΣ, Σ΄ΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙ ΔΕΚΑ ΗΜΕΡΩΝ, 144 (ποίηση)

-ΝΤΙΝΟΣ ΤΟΥΛΟΥΠΑΣ, ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ, 145-146

-ΦΑΝΗΣ ΜΟΥΛΙΟΣ, ΕΜΠΡΟΣ, ΜΑΡΣ…, 147-149 (διήγημα)

-ΜΑΡΛΕΝΑ ΣΚΟΥΛΑ-ΠΕΡΙΦΕΡΑΚΗ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗ, 149 (ποίηση)

-ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ, ΑΠΟΨΕΙΣ, 150 (ποίηση)

-ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΝΤΑ, ΤΗΣ ΓΗΣ Τ’ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ, 150 (ποίηση)

-ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΕΤΤΟΣ, ΠΑΡΟΙΜΙΩΔΕΙΣ Ή ΚΟΙΝΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ, 151

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ, 152-154

ΑΝΤΩΝΗΣ Α. ΖΑΡΙΦΗΣ β/κη: Κώστας Θεοφάνους: «Οι Εικαστικές Τέχνες στον Πειραιά» (1884-2004), έκδοση Νομαρχίας Πειραιά. Πειραιάς 2006.-Ζήσης Βαφειάδης: «Αποχρώσεις Ψυχής» (Η Ρόζυ και άλλα διηγήματα). Πειραιάς Ιούλιος 2006.

ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ β/κη: Γιώργος Ν. Κάρτερ: «Το Λάλον Αίμα» (ποίηση) Ιωλκός –«Το χρονικό μιας ανυπότακτης ζωής» (Αφιέρωμα στην Κωστούλα Μητροπούλου) εκδόσεις Άγκυρα.

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, 155-161

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ.-Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ.-Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ.-ΟΙ ΝΕΟΙ ΔΗΜΑΡΧΟΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ.- Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ.-ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ ΒΙΑΣΜΟΣ.-ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ.-ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ.-ΤΟ «ΦΕΣΤΙΒΑΛ» ΣΤΟ «ΒΕΑΚΕΙΟ».-ΟΔΟΣ ΠΑΝΑΓ. ΤΣΟΥΤΑΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ.-Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ «ΚΑΙΤΗ ΛΑΣΚΑΡΙΔΟΥ».-Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΜΗΝΟΥ. (31.10.2006)

ΧΡΟΝΙΚΑ 162

Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ»: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ.-ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ.-ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΣΕ ΝΟΜΑΡΧΗ ΚΑΙ ΝΕΟ ΔΗΜΑΡΧΟ.-ΔΩΡΕΑ ΕΡΓΟΥ ΤΗΣ Μ. ΠΕΡΡΑΚΗ- ΩΝΑΣΙΑΔΗ.-ΔΙΑΦΟΡΑ-ΔΩΡΕΕΣ-ΧΟΡΗΓΙΕΣ. (31.10.2006)

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ, 163-164

ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ: ΤΑΣΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ (1913-2006). –ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΣΤ. ΣΚΥΛΙΤΣΗΣ (1907-2006).

Α’ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΧΩΡΟ. Β΄ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ. Γ΄ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΧΩΡΟ.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ, 166-167

ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ β/κη:

Α΄ΠΟΙΗΣΗ. Γιώργος Ν. Κάρτερ, «Το Λάλον Αίμα», Ιωλκός (βλ. κριτικό σημείωμα στη σελ. 153). –Λίτσα Λεμπέση «Σ’ αγαπώ. Εσύ;» εκδ. Οδυσσέας- «Στα μάτια τα ψιχαλιστά» Αθήνα (Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Γιώργο Χειμωνά.- «Τα επουσιώδη» εκδ. Οδυσσέας.- Διονύσης Κουλεντιανός: «Σύγχρονοι ποιητές της Βραζιλίας» (μεταφράσεις).- Γιάννης Α. Μαθές: «Επιβάτες της ζωής» Πειραιάς 2006.

Β’ ΠΕΖΟΣ ΛΟΓΟΣ. Ζήσης Χρ. Βαφειάδης: «Αποχρώσεις ψυχής» («Η Ρόζυ» και άλλα διηγήματα). Πειραιάς, Ιούλιος 2006. (βλ. κριτικό σημείωμα στη σελίδα 153)

Γ΄ΜΕΛΕΤΗ-ΔΟΚΙΜΙΟ. Ιωάννου Π. Λεκκάκου (Καθηγητή- Σχολικού Συμβούλου) «Μάνη- Ερανίσματα Ιστορίας και Λαογραφίας» Μάνη, 2004. (Σ’ έναν τόμο 272 σελίδων ο Ι.Π.Λ. συγκεντρώνει πολύτιμο υλικό ιστορικό και λαογραφικό υλικό για τη Μάνη και φέρνει στο φως πολλά «ντοκουμέντα» που φωτίζουν όλες σχεδόν τις περιόδους της ιστορικής διαδρομής της μέσα στο χρόνο. Το βιβλίο αποτελεί σημαντική προσφορά στην ιστορία και τη λαογραφία της Μάνης, άξια κάθε επαίνου).-Κώστας Θεοφάνους, «Οι Εικαστικές τέχνες στον Πειραιά 1884-2004» (Πειραιώτες ζωγράφοι και γλύπτες). Έκδοση Νομαρχίας Πειραιά 2006 (Σ΄ έναν καλαίσθητο τόμο 360 σελίδων με πλούσια πολύχρωμη εικονογράφηση καταγράφεται με τη μεγαλύτερη δυνατή πληρότητα η καλλιτεχνική ιστορία του νεότερου Πειραιά.) βλέπε και κριτικό σημείωμα στη σελ. 152.-Γιώργος Μπαλούρδος: «Μαρία Περικλή Ράλλη» (μελέτημα), Πειραιάς 2006. (Μετά το «Πειραϊκό Πανόραμα»-που αποτελεί αξιόλογη προσφορά στην πολιτιστική ιστορία του Πειραιά-ο Γ. Μ. παρουσιάζει σ’ ένα τομίδιο «εκτός εμπορίου» τη διάλεξη που έδωσε στον «Πειραϊκό Σύνδεσμο» στις 29.5.2006 για την Πειραιώτισσα ποιήτρια Μαρία Περ. Ράλλη (1906-1975). Εκτός από τα ενδιαφέροντα και τεκμηριωμένα εργοβιογραφικά στοιχεία που καταχωρίζει αναλύει παράλληλα- θα έλεγα καλύτερα ανατέμνει-με καίριο κριτικό λόγο το πεζογραφικό και-κυρίως-το ποιητικό έργο της Μαρίας Περ. Ράλλη, που υπήρξε μία από τις βεβαιότερες γυναικείες ποιητικές «φωνές» της περιόδου του μεσοπολέμου και των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων.)

ΔΙΑΦΟΡΑ: «Το χρονικό μιας ανυπότακτης ζωής» (Αφιέρωμα στην Κωστούλα Μητροπούλου ) εκδ. Άγκυρα 2006 (Ένα καλαίσθητο τομίδιο με κείμενα που αφιέρωσαν στην Κωστούλα Μητροπούλου πολλοί γνωστοί εκπρόσωποι του πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου της χώρας) βλ. και κριτικό σημείωμα στη σελ. 154.- Κώστας Γ. Μίσσιος: «Απ΄ την Καστοριά με αγάπη» (Γράμματα ενός στρατιώτη), Μυτιλήνη 2000.-Μπότης Θαλασσινός: «Θάλασσες και φουρτούνες» (Ένα πλούσιο εικονογραφημένο τεύχος που αναφέρεται στην καλλιτεχνική δραστηριότητα (1956-2002) του διακεκριμένου θαλασσογράφου, που θεωρείται “Maitre” στο είδος αυτό της εικαστικής δημιουργίας. Το τεύχος κοσμούν, σε πολύχρωμη αναπαραγωγή, αντιπροσωπευτικά έργα-κυρίως θαλασσογραφίες και πορτραίτα-του Μπότη Θαλασσινού).

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ-ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ.

 Τεύχος 23/ 1,2,3, 2010, τόμος 11, χρόνος 45^ος σελ.1-40

ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ: ΔΕΛΑΚΟΒΙΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ, ΖΑΡΙΦΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ, ΚΑΛΑΠΑΝΙΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΚΑΤΕΛΑΝΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ, ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ, ΚΡΑΣΟΝΙΚΟΛΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΛΕΜΠΕΣΗ ΛΙΤΣΑ, ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ ΠΑΥΛΟΣ, ΜΠΑΛΟΥΡΔΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΠΑΓΩΝΗΣ ΑΚΤΑΙΟΣ, ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ, ΣΚΑΝΔΑΛΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΦΕΡΟΥΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ, ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Δημοσιεύονται κείμενα: ΑΛΙΦΕΡΗ ΕΙΡΗΝΗ, ΧΡΟΝΗ ΧΑΡΗ

Πίνακες-Σχέδια: ΜΠΑΖΙΩΤΟΥ ΕΛΕΝΗΣ, ΤΣΑΡΟΥΧΗ ΓΙΑΝΝΗ

Πειραϊκή Επικαιρότητα-Χρονικά-Εκείνοι που έφυγαν-Βιβλιογραφικό Δελτίο.

Σελίδες αφιερωμένες στον ποιητή Χάρη Χρόνη και στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Γιάννη Ε. Χατζημανωλάκη. «Ο Πειραιάς και η ιστορική διαδρομή του (2600 π.Χ.-2009 μ.Χ.).

-ΧΑΡΗΣ ΧΡΟΝΗΣ, ΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΑΡΗ ΧΡΟΝΗ. ΠΕΡΙΔΙΝΗΣΗ-ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ-ΤΕΛΟΣ ΚΑΚΟ- ΕΛΕΓΕΙΑ-ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ-ΕΚΤΑΦΗ, 1,2 (ποίηση)

-Η «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΣΤΕΓΗ» ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΜΕ ΟΔΥΝΗ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΧΑΡΗ ΧΡΟΝΗ. Μία ευγενής πνευματική και ανθρώπινη παρουσία, 3-4

-ΜΙΑ ΕΥΡΥΤΑΤΗ ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΣΥΝΑΞΗ. Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Γιάννη Ε. Χατζημανωλάκη., 5-15 (Απονομή του μεταλλίου της πόλεως στον συγγραφέα.-Τα κείμενα των ομιλιών.-Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΕΡΟΥΣΗ (10/3/2010).-Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗ (10/3/2010). Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ. –ΚΑΙ ΔΥΟ ΚΡΙΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ. ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ (εφημερίδα «ΔΗΜΟΤΗΣ» 23.3.2010).-ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ Ρ. ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ (αδημοσίευτο κείμενό του που είχε σταλεί προς δημοσίευση στη στήλη της «Κριτικής Βιβλίου» του περιοδικού μας).

-ΑΝΤΩΝΗΣ Α. ΖΑΡΙΦΗΣ, ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΕΓΚΩΜΙΟΝ, 16 (ποίηση)

-ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΡ. ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΚΗΣ, ΟΜΗΡΟΣ Ο ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ, 17-19

-Α. ΠΑΓΩΝΗΣ-ΑΚΤΑΙΟΣ, ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, 19 (ποίηση)

-Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ. ΕΙΡΗΝΗ ΑΛΙΦΕΡΗ (1946-2009), 20

-ΓΙΩΡΓΟΣ Χ. ΜΠΑΛΟΥΡΔΟΣ, ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΡΟΥΧΗ, 21-23

-ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ, ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ,23 (ποίηση)

-ΛΙΤΣΑ ΛΕΜΠΕΣΗ, ΚΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΝΤΑ ΙΔΙΑ… «Στον Μάνο Ελευθερίου», 24 (ποίηση)

-ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΚΑΤΕΛΑΝΟΥ, ΠΑΡΑΚΜΗ, 24 (ποίηση)

-ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ, REQUIEM, «Στην Τούλα που έφυγε», 24 (ποίηση)

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΡΑΣΟΝΙΚΟΛΑΚΗΣ, ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΕΛΑΚΟΒΙΑΣ. ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΑΝΑΓΡΑΦΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΣΕ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΠΕΡΑΜΑ, 25-26

-ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ- ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΚΑΝΔΑΛΗ Μαθήτριες Δ΄ Δημοτικού (14^ο Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίου), ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ ΑΠΑΙΤΟΥΝ: «ΔΩΣΤΕ ΜΑΣ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ», 27

-ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΛΑΠΑΝΙΔΑΣ, ΗΛΙΑΣ ΜΕΡΕΝΤΙΤΗΣ, 28 (ποίηση)

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, 29-32

-Γ. Χ.-ς, «ΚΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.-ΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΛΕΚΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΔΗ.-ΑΠΟΝΟΜΗ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟ «ΙΔΡΥΜΑ Μ. ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΚΗ».-ΕΠΙΤΥΧΕΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ «ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ».-«Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ»-ΤΟ «ΩΔΕΙΟ ΤΕΡΨΙΘΕΑΣ»- Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΤΡΙΜΗΝΟΥ.

ΧΡΟΝΙΚΑ, 33-36

Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ»: Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΠΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΙΤΑΣ.-ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ.-«ΜΝΗΜΗ ΜΙΑΣ ΠΟΛΗΣ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ».-Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΝΥΜΦΙΟΥ.-Η «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΣΤΕΓΗ» ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕ ΤΑ ΕΚΤΡΟΠΑ ΣΤΟ «ΚΑΝΑΛΙ 1».-Η ΠΡΩΤΗ ΤΗΣ ΣΕΙΡΑΣ ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ «Φ.Σ.»

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ, 37-38

Έφυγαν από τη ζωή το τελευταίο τρίμηνο. Α. ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΧΩΡΟ. Β΄ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ. Δ΄ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΧΩΡΟ.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ, 39-40

Τεύχος  29/7,8,9,2011, τόμ.11, χρόνος 46^ος, σ.183-214

ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ: ΒΟΥΡΛΑΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΣ-ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ ΧΑΡΒΑΛΙΑ ΝΑΝΑ-ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ- ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ- ΦΕΡΟΥΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ-ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ- ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Δημοσιεύονται κείμενα: ΑΛΗΜΙΣΗ ΣΤΑΘΗ- ΜΕΛΑ ΣΠΥΡΟΥ-ΜΥΡΙΒΗΛΗ ΣΤΡΑΤΗ-ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Πειραϊκή Επικαιρότητα-Χρονικά-Εκείνοι που έφυγαν-Βιβλιογραφικό Δελτίο

Σελίδες αφιερωμένες στον ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟ για τα 60 χρόνια από το θάνατό του

-ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, ΣΤΕΛΛΑ ΒΙΟΛΑΝΤΗ, 183-184 (ποίηση)

-ΣΤΑΘΗΣ ΑΛΗΜΙΣΗΣ, «Σας ασπάζομαι, Φαίδων»* 184 (ποίηση)

*Γράφτηκε το 1946, σαν χαιρετισμός για την επανέκδοση της «Διάπλασης»

-ΣΠΥΡΟΥ ΜΕΛΑ, 60 χρόνια από το θάνατό του ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΣ ο πολυμορφότερος συγγραφέας της εποχής του,185-190.

-ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ, 191-193

-ΣΤΡΑΤΗ ΜΥΡΙΒΗΛΗ, Η πρώτη μου γνωριμία, 194-195

-ΓΙΑΝΝΗ Ε. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ*, Ο ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ Η «ΔΙΑΠΛΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΩΝ»,196-197.

*Βλ. εφημερίδα «Ελληνική Ώρα» Πειραιά, 27 και 28.9.1951

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΕΡΟΥΣΗΣ, ΑΓΑΠΗ ΑΘΕΑΤΗ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΛΗ, 198 (ποίηση)

*Από την υπο έκδοση συλλογή «Όρθρου βαθέος»

-ΜΑΝΩΛΗ ΑΡ. ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΚΗ, Ο Χριστός και οι πλούσιοι, 199-202

-ΝΑΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ-ΧΑΡΒΑΛΙΑ, ΑΡΜΟΝΙΑ*, 202 (ποίηση)

*Από την ομώνυμη συλλογή της που κυκλοφόρησε πρόσφατα και  είναι αφιερωμένη στον αξέχαστο σύζυγό της δημοσιογράφο Μιχ. Καραγιάννη

-ΓΙΑΝΝΟΥ ΒΟΥΡΛΑΚΟΥ, ΔΥΟ ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ. Ο Ποιητής πρέπει να έχει μορφή/ Της Σιωπής το πέρασμα, 203

-ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ, ΚΛΕΨΥΔΡΑ, 204 (ποίηση)

-ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ, ΣΕ ΦΥΛΑΚΗ, 204 (ποίηση)

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ,205-206

Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ.-ΔΙΚΑΙΟΙ ΕΠΑΙΝΟΙ.-Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΤΡΙΜΗΝΟΥ

ΧΡΟΝΙΚΑ, 207-208

Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ»

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛ. ΧΑΤΖΗΑΝΔΡΕΟΥ, ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΑ ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ-ΤΣΑΓΚΑΡΗ. (Τιμητική διάκριση στον Γ. Χατζημανωλάκη/ Βράβευση της Γεωργίας Χατζημανωλάκη Τσαγκάρη)- ΔΙΑΦΟΡΑ 25/11/2011

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ 209-211

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΟΥΤΑΚΟΣ (1920-2011).-ΜΑΡΙΑ Ν. ΧΑΤΖΗΔΟΥΛΗ (1922-2011)

Ά ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΚΟ ΧΩΡΟ. Β΄ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ. Γ΄ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΕΘΝΗ ΧΩΡΟ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ 212-213

Γιώργος Χ. Μπαλούρδος

Πειραιάς

ΥΓ. Η Αγία Ελληνική Ορθόδοξη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, Κοινωνία και Οικογένεια 2022

Σύγχρονος Κινηματογράφος 1975

Περιοδικό «σύγχρονος κινηματογράφος ‘75»

Κινηματογράφος

ή

Cinema

ή

Movies

Τα μυστικά του σινεμά

Είναι σαν της ποιήσεως την μαγεία

Είναι σαν ποταμός που ρέει

Εικών εικών και άλλες εικόνες

Κ’ αίφνης-διακοπή

Cut!

Cut!

Coupez!

(Παρών και ο clackman κάθε τόσο)

Κ’ έπειτα πάλι ο ποταμός

Κ’ έπειτα πάλι εικόνες

Και ουδέποτε χάνεται ο ειρμός

Όχι στο νόημα μα στη μαγεία

Όσο και αν ρέουν τα καρρέ

Βωβού ή ομιλούντος

Σαν ποταμός που ρέει

Ή σαν κορδέλλα που εκτυλίσσεται

Φθάνει να ρέη η κάθε εικόνα

Με άκραν συνέπειαν στον εαυτόν της

Φθάνη να ζη πλήρη ζωή η κάθε μια

Τα μυστικά του σινεμά

Δεν είναι στο νόημα μα στην αλήθεια που έχουν

Τα ορατά οράματα κινούμενα μπροστά μας

Παράλογα ή λογικά

Τα  μυστικά του σινεμά

Είναι και αυτά  εικόνες.

Ανδρέας Εμπειρίκος,

«Η ΣΗΜΕΡΟΝ ΩΣ ΑΥΡΙΟΝ ΚΑΙ ΩΣ ΧΘΕΣ», εκδόσεις Άγρα 1984

     Ένα περιοδικό για  την τέχνη του κινηματογράφου, την θεωρία του, την τεχνική του και τους συνεργάτες του ανά την υφήλιο, που ήταν γνωστό στη γενιά μου,-γενιά του 1980- ήταν και ο «σύγχρονος κινηματογράφος». Για τους φανατικούς κινηματογραφόφιλους-τους τότε δεκαοκτάρηδες-μετά την μεταπολίτευση του 1974, το περιοδικό αυτό, ήταν μάλλον η μόνη  σοβαρή εκδοτική περιοδική προσπάθεια για να γνωρίσει κανείς τα σύγχρονα ρεύματα της κινηματογραφικής τέχνης, τόσο στο εσωτερικό όσο κυρίως, στο εξωτερικό. Είχε εκδοθεί στην πατρίδα μας ένα περιοδικό για τον κινηματογράφο, σαν το αντίστοιχο γαλλικό “Cahiers du CINEMA”, που στην Ελλάδα το  προμηθεύονταν οι κινηματογραφόφιλοι στο βιβλιοπωλείο «ΣΤΡΟΦΗ» στο κέντρο της Αθήνας. Πλούσιο σε ύλη, θεματολογία, περιεχόμενο, φωτογραφίες, αφιερώματα, χρηστικές πληροφορίες και συνεργάτες.

    Η αργή και σταθερή στερέωση της πολιτικής δημοκρατίας στην χώρα μας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο και τις άλλες δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις, το  άνοιγμα της ελληνικής κοινωνίας και οι ρηξικέλευθες αλλαγές σε όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης και κοινωνικής νοοτροπίας στα κατοπινά χρόνια της αλλαγής επί κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, η μεγάλη συμβολή στο χώρο της κουλτούρας και του πολιτισμού και η γνωριμία του ελληνικού αναγνωστικού κοινού με τα πιο σύγχρονα και μοντέρνα ρεύματα της τέχνης του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού, από το τότε μικρό σε εκλογικά ποσοστά, αλλά δραστήριο πολιτικά και πολιτιστικά κόμμα, το ΚΚ Εσωτερικού και των εντύπων του,-εφημερίδες: «Η Αυγή», «Η Πρώτη», «Η Εποχή», «Ο Θούριος» και μια σειρά από εκδόσεις βιβλίων, μεταφρασμένων επιστημονικών μελετών, ιστοριών, πλούσιας κυκλοφορίας περιοδικών, καθώς και εκατοντάδων επαναστατικών και σύγχρονων άρθρων που δημοσιεύονταν στις τότε δημοκρατικές εφημερίδες,-όπως ήταν η απογευματινή «Ελευθεροτυπία»,-και ποικίλης ύλης περιοδικά, από σημαντικούς δημοσιογράφους, σαν την δημοσιογραφική πένα του Γιώργου Βότση, του Βασίλη Ραφαηλίδη, του Γιώργου Μασαβέτα, του Άγγελου Ελεφάντη, του Χρήστου Πασαλάρη, του Ηλία Κανέλλη, της Ελένης Βλάχου, και άλλων σπουδαίων και αρκετά κατηρτισμένων δημοσιογράφων της εποχής εκείνης, των παλαιότερων χρονογράφων Παύλου Παλαιολόγου και Δημήτρη Ψαθά, του εκλεκτού επιτελείου συνεργατών της απογευματινής εφημερίδας «Τα Νέα», της πρωινής «Το Βήμα», του περιοδικού «Ο Ταχυδρόμος», και «Οικονομικός Ταχυδρόμος»(με τις έγκυρες επιστημονικές οικονομικές αναλύσεις και άρθρα του Γιάννη Μαρίνου) εντύπων που ανήκαν στο παραδοσιακό δημοσιογραφικό και εκδοτικό Συγκρότημα Λαμπράκη, του εβδομαδιαίου περιοδικού «Επίκαιρα», των αμιγώς πολιτικών περιοδικών όπως ήταν «Ο Σχολιαστής», τα «Πολιτικά Θέματα», η «Εποπτεία», «Ο Πολίτης», το «Αντί» και άλλων εντύπων και εφημερίδες με σοβαρότητα και αναγνωρισμένο κύρος όπως το πρωινό φύλλο και το Κυριακάτικο της «Καθημερινής» της δημοσιογράφου Ελένης Βλάχου, την δημοκρατική εφημερίδα το «Έθνος» στην μετά την μεταπολίτευση χρόνια, την ολιγόχρονη έκδοση της «Μεσημβρινής», η βραχύβια έκδοσης της «Εβδόμης», της «Αθηναϊκής», της «Πρωινής», της «Επικαιρότητας» και άλλων δημοσιογραφικών φύλλων,-ημερήσιων ή εβδομαδιαίων-είτε ανήκαν στην λεγομένη δημοκρατική παράταξη είτε υποστήριζαν την λεγομένη συντηρητική όπως «Η Απογευματινή» και «Ο Ελεύθερος Τύπος», συνέβαλαν με την δημοσίευση κριτικών και πολιτικών άρθρων, εμπεριστατωμένων ρεπορτάζ και έγκυρων δημοσιογραφικών πληροφοριών, στην άνοδο της ανάπτυξη του πνευματικού επιπέδου και της καλλιτεχνικής δημιουργίας του ελληνικού λαού, που έβγαινε από ένα επτάχρονο δικτατορικό καθεστώς και είχε χάσει έναν πόλεμο, και ένα μεγάλο μέρος του εδάφους της μαρτυρικής Κύπρου. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε εκ των υστέρων, ένα  μεγάλο μέρος της πολιτιστικής ανάπτυξης της χώρας μας στα μετά την μεταπολίτευση χρόνια, οφείλεται στην ανοιχτή σκέψη των πεπαιδευμένων ανθρώπων της ελληνικής δημοσιογραφίας και την ευφυή, κριτική και σπινθηροβόλα γραφίδα τους. Ιδιαίτερα οι επιφυλλίδες, τα κύρια άρθρα και τα χρονογραφήματα των ως άνω εντύπων ήταν ένα μικρό σχολείο για τους τότε νέους και όχι μόνο. Η ελληνική τέχνη στο σύνολό της, βρήκε σύμμαχο και διαφημιστή, αρωγό και δημόσιο συμπαραστάτη τις σελίδες των εφημερίδων και των περιοδικών. Τα διάφορα πολιτιστικά «Ένθετα» σε θέματα και πρόσωπα του εγχώριου και διεθνούς πολιτιστικού και καλλιτεχνικού στερεώματος, βοήθησαν επίσης στην εξοικείωση και γνωριμία των απλών ανθρώπων, με τα σύγχρονα ρεύματα στον χώρο της τέχνης και την βεβαίωση πλέον, ότι η  χώρα μας,-μια πτωχή υπανάπτυκτη βαλκάνια πατρίδα-μπορεί να συμβάλει με τον πολιτιστικό πλούτο της  μακραίωνης ιστορικής παράδοσής της και το έμψυχο καλλιτεχνικό και πνευματικό δυναμικό της, στο διεθνές και παγκόσμιο πολιτισμικό στερέωμα, κατά κάποιον τρόπο ισότιμα. Τα δύο ποιητικά νόμπελ,(Γιώργος Σεφέρης, Οδυσσέας Ελύτης) τα κινηματογραφικά(Κατίνα Παξινού) και μουσικά(Μάνος Χατζιδάκις) όσκαρ, στην μετά τον εμφύλιο χρόνια, συνεπικουρούν στην προσπάθεια αυτή. Υπενθυμίζοντας και την συνεισφορά του Δημήτρη Μητρόπουλου, της Μαρίας Κάλλας, του Δημήτρη Σγούρου,  της Τζίνας Μπαχάουερ, του Μίκη Θεοδωράκη, του Μελωδού των Ονείρων μας Μάνου Χατζιδάκι, του Βαγγέλη Παπαθανασίου, της Νανάς Μούσχουρη, της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, του Βασίλη Βασιλικού, του Νίκου Καζαντζάκη, του Κίμωνα Φράιερ, του Κωνσταντίνου Καβάφη, του Παναγιώτη Κονδύλη, του Κώστα Αξελού, του  Κορνήλιου Καστοριάδη, του Κώστα Παπαϊωάννου, του Χρήστου Γιανναρά, του Γεώργιου Παπανικολάου, του Κωνσταντίνου  Καραθεοδωρή, του αρχιεπισκόπου αλβανίας Αναστάσιου Γιαννουλάτου,της Ειρήνης Παπάς, της Μελίνας Μερκούρη, του Καρόλου Κουν και του Θεάτρου Τέχνης, του Αλέξη Μινωτή και μια σειρά άλλων πνευματικών ανθρώπων, καλλιτεχνών και επιστημόνων, αλλά και παραγόντων της οικονομίας, σαν τον Αριστοτέλη Ωνάση, την οικογένεια Νιάρχου, την οικογένεια Πατέρα-Φαφαλιού και άλλων,  που δημιούργησαν και μεγαλούργησαν στον επαγγελματικό και επιχειρησιακό τους χώρο, και διέδωσαν τον ελληνικό πολιτισμό στα πέρατα της οικουμένης. Οι ελληνικές κοινότητες στην ευρώπη, την βόρεια και νότια αμερική, την ασία, την ωκεανία, την αφρική αποδεικνύουν επίσης του λόγου το αληθές. 

      Όλες σχεδόν οι εφημερίδες της εποχής εκείνης καθώς και τα περιοδικά, είχαν σελίδες αφιερωμένες στον κινηματογράφο, και μόνιμους κριτικούς συνεργάτες, που δημοσίευαν τις απόψεις και τις  κρίσεις τους για τις νέες κινηματογραφικές παραγωγές που παίζονταν στους ελληνικούς κινηματογράφους. Ο Γιάννης Μπακογιαννόπουλος που, μας ανέλυε τις ταινίες στην παλιά ΕΡΤ πριν την προβολή τους, ο Δημήτρης Δανίκας, η Ροζίτα Σώκου, ο Νίνος Φένεκ Μικελίδης, ο Ιάσων Τριανταφυλλίδης, ο Τόνης Τσιρμπίνος, ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης, ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος, ο πρόωρα χαμένος Χρήστος Βακαλόπουλος, και φυσικά, το βαρύ πυροβολικό των χρόνων μας ο Βασίλης Ραφαηλίδης, αυτή η ανθρώπινη ομιλούσα εγκυκλοπαίδεια της κινηματογραφικής τέχνης και όχι μόνο, και μια σειρά άλλων αξιοσημείωτων προσώπων, δημοσιογράφων και συγγραφέων, που παρουσίαζαν, έγραφαν και ανέλυαν τις νέες ξένες και ελληνικές ταινίες, μας μιλούσαν για τα μοντέρνα ρεύματα που δημιουργούνταν στην έβδομη τέχνη, τους πειραματισμούς των νέων σκηνοθετών, την σπουδή τους σε νέα κοινωνικά θέματα, τον πολιτικό προσανατολισμό πολλών σκηνοθετών, τις επιρροές του ελληνικού κινηματογράφου από τον ξένο και άλλα τεχνικά θέματα, που, απασχολούν τον κόσμο του θεάματος και την κινηματογραφική βιομηχανία. Ιδιαίτερα τα δημοσιογραφικά μακροσκελή κείμενα του κυρού Βασίλη Ραφαηλίδη, είτε στις εφημερίδες και τα περιοδικά, είτε στα προγράμματα των ταινιών, ήσαν λαϊκό ανοιχτό σχολείο κινηματογραφικής εκπαίδευσης και γενικής ιστορίας. Εκτός από το βιβλίο του «12 μαθήματα για τον κινηματογράφο» που εκδόθηκε από το καλλιτεχνικό πνευματικό κέντρο «ΩΡΑ» 1970, τον Α΄ τόμο  «Πέρα από τον κινηματογράφο» εκδόσεις του 21 αιώνα 1999, που περιέχει επιλογή από τις κινηματογραφικές κριτικές του, κυκλοφορεί επίσης, και το «Λεξικό Ταινιών» εκδόσεις Αιγόκερως 1982 με κριτικές του Βασίλη Ραφαηίδη. Αίθουσες κινηματογραφικές όπως: «Η Αλκυονίδα», το «Ίλιον», το «Στούντιο», το «Αττικόν», ο «Απόλλων», το «Βοξ», το «Εκράν», το «Λιλά» στην Αθήνα, το «Ετουάλ» και το «Τροπικάλ» στην Καλλιθέα, στον Πειραιά το «Σινεάκ», η «Καστέλλα», η «Άνεσις», το «Ζέα», το «Αττικόν» και μια σειρά άλλων κινηματογραφικών αιθουσών στους όμορους δήμους, μας προμήθευαν με ταινίες ποιότητας και τις δημιουργίες των νέων σκηνοθετών. Την ίδια πάνω κάτω χρονική περίοδο αναπτύχθηκε και ο σύγχρονος ελληνικός κινηματογράφος, με κυριότερο εκπρόσωπό της τον Τεό, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, τον πιο αριστερό κουλτουριάρη και θεωρητικό του νέου σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, με τα μεγάλα μακρόσυρτα πλάνα, την καταπληκτική φωτογραφία, την σταθερή ματιά του σε θέματα της ελληνικής ιστορίας, τον κύριο και καταλυτικό ρόλο της ιστορίας και της ιδεολογίας μέσα στα έργα του, αλλά και το διαρκές κυνήγι του σκηνοθετικού παιχνιδιού του με τον χρόνο, κάτι που τραγικά του στοίχισε και την ζωή . Αλλά και τον Παύλο Τάσιο με την «Παραγγελιά» του, τον ακόμα ενεργό και ευτυχώς, Παντελή Βούλγαρη, τον Δημήτρη Αιβαλιώτη με τις αισθητικά όμορφες ταινίες του, τον Τάκη Σπετσιώτη με το «Μετέωρο και Σκιά» του, την Φρίντα Λιάππα με «Την Τιμή της Αγάπης» τη , τον Δήμο Θέο, τον Γιώργο Κατακουζηνό και τον «Άγγελό» του, τον Αλέξη Μπίστικα με την «Γραβάτα» του και τον Ανδρέα Βελισσαρόπουλο που χάθηκαν πρόωρα, τον συγγραφέα και, θεατρικό σκηνοθέτη Δημήτρη Κολλάτο, τον σκηνοθέτη του «Ζ» Κώστα Γαβρά, έναν καθαρά πολιτικό σκηνοθέτη που διαπρέπει στην Γαλλία, τον Νίκο Περράκη, την Λουκία Ρικάκη, τον Λάκη Παπαστάθη και τον «Θεόφιλό» του, τον Γιάννη Σμαραγδή και τον «Ελ Γκρέκο» του, τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη με τις κοινωνιολογικές του προσεγγίσεις σε θέματα μετανάστευσης, τον Τάσο Μπουλμέτη και την «Πολίτικη Κουζίνα» του, και μια σειρά νέων σε ηλικία σκηνοθετών, που  κόμιζαν το καινούργιο πρόσωπο και την νέα θεματολογία και προβληματική του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, και μας πρότειναν την δική τους μοντέρνα και πολύ σύγχρονη ματιά της κινηματογραφικής τέχνης, ερχόμενοι να «καλύψουν το κενό» που άφηναν πίσω τους, τα λαϊκά αριστουργηματικά κινηματογραφικά  έργα του Γιώργου Τζαβέλλα, του Ορέστη Λιάσκου, του Γιάννη Δαλιανίδη με τα εξαιρετικά ελληνικά πολύχρωμα μιούζικαλ του, του Ντίνου Δημόπουλου, του Νίκου Φώσκολου, του Ζιλ Ντασέν, των ταινιών της Φίνος Φίλμ, του Καραγιάννη-Καρατζόπουλου και άλλων σημαντικών σκηνοθετών και παραγωγών που σημάδεψαν την ζωή μας και μας πρόσφεραν αξέχαστες, αλησμόνητες και  μαγευτικές στιγμές χαράς, διασκέδασης και ψυχαγωγίας. Ταινίες που εικονογραφούν την ελληνική κοινωνία τα ήθη και τα έθιμά της, την ανθρωπογεωγραφία των χαρακτήρων της και την τυπολογία των ανθρωπίνων προθέσεων των δεκαετιών μετά την κατοχή και τον εμφύλιο, μέχρι το τέλος της επτάχρονης δικτατορίας Δεν είναι τυχαίο που κινηματογραφικές ατάκες ηθοποιών έγιναν ψωμοτύρι στα χείλη των απλών ανθρώπων, και ότι, με την εμφάνιση στην οθόνη των κωμικών ηθοποιών ο  κόσμος έσκαγε στα γέλια. Η εισβολή της τηλεόρασης σε κάθε ελληνικό σπίτι, με δύο και τρείς τηλεοπτικές οθόνες στον ίδιο οικογενειακό χώρο, λειτούργησε δίσημα όσον αφορά την τέχνη του κινηματογράφου. Από την μία τον διέδωσε και γνώρισε τις παλαιές παραγωγές του στο μεγάλο κοινό, από την άλλη, χάθηκε η μαγεία του, καθώς έκλεισαν χειμερινές και καλοκαιρινές αίθουσες, και γεννήθηκε μια νέα γενιά τηλεσκηνοθετών. Στο αναπόφευκτο αυτό πρόβλημα, συνέβαλαν και τα διάφορα μαγαζιά που νοίκιαζαν ή πωλούσαν βιντεοταινίες. Ο κόσμος των κινηματογραφόφιλων άρχισε αργά και σταθερά να διοχετεύει τις δυνάμεις και τον χρόνο τους σε άλλους χώρους, που μπορούσε ανετότερα και με λιγότερα οικονομικά έξοδα να παρακολουθήσει τις ταινίες της αρεσκείας τους.

Ας μου επιτραπεί η μικρή προσωπική παρένθεση για να αναφέρω ότι, παρότι στο διάβα των χρόνων μου συνάντησα και συναναστράφηκα σημαντικούς καλλιτέχνες και ηθοποιούς, με τον βιολογικό θάνατο της Αλίκης Βουγιουκλάκης χάθηκε και η παιδική μας ηλικία, καθώς και η μαγεία του παλαιού κινηματογραφικού κόσμου, αν και, οι ερμηνείες ενός Θανάση Βέγγου, μιας Γεωργίας Βασιλειάδου, ενός Βασίλη Αυλωνίτη, μιας Ελένης Ζαφειρίου, ενός Ορέστη Μακρή, μιας Έλλης Λαμπέτης, ενός  Δημήτρη Χορν, ενός Βασίλη Λογοθετίδη, μιας Τζένης Καρέσης, μιας Σαπφούς Νοταράς, ενός Αλέκου Αλεξανδράκη, μιας Ρένας Βλαχοπούλου, μιας Μάρως Κοντού, ενός Γιώργου Κωνσταντίνου, μιας Ζωής Λάσκαρης, μιας Μαίρης Χρονοπούλου, μιας Μάρθας Καραγιάννη, ενός Κώστα Βουτσά, ενός Χρήστου Χατζηχρήστου, ενός Λάμπρου Κωνσταντάρα, ενός Διονύση Παπαγιαννόπουλου, μιας Δέσποινας Στυλιανοπούλου, ενός Γιάννη Βογιατζή, ενός Νίκου Σταυρίδη, ενός Γιάννη Γκιωνάκη, ενός Μίμη Φωτόπουλου, μιας Μαρίκας Κρεβατά, μιας Μαρίκας Νέζερ, ενός Λαυρέντη Διανέλλου, μιας Μάρθας Βούρτσης, και μιας πλειάδας άλλων αγίων ηθοποιών-αντρών και γυναικών-του ελληνικού κινηματογραφικού σύμπαντος θα μας συντροφεύουν και θα μας υπενθυμίζουν ότι το πηγαίο και αυθεντικό λαϊκό ταλέντο τους και οι ερμηνείες τους, θα μείνουν κτήμα εσαεί στις ψυχές και τις καρδιές μας.          

      Μέσα σε αυτό το ανοιχτό σε κάθε αεράκι ελευθερίας περιβάλλον, κυκλοφόρησε και  το  αμιγώς κινηματογραφικό περιοδικό «σύγχρονος κινηματογράφος». Ένα περιοδικό 110 σελίδων, ασπρόμαυρο, που κόστιζε 50 δραχμές, με διαστάσεις 17Χ24 cm. Από τα μονά ή διπλά τεύχη που έχω διασώσει στην βιβλιοθήκη μου, μεταφέρω εδώ, το έκτο τεύχος με το  οποίο αρχίζει η δική μου γνωριμία με το περιοδικό, καθώς και το διμηνιαίο τεύχος 8, του Νοεμβρίου του 1975-Φεβρουαρίου 1976, που είναι αφιερωμένο στον ιταλό ποιητή, συγγραφέα, πολιτικό αρθρογράφο και σκηνοθέτη Πιέρ Πάολο Παζολίνι, που δολοφονήθηκε φρικτά την χρονιά εκείνη, στις 2 Νοεμβρίου του 1975.                         

• σύγχρονος κινηματογράφος ΄75

Διμηνιαία έκδοση της Εταιρείας Σύγχρονος Κινηματογράφος.

Αριθμός τεύχους 6/5-6, 1975.

Τιμή τεύχους δρχ. 50. Συνδρομή για έξη τεύχη εσωτερικού δραχμές 250, εξωτερικού δολάρια 12

Cinema Contemporain ’75. Editee par la Societe de Cinema Contemporain.

Περιοδικό «Σύγχρονος Κινηματογράφος».  Εκδόσεις ΟΛΚΟΣ, Υπατίας 5. Τ.Τ. 118 Αθήνα

Σύνταξη: Μ. Δημόπουλος, Π. Κοκκινόπουλος, Μπ. Κολώνιας, Τζ. Κονίδου, Μ. Κούκιος, Φώτης Λαμπρινός, Φρίντα Λιάππα, Ν. Λυγγούρης, Τ. Λυκουρέσης, Μ. Νικολακοπούλου, Τ. Παπαγιαννίδης. Σε αυτό το τεύχος συνεργάστηκαν ο Πιέρ Μπωντρύ και ο Άλκης Λελούδης. Βοήθησε η Βέρα Λυκουρέση. Υπεύθυνος τυπογραφείου: Α. Καρκαγιάννης. Σοιχειοθεσία: ΦΩΤΡΟΝ ΑΕ. Εκτύπωση: Δ. Τουμαζάτος.

Περιεχόμενα

-Στις σελίδες «ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ», δημοσιεύονται τα σχόλια με τίτλο «Το ιστορικό μιας περίπτωσης «έμμεσης» λογοκρισίας.

Τα σχόλια αναφέρονται  στην «στάση που κράτησε το κράτος απέναντι στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου Ο Θίασος-με τη γνωστή άρνηση να δεχτεί να εκπροσωπήσει η ταινία αυτή επίσημα την Ελλάδα στο Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών-προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και έγινε αφορμή να ανακινηθούν πολλά προβλήματα που αφορούν γενικότερα τον ελληνικό κινηματογράφο και τις σχέσεις του με τους επίσημους κρατικούς φορείς….»

- Ακολουθούν οι σελίδες που αναφέρονται στον Στρατευμένο Κινηματογράφο.

«Συνεχίζοντας την προσπάθεια που είχαμε αρχίσει στο προηγούμενο τεύχος, για μια πρώτη γνωριμία με το στρατευμένο κινηματογράφο-περιθωρειακό κινηματογράφο, παραθέτουμε τώρα δύο συνεντεύξεις. Η μία είναι από τους Θέκλα Κίττου και Λάμπρο Παπαδημητράκη για την ταινία-ντοκιμαντέρ που γυρίζουν στη ΚΥΠΡΟ, και η άλλη από την «Ομάδα των Τεσσάρων», δηλ. το Σπύρο Ζάχο, Θανάση Σκρούμπελο, Κώστα Χρονόπουλο και Γιώργο Χρυσοβιτσιάνο σχετικά με την ταινία τους για τη Μακρόνησο. Οι δύο αυτές ταινίες αποτελούν, στον ελληνικό χώρο, δύο προσπάθειες προς την κατεύθυνση του στρατευμένου κινηματογράφου, όσον αφορά τη διαδικασία παραγωγής και διανομής των ταινιών αυτών, αλλά και όσον αφορά την προβληματική των δημιουργών τους πάνω στο είδος κινηματογράφου που επέλεξαν, δηλαδή το ντοκιμαντέρ».

-Σε μετάφραση- επιμέλεια-εισαγωγή-σημειώσεις του  Φώτη Λαμπρινού, δημοσιεύεται το κείμενο Ντζίγκα Βέρτωφ(Ντένις Αρκάντεβιτς Κάουφμαν, 1896-1954), «Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή».

Μια σοβαρή επιθυμία του σκηνοθέτη-αρθρογράφου, να γνωρίσουμε ένα από τα μέλη του τότε σοβιετικού κινηματογράφου, που μαζί με τους Σεργκέι Αϊζενστάιν, Λέβ Κουλεσώφ, τον Πουντόβκιν, τον Κόζιντσεφ και άλλους σοβιετικούς σκηνοθέτες διαμόρφωσαν την τέχνη του κινηματογράφου στην πρώην ΕΣΣΔ. Στα ελληνικά, κυκλοφορούσε την δεκαετία του 1980, ένας ογκώδης τόμος για τους σοβιετικούς σκηνοθέτες, αλλά και βιβλία με τις απόψεις του Σεργκέι Αϊζενστάιν για την κινηματογραφική τέχνη και τεχνική.

Ακολουθεί το Σχέδιο σεναρίου(οπτική συμφωνία)

-Ο Πασκάλ Μπονιτσέρ, υπογράφει το κείμενο «Σύστημα Απεργίας» της πασίγνωστης ταινίας του Σεργκέι Αϊζενστάιν. Μεταξύ άλλων αναφέρονται και τα εξής:

«….Η Απεργία αποδεικνύεται ότι είναι ακριβώς το αντίθετο του Κινογκλάζ. Πρώτα απ’ όλα λέμε ότι η Απεργία δεν ισχυρίζεται πως βγαίνει έξω από την τέχνη, και εκεί βρίσκεται η δύναμή της»…. Αυτό που αρχικά χαρακτηρίζει την Απεργία είναι το πολύπλοκο και, θα λέγαμε μπαρόκ σενάριό της, ως ταινία προπαγάνδας απέχει πολύ από την αυστηρότητα και την αποτελεσματικότητα των ταινιών…. Η απεργία με την οποία έχουμε να κάνουμε εδώ, τοποθετείται έξω από κάθε ακριβή ιστορική αναφορά, είναι δηλαδή μια παραδειγματική συμπύκνωση των μεγάλων αγώνων του προλεταριάτου στην προεπαναστατική Ρωσία…»

Την ταινία αυτή καθώς και τις άλλες ταινίες του σοβιετικού σκηνοθέτη Σεργκέι Αϊζενστάιν, τις παρακολουθήσαμε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αλκυονίδας και του Ίλιον στην περιοχή της Κυψέλης στα μετά την δικτατορία χρόνια. Τα περισσότερα προγράμματα των ταινιών, είχαν τα κείμενα του Βασίλη Ραφαηλίδη, ο οποίος, ορισμένες Κυριακές, έδινε και διαλέξεις για τον σοβιετικό και παγκόσμιο κινηματογράφο. Ήταν μαγεία να ακούς αυτόν τον αναρχικό-άθεο μαρξιστή να αναλύει ταινίες. Η βαθειά του παιδεία πάνω στην έβδομη τέχνη, οι επίσης μεγάλες και ουσιαστικές γνώσεις του στον χώρο της ιστορίας, η διαρκώς ανανεωνόμενη πνευματική του καλλιέργειά, και το συγγραφικό του ταλέντο καθώς και η ατομική του ευφυΐα, αποτελούσαν φερέγγυο κριτήριο αναφοράς για όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά και να τον ακούσουν να μιλάει για θέματα τέχνης. Το Γραφείο του, το οποίο είχα επισκεφτεί κατόπιν δικής του προτροπής, ήταν γεμάτο βιβλία, ράφια που έσφυζαν από τίτλους βιβλίων και περιοδικών. Ήταν ένα ανοιχτό πνεύμα, μποέμ, γυναικάς, και λάτρης του καλού φαγητού. Όσον αφορά τον σκηνοθέτη, η ταινία του, Ο Ιβάν ο Τρομερός α και β μέρος-με τον ηθοποιό Νικολάϊ  Τσερκάσωφ-νομίζω είναι οι καλύτερες σκηνοθετικές δημιουργίες του, αλλά και το Κε Βίβα Μέξικο, ιδιαίτερα οι σκηνές με τα ζαχαρωτά κρανία του θανάτου να τρώγονται, μετά το τέλος του καρναβαλιού. Αξίζει να διαβάσει κανείς και το βιβλίο του Παύλου Ζάννα για τον Αϊζενστάιν, καθώς και να αναζητήσει στο εμπόριο τα ερωτικά και ομοφυλόφιλα σχέδια του σκηνοθέτη που κυκλοφορούν στα ελληνικά, όπως και, τις απόψεις του για  την έβδομη τέχνη. Ένας σκηνοθέτης που σημάδεψε τους κινηματογραφόφιλους της γενιάς μου με την μαγεία του και την κριτική του στο τότε σοβιετικό σύστημα.

-Ο Νίκος Λυγγούρης, γράφει για την ταινία «Οι Καραμπινιέροι» του Γάλλου σκηνοθέτη Ζαν –Λυκ Γκοντάρ, μια ταινία του 1963.

«Από τη στιγμή που ο διαλεκτικός υλισμός γίνεται μέθοδος, λογική και τρόπος αισθητικής παραγωγής, ο κινηματογράφος παύει να υπάρχει…» «Ο υλιστικός κινηματογράφος του Ζ. Λ. Γκοντάρ και οι Καραμπινιέροι (μια από τις διαυγέστερες και ευφυέστατες ταινίες του) δεν είναι παρά ένα Παιχνίδι, με τη βαθύτερη έννοια του όρου…..» .

Τα παλαιότερα χρόνια ο Ζαν –Λυκ Γκοντάρ, ήταν πολύ αγαπητός στο ελληνικό κινηματογραφόφιλο κοινό. Τελευταία φορά  που είδα Γκοντάρ ήταν η ταινία του «Χαίρε Μαρία». Μια σύγχρονη εκδοχή της γέννησης του Χριστού. Τον θεωρώ, πολύ εγκεφαλικό δημιουργό, και σε πολλά του σημεία, δυσνόητο.

 -Από την Γαλλική εφημερίδα της εποχής 12/6/1975 Le Monde, αναδημοσιεύεται ένα ενδιαφέρον κείμενο της Κατρίν Μπακές-Κλεμάν, μέλος της συντακτικής επιτροπής του μηνιαίου περιοδικού Nouvelle Critique. Το κείμενο αναφέρεται στην πασίγνωστη και με μεγάλη εμπορική επιτυχία «Εμμανουέλλα και η κοινωνική επιταγή».

Την ταινία  «Εμμανουέλλα» την είχα παρακολουθήσει την εποχή της προβολής της στον κινηματογράφο Ετουάλ στην Καλλιθέα. Θυμάμαι ότι περίμενα μία ώρα στην ουρά για να κόψω εισιτήριο. Ήταν η πρώτη, επίσημη ταινία κατά κάποιον τρόπο, δημόσια «τσόντα» που βλέπαμε εκείνη την εποχή. Εξωτικό περιβάλλον, τολμηρές ερωτικές σκηνές, γυναικεία ομοφυλοφιλία, πληρωμένη γυναικεία ερωτική συντροφιά(πορνεία), όμορφη φωτογραφία, καλή μουσική επένδυση, σενάριο σεξουαλικού περιεχομένου, συγκλονιστικά ερωτικά και εξωτικά πλάνα, κάτι σαν πολλά μικρά μοντάζ του πασίγνωστου περιοδικού Playboy. Ένα ταξίδι μεταξύ Παρισιού και Μπανγκόγκ που το ερωτικό ημίφως και η εξωτική ατμόσφαιρά της, σε μια παρθένα φύση και άγνωστη ακόμα στους πολλούς ταξιδιώτες, την έκαναν μία από τις εμπορικότερες ταινίες εκείνης της εποχής. Ίσως της ίδιας εμπορικής επιτυχίας Με το Τελευταίο Ταγκό, με τον θρυλικό Μάρλο Μπράντο.  Μια ταινία με την ηθοποιό Σύλβια Κρυστάλ, η οποία σημάδεψε την κινηματογραφική της πορεία, αλλά και του σκηνοθέτη της Αντρέ Μπαζέν. Η μετάφραση του κειμένου είναι της Τζίνα Κονίδου και της Κλαίρης Μιτσοτάκη.  Αν δεν κάνω λάθος, ιστορικά μυθιστορήματα της Γαλλίδας Κατερίν Κλεμάν,(αν είναι το ίδιο πρόσωπο), κυκλοφορούν στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Νεφέλη και τις εκδόσεις Χατζηνικολή. Δύο υπέροχα ερωτικά και με ομοφυλόφιλα στοιχεία μυθιστορήματα.

-Σε μετάφραση Κώστα Σφήκα και Μπάμπη Κολώνια δημοσιεύεται μια συνέντευξη του σκηνοθέτη Τζίλο Ποντεκόρβο, για την ταινία του «Η Μάχη της Αλγερίας». Μια ρεπορταρίζικη αφήγηση των γεγονότων που σημάδεψαν την εξωτερική και στρατιωτική πολιτική της τότε Γαλλίας. Την ταινία την είχαμε παρακολουθήσει στην Κινηματογραφική Λέσχη αν θυμάμαι καλά.

-ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης ταινιών μικρού μήκους Πιέρ Μπωντρύ, συνεργάτης του γαλλικού περιοδικού Cahiers du Cinema, υπογράφει το κείμενο «Τα παπούτσια του Σάλιβαν», σε μετάφραση Τζίνας Κονίδου.

Ένα πρωτότυπο και ενδιαφέρον κείμενο, που αναφέρεται στον ρόλο του κουστουμιού στην κινηματογραφική τέχνη, σημειώνονται μεταξύ άλλων και τα εξής: «Η πρωτοτυπία του κειμένου του Πιέρ Μπωντρύ έγκειται στο ότι ανάγει το κοστούμι σε τάξη σημαίνοντος, το παρουσιάζει σαν ένα από τα βασικότερα στοιχεία μέσα στην προβληματική της αναπαράστασης και σκοπεύει να ερευνήσει τους νόμους λειτουργίας του… ο Πιέρ Μπωντρύ  επιχειρεί να απαντήσει στη ερώτηση με ποιο τρόπο οι άνθρωποι επιζητούν, ε τα ρούχα που φορούν, να εμφανίζονται διαφορετικοί από ό,τι είναι(κοινωνική λειτουργία) και πως τα κοστούμια επαναλαμβάνουν πάντα κάτι άλλο, και που αυτό το κάτι  άλλο είναι συνήθως της τάξης του είδους»

Οφείλουμε να θυμηθούμε τις απόψεις του ιταλού σκηνοθέτη Λουκίνο Βισκόντι για το θέμα αυτό και, την τεράστια προσοχή και επιμέλεια που έδινε στις ενδυματολογικές και σκηνογραφικές καταθέσεις των ταινιών του. Καθώς επίσης, και  τις απόψεις του Πειραιώτη δασκάλου Γιάννη Τσαρούχη όσον αφορά τα κοστούμια των ανεβασμάτων των αρχαίων τραγωδιών και κωμωδιών, του Διονύση Φωτόπουλου, του Γιάννη Μετζικώφ και άλλων σημαντικών ελλήνων ενδυματολόγων.

-Ο Μπάμπης Κολώνιας, γράφει κριτική για την καναδέζικη ταινία της Ντενίς Αρκάν, «La maudite galette»-Καταραμένα χρήματα.

-Ο Άλκης Λελούδας, γράφει για την ταινία του ιταλού σκηνοθέτη, ποιητή και συγγραφέα Πιέρ Πάολο Παζολίνι, “Il fiore delli mille e una notti”-Χίλιες και μία Νύχτες. Σενάριο σκηνοθεσία Pier Paolo Passolini. Η ταινία αυτή αποτελεί το τρίτο μέρος της τριλογίας  του ιταλού σκηνοθέτη. Η ταινία αυτή του Πιέρ Πάολο Παζολίνι ανήκει σε αυτό που θα λέγαμε κινηματογραφική αφήγηση της περιπλάνησης, μιας περιπλάνησης των διαφορετικών πολιτιστικών στοιχείων που σπονδυλώνονται από χριστιανικά, αραβικά και ευρωπαϊκά στοιχεία. Μια περιπέτεια μύησης μέσα σε ένα μητριαρχικό καθαρά περιβάλλον, που η ιστορία είναι παρούσα και σηματοδοτεί κάθε στιγμή των διαφορετικών περιπλανήσεων της κινηματογραφικής αφήγησης. Μιας αφηγηματικής περιπλάνησης διαφορετικής από αυτής που μας δίνει στις ταινίες του ο Βίμ Βέντερς, με τις ατέρμονες περιπλανήσεις σε ξερά και άνυδρα τοπία. Ο φακός του Παζολίνι όπως πάντα προκλητικός, παρακολουθεί άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε κάνοντας κοιλιά, τα διάφορα στάδια μύησης των ηρώων του, σε κάθε επεισόδιο της ιστορίας. Σημαίνοντες πολιτιστικοί κώδικες διαφορετικών πολιτισμικών στοιχείων που αναδύουν τις ασύνειδες επιθυμίες ενός σεξουαλισμού που κυριαρχεί σε όλες τις ταινίες του ιταλού σκηνοθέτη και ποιητή. Ένας διονυσιασμός με κέντρο αναφοράς τον Φαλλό σαν σύμβολο κοινωνίας των ανθρώπινων σχέσεων και της μεταφυσικής των. Το γυμνό ανθρώπινο σώμα είναι πάντα παρόν στις ταινίες του Παζολίνι, προσδιορίζοντας κατά κάποιον τρόπο και την στοχοθεσία της σκηνοθετικής ανάγκης. Όπως ο Μιχαήλ Άγγελος, απεικονίζει το γυμνό αντρικό κορμί προσδίδοντάς του ια ιερότητα, το ίδιο και ο Παζολίνι, το απελευθερώνει από τα δεσμά του χρόνου και της κοινωνικής ηθικής, παρέχοντάς του μια καλλιτεχνική ιεροπρέπεια, μια φυσική ιερή λαγνεία που προέρχεται από τα πιο απόκρυφα ιερά ερωτικά μυστήρια ων μυημένων σαμάνων. Πίσω από υπέροχα και πολύχρωμα εικονιστικά πλάνα, κυριαρχεί επίσης, μια αδιόρατη χριστιανική ηθική που συγκρούεται με τις παραδόσεις των άλλων πολιτισμών. Σώματα ηδονικά και ποθητά ενός ψηφιδωτού προσώπων και χαρακτήρων που αγωνίζονται να βρουν την ταυτότητά τους, δεμένα σε έναν μητριαρχικό ιστό που προσδιορίζει την σεξουαλική τους ταυτότητα. Ο πατέρας κυβερνήτης, αφένης και δημιουργός, προστάτης και καθοδηγητής, εξομολόγος και ερωτικός  συμπαραστάτης, είναι απών και σε αυτές τις σπονδυλωτές κινηματογραφικές αφηγηματικές περιπλανήσεις του κομμουνιστή επαναστάτη, ακτιβιστή ομοφυλόφιλου και ποιητή σκηνοθέτη. Ο Pier Paolo Passolini, με τον κινηματογραφικό του φακό, αναπλάθει-επαναδιαπραγματεύεται από την αρχή, μέσα στις ταινίες του τον χριστιανικό μύθο του σταυρωμένου Θεού, που ανασταίνεται μέσα στις προλεταριακές κοινότητες, τις εργατικές μάζες, τους απόκληρους, τους παρίες, τους κατατρεγμένους και σημαδεμένους αρνητικά από την κοινωνία και την πολιτική, της καθημερινής ζωής της εποχής του. Η Ιστορία είναι η μήτρα που γεννά αενάως την ανθρώπινη αναζήτηση της ερωτικής περιπέτειας και επανάστασης. Άξια λόγου είναι και τα κινηματογραφικά έργα του Παζολίνι που διαπραγματεύονται αρχαιοελληνικούς μύθους.

-0 Μπάμπης Κολώνιας, γράφει για την ταινία «Σάρκα(Flesh). Παραγωγή Άντυ Γουώρχολ. Σενάριο, σκηνοθεσία, φωτογραφία: Πωλ Μορισσέυ. Παίζουν: Τζο Νταλεσσάντρο, Τζέραλντιν Σμιθ, Τζων Κρίστιαν, Μωρίς Μπραντέλ, Τζέρι Μίλλερ, Κάντυ Ντάρλινγκ, Τζάκι Κέρτις, Λούις Γουώλντον, Πάττυ ντ’ Αρμπανβίλ.

Είναι μάλλον δύσκολο ο σημερινός κινηματογραφόφιλος θεατής, να κατανοήσει το τι εντύπωση έκαναν στους τότε φίλους του ποιοτικού κινηματογράφου, οι πρωτοποριακές αυτές ταινίες των Andy Warhol και Paul Morrissey, στο ελληνικό νεανικό κοινό. Ταινίες ποιότητας, αντεργκράουντ θεματολογίας, με ντοκιμαντερίστικα στοιχεία, είχαμε δει  στους ελληνικούς κινηματογράφους την ίδια πάνω κάτω περίοδο την κλασική ταινία «Ο Καουμπόι του Μεσονυχτίου», με τους Γιαν Βόιτ και τον Ντάστιν Χόφμαν, που ήταν μια διαφορετική αμερικάνικη ματιά στους μέχρι τότε κινηματογραφικούς προβληματισμούς, έτσι, η ταινία Flesh, του εικαστικού, γλύπτη, σχεδιαστή, διαφημιστή και κινηματογραφιστή ιδρυτή της Πόπ Άρτ, Άντυ Γουόρχωλ έκανε τρομερή αίσθηση. Η ταινία αυτή ήταν η πρώτη μιας τριλογίας που παρακολουθήσαμε αν θυμάμαι καλά στην κινηματογραφική αίθουσα του “Studio”, στην πλατεία αμερικής. Οι άλλες δύο ήσαν, η «ΚΑΨΑ»(HEAT), και τα «ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ» (TRASH). Ταινίες που δέσποζε ο εξαιρετικής αντρικής ομορφιάς ηθοποιός Τζο Νταλεσάντρο. Το στόρι της ταινίας και των τριών αυτών ταινιών, ήταν συγκεκριμένο, περιέγραφαν την προσπάθεια και τον αγώνα ενός αστού λαϊκού αμερικανού όμορφου νέου με καλλίγραμμο σώμα, ο οποίος πουλώντας το κορμί του ή προσφέροντας το σώμα του και την ερωτική του συντροφιά σε ώριμες πλούσιες γυναίκες, ξεπεσμένες σταρ, ή άντρες πλούσιους μεγαλοαστούς, ή άντρες καλλιτέχνες, ζητούσε τις ευκαιρίες για να αναδυθεί εργασιακά, καλλιτεχνικά, ή να βγάλει τα προς το ζην για να συντηρήσει την φίλη του, που συνήθως ήταν έγκυος ή αναζητούσε τους οικονομικούς πόρους για να κάνει έκτρωση. Ο ανοιχτός ή διαλυμένος ιστός της οικογένειας, η ερωτική αντρική πιάτσα είτε σε πλούσια διαμερίσματα ή σε ανοιχτούς χώρους, και, ένας ρουτινιάρικος  φαύλος κύκλος μιας αμερικάνικης καθημερινότητας, ήταν ο ιστός που ύφαινε την σκηνοθετική του ματιά ο σκηνοθέτης και συνηγορούσε ο ιδρυτής της Πόπ Άρτ Άντυ Γουόρχωλ σαν παραγωγός. Αργά πλάνα, φωτογραφικό στήσιμο, χώροι κλειστοί ενός σύγχρονου μεγαλοαστικού σπιτιού με τις ανέσεις και την πισίνα του, μεγάλοι άδειοι σπιτικοί χώροι, διάλογοι κοφτοί, κυνικοί, με κέντρο αναφοράς το χρήμα και το κέρδος, κύριος στόχος του κεντρικού ήρωα που γύρω του περιστρέφονταν παλαιές σταρ της τηλεόρασης, πρεζόνια, ξεφωνημένες αντρικές υπάρξεις, άντρες που ζητούσαν στιγμιαία ερωτική συντροφιά, πλήξη, βαριεστιμάρα,  χαλαρότητα, χαρακτήρες και πρόσωπα εντελώς διαφορετικά από ότι μας είχε συνηθίσει ό μέχρι τότε αμερικάνικος κινηματογράφος. Ο Τζο Νταλεσάντρο, αυτός ο ελληνικής αγαλματικής ομορφιάς νέος, αυτή η αρσενική συνειδητή πόρνη, δεν είχε να προσφέρει τίποτε άλλο στους θηλυκούς ή αντρικούς πελάτες του, πέρα από το κορμί του και την σεξουαλικότητά του. Απείχε παρασάγγας από τους αμερικανούς παλαιούς αντρικούς ήρωες-εραστές του θεατρικού αμερικανού συγγραφέα Τέννεση Ουίλιαμς, αυτά τα μάτσο λαϊκά τεκνά που έκαναν τον γυναικείο πληθυσμό να χάνει τον ύπνο του και τον αντρικό γκέι, να ονειρεύεται νύχτες μαγικές και ονειρεμένες, που τόσο χαρακτηριστικά ενσάρκωσε ο Μάρλο Μπράντο και άλλοι αμερικανοί σταρ, δεν διέθετε την αχαλίνωτη τάση για ελευθερία ενός Τζέημς Ντιν, ενός ομοφυλόφιλου αυθεντικού νεαρού ηθοποιού που δημιούργησε εν ζωή ακόμα, τον προσωπικό του μύθο. Δεν θα γίνει ποτέ το λαϊκό σεξουαλικό αντρικό κινηματογραφικό είδωλο, που γεννούσε κατά κόρον η βιομηχανία του Χόλλυγουντ, ακόμα και αν ο ωραίος ώριμος άντρας ήταν καραμπινάτος γκέι, όπως ο Ροκ Χάτσον. Δεν ανήκει στην κατηγορία των ξένοιαστων και ερωτικά πεινασμένων νεαρών με την χάρλευ των Ξένοιαστων Καβαλάρηδων της Ασφάλτου και των μεγάλων αμερικανικών λεωφόρων. Ο Τζο Νταλεσάντρο υπήρξε ένας αντιστάρ ηθοποιός που ερμήνευε κατά κύριο λόγο μόνο τον εαυτό του. Το καλλίγραμμο και αισθησιακό γυμνό κορμί του, ήταν η πρόκληση και η μόνη επιλογή των ευκαιριών του. Ο Νταλεσάντρο δεν ερμήνευε χαρακτήρες του αμερικάνικου ονείρου, αλλά ερμήνευε τον τρόπο που εκείνος βλέπει τους συγκεκριμένους χαρακτήρες που υποδύονταν. Ο πουριτανισμός  και η έλλειψη κατά κάποιον τρόπο ανθρώπινης επικοινωνίας βασίλευε στις ταινίες αυτές, με τα ελάχιστα ευαισθησίας πλάνα, και οικογενειακής θαλπωρής, τα οικογενειακά προβλήματα, τα  οικονομικά αδιέξοδα, την επιθυμία για ανέλιξη στο καλλιτεχνικό στερέωμα, τις ωμές σεξουαλικές περιπτύξεις αμφοτέρων των φύλων, τις αντρικές στιγμές ομοφυλόφιλης συνεύρεσης και τις γυναικείες λεσβιακές περιπτύξεις που παρακολουθούνταν από το αντρικό βλέμμα με μια σχετική αδιαφορία, τα βαμμένα έντονα γυναικεία πρόσωπα, όχι για να στηθούν μπροστά στην οθόνη, αλλά στον καθρέπτη της ιδιωτικής τους αυταρέσκειας, οι ενδυμασίες που ήσαν απλές, λιτές, καθημερινές, καθόλου εξεζητημένες, με αυτόν τον αέρα που έχουν οι αμερικανίδες στις ενδυματολογικές τους προθέσεις, τα πρόσωπα εξαρτημένα από το αλκοόλ, τα βαρβιτουρικά ή ρημαγμένα από την ψυχεδέλεια, άνευρα, άκεφα, εξουθενωμένα από την βαργεστημάρα, θα γράφαμε με «δανεικό μυαλό», με περιορισμένο πεδίο ενδιαφερόντων πέρα από την αναγνωρισιμότητα του σταρ, άνεργα, χωρίς δουλειά ή με ευκαιριακές επαγγελματικές δόσεις επιβίωσης, άτομα χωρίς πνευματικές αναζητήσεις, χωρίς σχεδόν καλλιέργεια, ζούσαν για την στιγμή, για την καύλα  θα γράφαμε της συγκεκριμένης στιγμής και της αναγνώρισης από τον διπλανό τους, και σίγουρα, το συμφέρον που θα αποκόμιζαν μετά το πέρας της σεξουαλικής συνεύρεσης,  τα διάφορα κονέ που θα δημιουργούσαν όπως αρέσκονται να λένε οι σύγχρονοι νεοέλληνες, θιασώτες. Γυναίκες τρελές, ανώριμες για να γίνουν μητέρες, κυκλοθυμικές, ανερμάτιστες, και τρομερά απελευθερωμένες σεξουαλικά, χρησιμοποιούσαν το αρσενικό της αρεσκείας τους για την ικανοποίηση των δικών τους ορέξεων. Γυναίκες σεξουαλικοί κυνηγοί, άντρες θηράματα μιας ευνουχισμένης αντρικής επιβεβαίωσής τους. Σταρ περασμένων κινηματογραφικών ή τηλεοπτικών μεγαλείων που, αναζητούσαν να καλύψουν το ψυχικό τους κενό και τα πολλαπλά συζυγικά τους διαζύγια στο αρσενικό ή θηλυκό σώμα συντροφιάς της μιας νύχτας. Μητέρες που δεν γνώριζαν πώς να διαχειριστούν το απρόβλεπτο γεγονός της μητρότητας.

    Η ριζοσπαστική ματιά του σκηνοθέτη, αν ξεφύγουμε κατά  κάποιον τρόπο από το σεξουαλικό σωματικό άρωμα που απέπνεε και στις τρείς ταινίες ο παίδαρος Τζο Νταλεσάντρο,(λέτε από εκεί να εμπνεύστηκε ο στιχουργός Νίκος Καρβέλας τους στίχους του, «εγώ δεν πάω Μέγαρο θα μείνω με τον παίδαρο») βρίσκεται  στις οικονομικές συνιστώσες που προβάλλονται μέσα σε αυτά τα πρωτοποριακά παρακμιακής φύσεως και ύφους φιλμ των Γουόρχωλ-Μόρισσέυ, και καθόριζαν τις καθημερινές πρακτικές και επαγγελματικές ενέργειες των χαρακτήρων. Οι αμερικανοί αυτοί ανθρώπινοι χαρακτηριστικοί τύποι, ζουν μέσα σε ένα στυγνό και απάνθρωπο καπιταλιστικό περιβάλλον, τα πάντα στην ζωή έχουν να κάνουν με τα ντόλλαρς. Πως το έγραψε κάποτε η γαλλίδα συγγραφέας Φρανσουά Σαγκάν, «Καλύτερα να κλαίς μόνη μέσα σε μια μαύρη πολυτελή λιμουζίνα, παρά μέσα σε μια καλύβα». Μοναδική αξία της ζωής τους, είναι η τηλεοπτική αναγνώριση και η καλλιτεχνική αναγνωρισιμότητα που τους προσφέρει καλύτερες συνθήκες εργασίας, πλούσια και άνετη ζωή και κάθε είδους και μορφής διασκέδαση, συχνές εναλλαγές  ερωτικών συντρόφων αμφοτέρων των φύλων, πραγματοποίηση κάθε εξτρίμ και απίθανης επιθυμίας. Πως το λέμε στα καθ’ ημάς, «Ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο απαυτός μας». Από την σκοπιά της απεικόνισης και κριτικής της καπιταλιστικής και μεγαλοαστικής αμερικάνικης κοινωνίας και τρόπου ζωής, ο εικαστικός Άντυ Γουόρχωλ, που απεικόνιζε τα κουτάκια της Coca Cola, τις αφίσες με τα πρόσωπα της Μέρλιν Μονρόε και του Μάο Τσετούνγκ, υπήρξε προφητικός με τον ιδιαίτερο αμερικανικό τρόπο του. Είναι αυτό το προφητικό και καλλιτεχνικό ταλέντο  που διείδε ο δικός μας Αλέξανδρος Ιόλας, και τον βοήθησε στα πρώτα του βήματα, με τις γνωριμίες του. Οι ταινίες αυτές είναι μια κριτική του αμερικάνικου συστήματος από τα μέσα θα σημειώναμε, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος των ταινιών, δίνει την ευκαιρία στους ηθοποιούς-αντιστάρ, να ερμηνεύσουν έναν ρόλο που μας δείχνει την δική τους ματιά για τις συμπεριφορές και τις ενέργειες των ηρώων. Τα κινηματογραφικά πρόσωπα απελευθερωμένα από την καθοδήγηση του σκηνοθέτη, αφήνουν να ξεδιπλωθεί η ατομική τους άποψη για τα συμβαίνοντα γύρω τους, και τους μοντέρνους ρυθμούς και ανάγκες της ζωής, από αυτήν την οπτική αν ερμηνευτούν οι ταινίες, είναι αντεργκράουντ φυσικά, αλλά αρκετά τολμηρές για την εποχή τους και πρωτοποριακές. Στην μεγάλη οθόνη, κινούνται και ενεργούν τα σώματα και οι σωματικές επιθυμίες των ηθοποιών και όχι οι ψυχές τους. Όασης του βίου τους δεν είναι οι όποιες πνευματικές τους αναζητήσεις, αλλά, οι ερωτικές τους επιθυμίες, οι σεξουαλικές τους ανάγκες και ορέξεις, οι επαγγελματική τους αποκατάσταση. Αυτή η «αποστασιοποίηση» των ηθοποιών από τον ρόλο που δέχτηκαν να ερμηνεύσουν και η κατάργησή του, ή καλύτερα, η συμπλήρωσή του από τις ίδιες τις απόψεις των ηθοποιών για τους ρόλους του, για τον τρόπο που αυτοί οι ίδιοι οι ηθοποιοί βλέπουν τους χαρακτήρες που του ζητούν να ερμηνεύσουν, είναι που κάνει ακόμα και σήμερα ενδιαφέρουσες τις κινηματογραφικές αυτές ταινίες. Γιατί, ανθρώπινοι χαρακτήρες με κουρελιασμένα  ένστικτα, δεν είναι μπορετό να  βιώσουν την αξία ενός έντονου σεξουαλικού πόθου, μιας οργιαστικής άνευ έρωτος σεξουαλικής  συνεύρεσης, έτσι όπως πολύ εύστοχα ανέλυσε στα βιβλία του ο Βίλχεμ Ράϊχ, στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Κάτω από αυτό το αμερικανικό σύγχρονο πρίσμα προσέγγισης, μιας ελευθεριάζουσας κοινωνίας που κινείται μέσα στην χοάνη των διαφορετικών και πολυποίκιλων οικονομικών εκμεταλλεύσεων ενός υγιούς ή χυδαίου καπιταλιστικού συστήματος αναφοράς, οι ταινίες, οι ερωτικές αυτές ταινίες του Άντυ Γουόρχωλ και Πωλ Μόρισσέυ, με έναν καταπληκτικό ποθητό σεξουαλικό εραστή, τον Τζο Νταλεσάντρο, που δεν ερμηνεύει, αλλά ζει και απολαμβάνει την κάθε του ερωτική και σεξουαλική σκηνή και περιπέτεια επί σκηνής χωρίς αναστολές και ψεύτικα ηθικά διλήμματα, αποτελούν σταθμό στην εξέλιξη της ιστορίας της έβδομης τέχνης. Ταινίες πρωτοποριακές με στοιχεία ντοκιμαντερίστικου ύφους. Ας μην ξεχνάμε και το μουσικό και ερωτικό φεστιβάλ του Γούντστοκ τον Αύγουστο του 1969 στις ΗΠΑ και τις αλλαγές που έφερε στα σεξουαλικά ήθη των ανθρώπων, ή τα δικά μας Μάταλα.

    Στις μέρες μας, που οι άνθρωποι τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο, έχουν απαλλαγεί από πολλές παραδοσιακές κοινωνικές και θρησκευτικές προλήψεις και απαγορεύσεις, στην ερωτική τους ζωή και στην εκπλήρωση των σεξουαλικών τους επιθυμιών, είναι λιγάκι δύσκολο να κατανοήσουν την σημασία τέτοιων ταινιών την εποχή εκείνη, την διαρκή παρουσία ενός γυμνού αντρικού σώματος στην οθόνη, την εκπλήρωση έστω και επί χρήμασι των ερωτικών και σεξουαλικών επιθυμιών, εξάλλου, όπως το ανέφερε και κάποιος παλιός μαρξιστής κοινωνιολόγος, όλοι σε κάθε στιγμή της ζωής μας είμαστε πόρνες. Στον εργασιακό μας χώρο, στον επαγγελματικό, τον φιλικό, το κοινωνικό μας περιβάλλον, τον θρησκευτικό, τον καλλιτεχνικό, όλα είναι ένα δούναι και λαβείν. Γιατί καπιταλιστικό σύστημα χωρίς ανεργία και οικονομική εξαθλίωση μάλλον αδύνατον να υπάρξει.

Εικόνα σου είμαι Κοινωνία και σου μοιάζω, έγραψε παλαιότερα σε ποίημά της η Γαλάτεια Καζαντζάκη. Από την Αθηναίων Πολιτεία που περιγράφει ο Αριστοτέλης, μέχρι την άλωση της Βαστίλης και τις δυτικού τύπου ανοιχτές κοινωνίες των ημερών μας, το ανθρώπινο ζώο λειτουργεί ενστικτωδώς και  με γνώμονα τις προσωπικές του επιθυμίες και ανάγκες. Στον κανόνα αυτόν, είναι άκαιρη οποιαδήποτε ηθική απαγόρευση. Ούτως ή άλλως, ο καθένας σκοτώνει οτιδήποτε αγαπάει περισσότερο, όπως έγραψε ευφυώς ο Όσκαρ Ουάιλντ.

     Και αυτό το γνώριζε ο καλλιτέχνης Άντυ Γουόρχωλ, όταν χρησιμοποίησε τα σωματικά κάλλη και το αυθεντικό σεξουαλικό ένστικτο του Τζο Νταλεσάντρο επί σκηνής. Αφήνοντας πίσω του ένα αισθησιακό άρωμα σεξουαλικού χρόνου που παρήλθε. Θαυμάζοντας ένα αντρικό δέμας με την ματιά που ο αρχαίος Πλάτωνας θαύμαζε το νεανικό κορμί του Χαρμίδη. Η Τέχνη εντέλει, μόνη και ανυπεράσπιστη, διασώζει τους πόθους και τις επιθυμίες όλων μας, που ο Χρόνος σβήνει.

Γιώργος Χ. Μπαλούρδος

Πρώτη γραφή σήμερα, Σάββατο 16 Ιουλίου 2016

Πειραιάς 16/7/2016

Υ. Γ. Το τεύχος 8 του Νοεμβρίου 1975-Φεβρουάριου 1976, του περιοδικού «σύγχρονος κινηματογράφος», είναι αφιερωμένο στον ποιητή και σκηνοθέτη ιταλό Πιέρ Πάολο Παζολίνι που βρήκε φρικτό θάνατο εκείνη την χρονιά. Επίσης, το νούμερο 35 του περιοδικού κάνει ΕΙΔΙΚΌ ΑΦΙΕΡΩΜΑ στον Παζολίνι.

    Τέλος, το νούμερο έξι του «σύγχρονου κινηματογράφου» που εδώ καταγράφω, έχει ακόμα τις κινηματογραφικές κριτικές του Μπάμπη Κολώνια για τις ταινίες: «Ο Κολασμένος Κολόγερος» του δικού μας σκηνοθέτη Άδωνη Κύρου, «Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ» σε σκηνοθεσία Τζακ Κλέιτον», «Ο Προμηθέας» του Σίρλευ Κλάρκ, και τις θρυλικές «Τρωάδες» του Κύπριου σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη. Μια ταινία σταθμός στην κινηματογραφική απεικόνιση της αρχαίας τραγωδίας του Ευριπίδη, όπως η «Μήδεια» του Παζολίνι. Ταινία που δείχνει σε όλο του το μεγαλείο τη φρίκη και την καταστροφή που φέρνει ο πόλεμος, από τα πανάρχαια χρόνια ως την Κυπριακή τραγωδία και την τούρκικη εισβολή. Η Κάθριν Χέπμπορντ ως η αιώνια μάνα Εκάβη που τις έλαχε από την σκοτεινή μοίρα να θάψει τα παιδιά και τα εγγόνια της, καθώς και η δική μας Ειρήνη Παπά, στον ρόλο της Ωραίας Ελένης, αυτό το βλέμμα αμύγδαλο πίσω από τα καφασωτά καθώς πλενόταν, αυτή η θεϊκή κορμοστασιά μπροστά στο αχαλίνωτο και βάρβαρο μένος των ελλήνων στρατιωτών, αυτή η μαύρη χαίτη μαλλιών που θύμιζε μυστική νεράιδα των ελληνικών παραμυθιών, ήσαν το κάτι άλλο.  Ερμηνείες αλησμόνητες και αιώνιες. Μαγευτικά πλάνα συγκλονιστικές ερμηνείες, ωραίοι φυσικοί χώροι, εξωτερικά φανταστικά γυρίσματα, ιστορική αλήθεια, μηνύματα αιώνιας αγανάκτησης και αηδίας για τον πολεμικό σωβινισμό των ανθρώπων. Για την αμυαλοσύνη τους και την έλλειψη σεβασμού προς τον αντίπαλο. Μια από τις πιο αντιπολεμικές τραγωδίες του Ευριπίδη. Μια στηλίτευση της ελληνικής συμπεριφοράς, που κόπτονται ότι «πας μη Έλλην βάρβαρος». Ένας εθνικός μας ήρωας, ο Οδυσσέας, λαοπλάνος, καιροσκόπος, εκδικητής, μοβόρος, χωρίς έλεος ακόμα και για ένα μικρό παιδί, όπως ήταν ο Αστυάναξ, ο μικρός Σκαμάνδριος ο γιος του Έκτορα και της Ανδρομάχης, που στου Οδυσσέα τις ενέργειες και πολεμόχαρη επιμονή οφείλεται ότι οι έλληνες τον γκρέμισαν από τα τείχη. Πόλεμος πατήρ πάντων έγραφε ο θείος Ηράκλειτος, κάτι που γνώριζαν πολύ καλά οι πρόγονοί μας, ανεξάρτητα αν δεν ήθελαν να το παραδεχθούν επίσημα, μην τυχόν και αμαυρώσουν την δημόσια ιστορική τους εικόνα. Συγκλονιστική ταινία-την έχω δει πάνω από δέκα φορές-και ακόμα, ξανά και ξανά οφείλουμε να διαβάζουμε τον λόγο του αρχαίου τραγικού, ίσως έτσι ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε ως Έθνος και  ως φυλή. Μια ράτσα αλησμόνητου μεγαλείου και απύθμενης αυτοκαταστροφής. Θουκυδίδης και Ευριπίδης, ξεσκεπάζουν όλα τα κατά καιρούς πέπλα με τα οποία έχουν καλύψει οι εθνο-αμύντορες την φυλή μας.

 Ο Φώτης Λαμπρινός μιλά για τις ταινίες: «Το ημέρωμα της φωτιάς» του Ντάνιελ Χανπροβίτσκι, «Ο Λένιν το 1918»  του Μιχαήλ Ρομ, και «Ο αγκυλωτός σταυρός του Ναζισμού» του Λούτς Μπέκερ. Συνεχίζεται τέλος, το κείμενο «Η μη-αδιάφορη φύση» του Σεργκέι Μ. Αιζενστάιν σε μετάφραση του σκηνοθέτη Κώστα Σφήκα.