Μικρός μετά Πασχαλινός σχολιασμός της επικαιρότητας του 2026

 

Μικρός μετά Πασχαλινός σχολιασμός της επικαιρότητας του 2026

    Πέρασε και το Πάσχα του 2026 αδέρφια μου συνέλληνες, κάθε εργαζόμενος «κατεργάρης» στον πάγκο του μέχρι την επόμενη επίσημη αργία. Η Πρωτομαγιά δεν πιάνεται μια και είναι απεργία όπως λένε οι κρατούντες τα ηνία της επαναστατικής αγωνίας και αγώνων. Είχαμε την μεγαλύτερη έξοδο των τελευταίων ετών διαλαλούσαν οι δημοσιογράφοι, τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί ενώ ακούγονταν δημοτικά άσματα για τον Άγιο Γεώργιο παρ’ ότι το Πάσχα φέτος έπεσε νωρίτερα. Η Αφρικανική σκόνη για μία ακόμη φορά σκέπασε το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής επικράτειας. Τα πάντα σκεπάστηκαν με χώμα από ουρανού έως καταχθονίων και η λασποβροχή κάλυψε σπίτια και αμάξια. Και ημείς για τον φόβο των «ιουδαίων» εκ μαύρης ηπείρου δυνάμεων, αλλεργιών, πνευμονολογικών αρρωστιών και άλλων παθολογικών καταστάσεων και υγείας προβλημάτων, κλείσαμε πόρτες και παράθυρα ώστε να μην εισέλθει η φοβερά κόνις. Ως γερασμένοι Dorian Gray παρακαλέσαμε τον ύψιστο τώρα που οι τιμές των προϊόντων στα Σούπερ Μάρκετ και τα ενοίκια των κατοικιών έφτασαν στον Θεό, καθιστώντας τον ελεγκτικό μηχανισμό των δεικτών πληθωρισμού και της οικονομίας μας, ας κάνει όπως τω Καιρώ Εκείνω το θαύμα του για εμάς τους χωμάτινους απογόνους του Αδάμ. Ας ενώσει ξανά την ευρωπαϊκή με την αφρικάνικη ήπειρο ώστε η αμμόσκονη να ταξιδεύει προς τον βορρά με την βοήθεια των ασκών του Αιόλου, προς τον Βόρειο Πόλο και να μην στέκεται πάνω από την μαρτυρική και ένδοξη ορθόδοξη πατρίδα μας. Εξάλλου, αγαπητέ μας Κύριε- Κύριε έ! δεν ήταν και τόσο τέλειο το συμπαντικό σου σχέδιο μεταξύ μας, να φτιάξεις στην εξαήμερό σου έναν Κόσμο κάπως μπάχαλο στην κοσμική του οργάνωση και λειτουργία στην ιστορική του χρονική περιπέτεια και κατόπιν να εξαφανιστείς μέσα στους αιώνες. Ακατανόητοι οι κανόνες του κατασκευαστικού θεϊκού παιχνιδιού σου, ίσως εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν είχε εφευρεθεί ακόμα η Α.Ι. Γι’ αυτό τινές των σύγχρονων επιστημόνων στα βιβλία τους έκαναν λόγο για τον «μεγάλο μπλοφαδόρο». Από παντού μπάζουν οι απαξιωτικές για το ανθρώπινο είδος ελλείψεις του. Αν και μεταξύ μας, μόνο ο Άγιος Βασίλης ξεκουράστηκε στην πραγματικότητα την Πασχαλινή περίοδο όπως μας έδειχνε η γνωστή διαφήμιση. Η Βολιώτισσα κοκέτα καθηγήτρια και χαμογελαστή συγγραφεύς κυρία Λένα Διβάνη η οποία «συναγωνιζόμενη» την ετέρα φωνή γυναικείας διαμαρτυρίας συγγραφέα και μεταφράστρια κυρία Σώτη Τριανταφύλλου, μας «κατακεραύνωνε» σε τηλεοπτική εκπομπή για την έλλειψη ενσυναίσθησης της μη ανθρωπιάς μας απέναντι στους πρόσφυγες και τους κατατρεγμένους όπου γης, της λανθασμένης επιλογής για ίδρυση «Ωνάσειου Σχολείου» στην περιοχή της Κυψέλης, για το φαινόμενο «Τράμπ» και την Αμερικάνικη κοινωνία, την αδιαφορία ενδιαφέροντός μας για πραγματική Δημοκρατία και Ελευθερία, Κράτος Δικαίου. Το δίλημμά της αν θα ήθελε να ζήσει στην όμορφη Αργεντινή την χώρα του Ταγκό και της Εβίτας Περόν ή στην παγωμένη Σουηδία χώρα του Ούλοφ Πάλμε και της ηθοποιού Άνν Λόμπεργκ (στάσου μύγδαλα φώναζε με κρυφή ερωτική παράκληση ο τσοπαναράς Γιάννης Βόγλης) έμεινε μετέωρο στους τηλεθεατές. Ο Πόλεμος συνεχίζεται στην περιοχή μας και οι άνθρωποι εξακολουθούν να σκοτώνονται, οι διεθνείς διαπραγματεύσεις για συμφωνία ειρήνης απέτυχαν. «Η ζωή τραβά την ανηφόρα, με σημαίες και ταμπούρλα…» τραγουδούσε στα χρόνια του ο ποιητής της Ρωμιοσύνης Γιάννης Ρίτσος. Τι να σας πω μωρέ ελληνόπουλα- πατριωτάκια της ελληνικής πατροπαράδοτης παράδοσης και πασχαλινής συνήθειας, αυτή η εικόνα που βλέπαμε όλοι μας στις οθόνες ξανά και ξανά να προβάλλεται, τις 100 σούβλες με τα αρνάκια να σιγοψήνονται σε ηλεκτρονικές σούβλες, ήτανε ότι πιο αφιλάνθρωπο να το πω, αντιαισθητικό να το πω, μη οικολογικό να το πω, δεν ξέρω, η ελληνική γλώσσα και οι λεπτές αποχρώσεις της που αντικατοπτρίζουν την ψυχή του ανθρώπου δεν επαρκεί, ήθελε να επιστρέψει στον παλαιό Βαβελικό της πύργο, εκεί που οι άνθρωποι έλπιζαν ότι κάποτε στους μελλοντικούς αιώνες οι άνθρωποι θα συνεννοούντο καλύτερα, θα ζούσαν ειρηνικότερα, άνευ αμάχες Θεών και Ανθρώπων και τοξικότητας πανελλαδικώς του πολιτικού λόγου διαδικτυακά στα κανάλια, στα ραδιόφωνα και όπου ραχούλα των επαρχιωτών αστών κατοίκων Πνύκας και άμβωνος ποιμαντικής των κυβερνόντων και κυβερνωμένων. Σε έπιανε μελαγχολία, απόγνωση, απαισιοδοξία για την τύχη του «αμνού του σιτευτού» ή τα παμφάγα «γουρουνόπουλα» της Κίρκης που σε κοιτούσαν καθώς τα σούβλιζαν. Και αναλογιζόσουν, αξίζουν να διατηρούνται ακόμα τέτοια έθιμα προερχόμενα από την εποχή της Τουρκοκρατίας; Οι ορθόδοξοι έλληνες έριζαν για το ποια ήταν η καλύτερη συνταγή για το ψήσιμο των αμνοεριφίων κοιτώντας την κάμερα και ρωτώντας αν ήταν απευθείας η μετάδοση ή κασέτα για τις βραδινές ειδήσεις. Η σιγανή φωτιά έλεγε ο ένας, το σκέπασμα με αλουμινόχαρτο και το αργό γύρισμα ο άλλος, η γέμιση ο τρίτος, το βούτυρο που το αλείφεις ο τέταρτος, τα μπαχαρικά κάποιος άλλος, ενώ ένας παντελονάτος έλλην στην αυλή του σπιτιού του και όχι φουστανελοφόρος, κρατώντας το μαντήλι στο χέρι έριχνε την βόλτα του καθώς το κλαρίνο συνόδευε τις παραδοσιακές χορευτικές στροφές του. Υπήρχαν και οι περιπτώσεις που ο «Αμνός του Θεού» σουβλίζονταν μαζί με το κοκορέτσι που τσιμπολογούσαν οι πασχαλινοί παρευρισκόμενοι γλεντζέδες λέγοντας ότι Πάσχα δίχως κοκορέτσι δεν υφίσταται. Το «Αλάτι της Γης» είχε την τιμητική του με τα υπαίθρια γλέντια του και τις δημοτικές μουσικές του να ακούγονται σε εκκλησιαστικούς σταθμούς και να μεταδίδονται από τηλεοπτικούς δέκτες και ο πάντα χαμογελαστός και γλεντοκόπος παρουσιαστής του καθηγητής της μουσικής, έμοιαζε καθώς τσούγκριζε το ποτήρι με το κρασί του με αυτά τα με κατακόκκινα μάγουλα άτομα που απεικόνιζαν κιτρινισμένοι πίνακες μέσα σε «υπόγειες ταβέρνες» που θα μας έλεγε ο ποιητής Κώστας Βάρναλης κρατώντας τα πτερύγια των αυτιών του για να ακούει καλύτερα τους μυστικούς ήχους και κραδασμούς της ταξικής μελλοντικής επανάστασης. Ο ηθοποιός Βασίλης Αυλωνίτης της ομάδος των βαρελοφρόνων δεν είχε ξεμεθύσει ακόμα και γύριζε νυσταγμένα τον λεβιέ της λατέρνας του. Ορισμένοι νεοέλληνες όπως δήλωναν στις κάμερες, δεν μπορούσαν να περιμένουν τα βαρελότα της Ανάστασης της 12ης νυκτερινής και έτρωγαν από το μεσημέρι την μαγειρίτσα, αρχίζοντας το οικογενειακό τους γλέντι προεόρτια. Τα μισθά, τα μισθά των εργαζομένων και οι συντάξεις των συνταξιούχων δεν φθάνουν, με αυτές τις τιμές στα ουράνια ύψη. Το μουσικό ρεσιτάλ της Μαρινέλλας, της δεσποινίδος κυρίας Ελεονόρας Ζουγανέλη και του κυρίου Αντώνη Ρέμου που είχε μαγνητοσκοπηθεί, μεταδόθηκε στις 9 μ.μ. διακόπηκε όμως δώδεκα παραπέντε για να μεταδοθεί απευθείας, ζωντανά από ιερό ναό η Ανάσταση του Κυρίου, και μετά η συναυλία με την Γλυκερία. Έτεροι συνέλληνες καθηγητές της χριστιανικής διδασκαλίας και θεολόγοι ιερείς διαλαλούσαν με εκκλησιαστική υπερηφάνεια τι τιμή έχουμε ημείς οι Έλληνες να υποδεχόμαστε με τιμές αρχηγού κράτους το «άγιο φώς» εκ Γης Ιερουσαλήμ στους επικίνδυνους και ταραγμένους καιρούς που ζούμε. Τα μπάνια και τα πασχαλινά γλέντια του Λαού που θα έλεγε ο ζιβαγκοφόρος Αντρέας μην τα διακόπτεται. Μόνο, που να, η Ανάσταση έρχεται στις μέρες μας πριν την 12 νυκτερινή, μόλις αποφασίσουν τα κανάλια, κλείσουν τα Σούπερ Μάρκετ και περάσουν τα διόδια οι εκδρομείς. Μετέωρες μένουν οι δικαστικές έρευνες για το σκάνδαλο του «πρέντατορ» των αγροτικών «σκανδάλων» ενώ κωλυσιεργεί η δίκη των υπαιτίων του δυστυχήματος στα Τέμπη. Λησμονήθηκε το «Μάτι» πάμε για νέες «παραγραφές», η Ελληνική Δημοκρατία αντέχει, έχει πολλά των πολιτικών εκπροσώπων μας σωσίβια. Ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης δίνει συνέντευξη σε σταθμό της συμπρωτεύουσας. Ανθρώπινος λόγος, απλός, ήρεμος, νοσταλγικός των φοιτητικών του χρόνων και των φιλικών παρεών του. Αδογμάτιστη φρασεολογία, πολιτισμένος εξομολογητικός λόγος, δίχως άνωθεν φοβίες και αρές και συνηθισμένους αρνητικούς χριστιανικούς χαρακτηρισμούς για τους μη πιστούς και αδιάφορους των όσων εκείνος, αγαπά, διακονεί και πρεσβεύει. Μακρυά από απολυτότητες και ξύλινη φρασεολογία άλλων, ακόμα και θεολόγων παλαιών εκδοτών. Όχι άλλον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, η ελληνική λογοτεχνία δε περιορίζεται μόνο στο έργο του. Τι εύκολη συνήθεια θρησκευτικής παράδοσης και αυτή, σε περιόδους Μεγάλων Θρησκευτικών και Εκκλησιαστικών Εορτών ένα αναγνωστικό παιχνίδι πινγκ πονγκ κυριαρχεί μεταξύ του Σκιαθίτη και του Μικρασιάτη πεζογράφου και αγιογράφου. Έλεος και αποτοξίνωση από την καταχρηστική αναγνωστική αναμετάδοση ορισμένων έργων τους. Ούτε «ιδρυματική» ψυχιατρική θρησκευτική αγωγή να μας ποιμάνανε για μία κάθε φορά ενιαύσια μέσα στην Ιστορία εμφάνιση και εξαφάνιση του Μύθου του Μεσσία. Ισχυροί Εκκλησιαστικοί εθισμοί και επικλήσεις Σωτηρίας μας σε σύγχρονες Κοινωνίες που δυστυχώς, οι άνθρωποι έχουν εθιστεί σε οπιούχα άλλου είδους των αδήλωτων εσωτερικών της ψυχής συγκρούσεών μας και των όπου Γης κηρυγμένων επαναλαμβανόμενων πολέμων κυριαρχίας μας στους όποιους άλλους. Και αναρωτιόμαστε εκ της μικρής αλλά τιμίας και ένδοξης πατρίδος μας: Σε ποιόν ανήκει το Σώμα (του) της ανθρώπινης ύπαρξης; Στο ίδιο το άτομο στην εξέλιξη της ωριμότητάς του στα χρόνια ενηλικίωσής του, στους γονείς που το έφεραν στον Κόσμο και του έδωσαν πνοή ζωής, στους θεσμούς της Κοινωνίας και του  Κράτους, στο Θεό και τις Εκκλησίες του, στους εμπόρους όπλων και άλλων προϊόντων ή σε όποιο άλλο «ανθρώπινο ζώο που μπορεί με μεγάλη ευκολία να δίνει υποσχέσεις, ενώ δεν πράττουν το ίδιο τα άλλα έμβια όντα» που μας είπε ο ρομαντικός φιλόσοφος Φρειδερίκος Νίτσε; Στους επεξηγηματικούς ορισμούς των ελευθεριών και δικαίων του των μηχανισμών της Λογικής και της Επιστήμης ή στις αρχέγονες μυθοποιητικές τελετουργίες των Μυστικών διδασκαλιών και βιωματικών θεωριών των ανθρώπινων πολισμών παραδόσεις; Μπορεί να σηκώσει άραγε το βάρος της ζωής του ένας άνθρωπος δίχως το νόημα της βαρύτητας της όποιας πίστης του; Μήπως οι κατά καιρούς Πολιτισμοί που εμφανίστηκαν μέσα στην Ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο από μία σειρά εξουσιαστικών μηχανισμών βρεφοποίησής μας; Είναι το Σώμα δεσμωτήριο της Ψυχής ή μήπως οι Γραφές ευαγγελίστηκαν αυτήν την διδασκαλία για να σκεπάσουν την αλήθεια ότι συμβαίνει στην πραγματικότητα το αντίθετο, με αποτέλεσμα το Ιώβειο μαρτύριο; Ο Προμηθέας ή ο Επιμηθέας είχε δίκιο;

Το Πασχαλινό αυτό διάστημα του 2026 το κανάλι της ΕΡΤ-3 προβάλλει μία εξαιρετικού από πολλές πλευρές ενδιαφέρουσα τηλεοπτική σειρά παραγωγής 2003 κάθε βράδυ στις 10. Η σειρά έχει τίτλο «Η Έκτη Εντολή». “The Sixth Commandment” σε σκηνοθεσία Σολ Ντίμπ. Το πρώτο επεισόδιο της Δευτέρας μας παρουσίασε την μοναχική ζωή ενός ομοφυλόφιλου πανεπιστημιακού θρησκευόμενου και ιεροκήρυκα στην Εκκλησία της ενορίας του ενός μεσόκοπου ατόμου που ζει μέσα στην ασφυκτική ασφάλεια και γαλήνη της πίστης του και της στερημένης από αγάπης ζωής του. Μέχρι την εμφάνιση κάποιου ποιητή φοιτητή του ένθερμου πιστού χριστιανού ο οποίος θέλει να γίνει ιερέας και αρχίζει να εισβάλει ειρηνικά και αθόρυβα, αθώα στην ζωή του, όπως και στις ζωές άλλων μοναχικών γυναικών και ετεροφυλόφιλων οικογενειών, μεγάλης ηλικίας ατόμων που ζουν απομονωμένοι από τους δικούς τους ή και εγκαταλελειμμένοι, «στοιβαγμένοι» σε ιδρυματικά γηροκομεία. Ο νεαρός θρησκευόμενος ήρωας ο Πίτερ έρχεται να βοηθήσει τους μοναχικούς και μεγάλης ηλικίας ανθρώπους εν ονόματι της πίστης στο Χριστό, τους παράσχει κάθε υλική και σωματική βοήθεια και συντροφιά ενώ στην πραγματικότητα είναι το άλλο πρόσωπο και η  εμφάνιση του Κακού. Η σειρά, αν δεν μας έδειχνε την εμφάνιση του Κακού με τα προσωπεία του Καλού θα θύμιζε την κινηματογραφική ταινία «Θεώρημα» του συγχωρεμένου ποιητή και σκηνοθέτη ιταλού Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Η σύγχρονη όμως εκδοχή της παρουσίας του Θείου στις ζωές των ανθρώπων είναι μία παραπλανητική μαρτυρία Θανάτου. Ο Θάνατος αγκαλιάζει κάθε μοναχική ύπαρξη άντρα ή γυναίκας, αντρόγυνου, που τον επισκέπτεται ο κεντρικός θεόσταλτος Ήρωας νεαρός φοιτητής και μελλοντικός πολλά υποσχόμενος ιερωμένος. Μία τηλεοπτική σειρά η οποία μας δείχνει πώς οι άλλοι ορίζουν τις όποιες πράξεις και επιλογές μας, στο πώς τις βλέπουν οι άλλοι γύρω τους και πως τις δικαιολογούν με τις συμπεριφορές των αλλαγών της ζωής τους. Την σειρά μπορεί να την διαβάσει κανείς και σαν μία σημερινή αντίληψη ζωής των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας και της σύγχρονης μοναξιάς τους.

Η σειρά συνεχίζεται.

Γιώργος Χ. Μπαλούρδος

Πειραιάς 16 Απριλίου 2026