Πέτρος Τατσόπουλος, Το παιδί του Διαβόλου

 

«Όρθρου βαθέος»

       ή

πέφτει η βροχή

    Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026, εθνική εορτή. Ξημερώματα, 4.30 έξω πίσσα σκοτάδι. Με ξυπνά ξαφνικά ο θόρυβος της δυνατής βροχής, ο ήχος των σταγόνων από το ταβάνι που στάζει πάνω στο κρεβάτι και σε μία λεκάνη δίπλα στο κρεβάτι στο πάτωμα. Μεγάλο και έντονο το πρόβλημα, πέρα από την υγρασία που περονιάζει τα κόκαλα, σε σκεβρώνει. Ξυπνώ αγχωμένος και πικραμένος με το σοβαρό πρόβλημα που έχει η ταράτσα του σπιτιού. Το νερό της βροχής πέφτει πάνω στα κλινοσκεπάσματα και μουσκεύει σεντόνια και στρώμα, στάζει σε διάφορα σημεία της οροφής. Ο σουβάς του ταβανιού που έχει πέσει από μέσα εδώ και μερικά χρόνια, δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Η ταράτσα χρειάζεται σωστή μόνωση όσο πάει και γίνεται πιο επικίνδυνη η κατάσταση και οι συνθήκες μέσα στο δωμάτιο ιδιαίτερα όταν βρέχει. Σηκώνομαι, βάζω ένα μεγάλο χοντρό νάιλον πάνω στο κρεβάτι και απλώνω πάνω του μεγάλες πετσέτες. Μία συγχορδία ήχων των σταγόνων της βροχής «όρθρου βαθέος» όπως έγραψε σε ποίημά του ο ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος. Που να με πάρει ο ύπνος ξανά. Παίρνω το τελευταίο βιβλίο του πεζογράφου και κριτικού λογοτεχνίας κυρίου Πέτρου Τατσόπουλου, «ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ» Μια αληθινή ιστορία. Επιμέλεια έκδοσης Ελένη Μπούρα, διόρθωση τυπογραφικών δοκιμίων Κατερίνα Λελούδη, σχεδιασμός εξωφύλλου Σαβίνα Χριστοπούλου σελ.362 εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 10,2024. 16.60 ευρώ που έχω αρχίσει να διαβάζω και το απομακρύνω από το κομοδίνο δίπλα μου μην βραχεί. Το Μυθιστόρημα του προβεβλημένου και καταξιωμένου συγγραφέα είναι αφιερωμένο στην «Ελένη» και αποτελείται από 31 κεφάλαια. Είναι το 23 βιβλίο που κυκλοφορεί του γνωστότατου πεζογράφου και κριτικού, παρουσιαστή ιστορικών εκπομπών από το 1980 όταν έκανε την επίσημη εμφάνισή του στα ελληνικά γράμματα με το μυθιστόρημα «Οι Ανήλικοι». Ο πολυγραφότατος κύριος Πέτρος Τατσόπουλος έχει εκδόσεις εκτός από μυθιστορήματα, διηγήματα, βιβλίο με κριτικά του σημειώματα, πολιτικά κείμενα και μία σειρά άλλων βιβλίων που περιλαμβάνουν τις δημόσιες συγγραφικές και δημοσιογραφικές του παρουσίες και συνεργασίες σε έντυπα και εφημερίδες, καθώς και την συμμετοχή του σε συλλογικές εκδόσεις. Βλέπε το σπονδυλωτό μυθιστόρημα «Το παιχνίδι των τεσσάρων» 1998 (σε συνεργασία με τον πειραιώτη Κώστα Μουρσελά τον θεατρικό δημιουργό Γιώργο Σκούρτη, τον Αντώνη Σουρούνη). Μια έκδοση που ανακαλεί στην μνήμη μία ανάλογη των εκδόσεων «Εστία» «Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων», ακόμα και ένα έργο της αγγλίδας συγγραφέως αστυνομικών βιβλίων Άγκαθα Κρίστι βλέπε τις περιπέτειες του Βέλγου Ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό.

Το ίδιο κάνω και με δύο παλαιότερες εκδόσεις με τα Ποιήματα και τις Κριτικές του Μήτσου Παπανικολάου των εκδόσεων «Πρόσπερος» του Τάσου Κόρφη μην μουσκέψουν και αυτές. Το φως του πορτατίφ ανοιχτό, κάθισα σε μία καρέκλα και προσπάθησα μισονυσταγμένα να ξεφυλλίσω τα βιβλία να αποσπάσω την σκέψη μου από το πρόβλημα της οροφής. Έτσι κύλησε η βροχερή μέρα-όπως και τις υπόλοιπες που έβρεχε και εξακολουθεί να βρέχει καταρρακτωδώς, ανοίγοντας ελάχιστα την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο. Τι να δεις και τι να ακούσεις, τα κούφια τετριμμένα λόγια των πολιτικών, τις κορώνες των επισήμων ή τις βυζαντινές μεγαλαυχίες και μεταφυσικές υποσχέσεις των ιερωμένων. «αποτείχισης» όπως άκουσα για πρώτη φορά την λέξη σε ένα βιντεάκι στο «γιου τιουμπ» από έναν ιερωμένο να κάνει σε μητροπολίτη της κεντρικής ελλάδας γιατί είναι λέει οικουμενιστής. Με λίγη επιμονή και πείσμα έπιασα στα χέρια μου το Μυθιστόρημα του Πέτρου Τατσόπουλου ο οποίος σύμφωνα με την φιλοσοφία του περί Ζωής ως λογοτέχνης και διανοούμενος, αγωνίζεται να ξεσκεπάσει πρόσωπα και θρησκευτικές πρακτικές που αντιβαίνουν την ειλικρινή πίστη των απλών ελλήνων πιστών. Οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ότι είναι φοβερά ενήμερος με ότι καταπιάνεται, βιβλιοκρίνει ή συζητά δημόσια στα διάφορα τηλεοπτικά πάνελ, βλέπε και ραδιοφωνικές του εκπομπές για τα νέα βιβλία. Ο κύριος Πέτρος Τατσόπουλος-σύμφωνα με τα λεγόμενά του- φιλοδοξεί να κάνει το χριστεπώνυμο ποίμνιο της Ορθόδοξης Ελληνικής Εκκλησίας και το μεγάλο πληθυσμιακά θρησκευόμενο κομμάτι του Ελληνικού Λαού που τον ακούει ή διαβάζει τα γραπτά του όχι να καταργήσει την όποια μεταφυσική του πίστη και πατροπαράδοτη ευσέβεια, την χριστιανική του δομημένη στην ψυχοσύνθεσή του ελπιδοφορία και ψυχολογικό αποκούμπι μιας μακραίωνης ιστορικής παράδοσής του, εθνικό-φολκλορικής και επιδεικτικής βυζαντινής αυτοκρατορικής μεγαλοπρέπειας στην ουσία της τυπολογικής της εκφραστικής και εικόνας, αλλά να το κάνει λιγότερο εύπιστο και υποψιασμένο, δύσπιστο σε ό,τι γράφεται και λέγεται από εκκλησιαστικού άμβωνος (ναών ή μοναστηριών) να μην παραμυθιάζεται με ό,τι ακούγεται από χείλη και περιβάλλοντα άκριτα μια και άλλος είναι ο ρόλος των ρασοφόρων και όχι η εμπλοκή τους με την εκάστοτε κρατική εξουσία και η ατομική τους δημόσια προβολή, ή σύμπλευσή τους με οικονομικών παραγόντων δοσοληψίες και εμπορικές πρωτοβουλίες ή περιφορές ιερών λειψάνων και μαρτύρων της πίστης. Να προβληματιστεί ο αγνός και άδολος πιστός με τα έργα και τις ημέρες εκκλησιαστικών ανδρών ιδιαίτερα μοναχών και να πάψει να πιστεύει σε ότι του σερβίρουν ως θρησκευτικό θέσφατο και ορθό- ως θαύματος παρέμβαση του Θείου εν έτη 2026 όντας ισότιμο μέλος η πατρίδα μας της Ευρωπαϊκής ‘Ένωσης, όπως το οραματίστηκε ο αστός και συντηρητικός πολιτικός Κωνσταντίνος Καραμανλής και άλλες πολιτικές δυνάμεις της τότε εποχής της ένταξής μας. Να μην ασπάζεται a priori οποία Θεία εμφάνιση ή λαϊκό θαύμα- δάκρυα εικόνων- του προτείνουν, το οποίο αντιβαίνει τους βασικούς κανόνες της λογικής συλλογιστικής και ερμηνείας, επιστημονικής έρευνας και εξήγησης . Μια και η θρησκοληψία και ο φανατισμός πρυτανεύουν στους οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά καιρούς μας. Χρονικές ιστορικά περίοδοι ανατροπής και αλλαγής των πάντων κάθε μέχρι σήμερα πνευματικής, θρησκευτικής και φιλοσοφικής ή ψυχολογικής βεβαιότητάς μας. Ο Πολιτισμός μας καταρρέει από μέσα λόγω αδιαφορίας και έλλειψη πλέον εμπιστοσύνης σε παλαιών ιερών συμβόλων αναφορές. Και μέσα σε αυτήν την διαρκή ρευστότητα και τον πολιτιστικό χυλό βρίσκουν βήμα επιρροής οι επιτήδειοι θρησκόληπτοι και πνευματικοί «αγύρτες» έτοιμοι να ξεγελάσουν την αθωότητα και αφέλεια του απλού πιστού και στρωμάτων του ελληνικού λαού ευρύτερα σε διάφορους τομείς της Κοινωνίας. Και αυτό φάνηκε έντονα την περίοδο της πανδημίας, του κόβιντ, που είτε το πλήρωμα της εκκλησίας είτε μεγάλα στρώματα του ελληνικού λαού διχάστηκαν σε εμβολιαστές και αντί εμβολιαστές με εχθρικές μεταξύ τους προθέσεις και στάσεις απέναντι στις οδηγίες της Ιατρικής Επιστήμης. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα που αναφέρει ο Πέτρος Τατσόπουλος μεταφέροντας τις εύλογες ενστάσεις εναντίον των αντι εμβολιαστών του Μητροπολίτη Δωδώνης. Ακόμα και σήμερα, που τα ιατρικά πράγματα σχετικά με την πανδημία έχουνε μπει σε μία ιατρική και της ελληνικής κοινωνίας σειρά, και έχει υποχωρήσει το πρόβλημα, υπάρχουν ρασοφόροι οι οποίοι σε μικρά τηλεοπτικά σποτάκια καταφέρονται εναντίον της ιατρικής επιστήμης, θυμούνται ακόμη το ζήτημα με τις ταυτότητες 666 και αρνούνται να τις παραλάβουν όπως δηλώνουν, καταριούνται τους αντίθετους με αυτούς έχοντας απόψεις, ακόμα και τους ζωόφιλους και άλλα φαιδρά ομνύοντας σε κάτι τερατώδεις προφητολογίες και γεροντολαγνείες που είτε πιστεύεις είτε δεν πιστεύεις στην χριστιανική πίστη λες ότι δεν είναι δυνατόν να λέγονται τέτοια πράγματα, τέτοιος πνευματικός και κοινωνικός παραλογισμός και αχταρμάς, και να υπάρχει κόσμος που τα πιστεύει,  τα υιοθετεί, και μάλιστα αυτά τα μαυροφορεμένα άτομα να έχουν τόσους ακολούθους όσους δεν θα είχε ο Νοστράδαμος αν ζούσε σήμερα. Στην δεδομένη περίπτωση ισχύει μία διαπίστωση ενός ιερωμένου ο οποίος σε κήρυγμά του αναφέρει ότι «Οι Έλληνες ζουν σαν ειδωλολάτρες και πιστεύουν σαν ορθόδοξοι χριστιανοί». Κάτι που κατά την κρίση μας σαν απλοί πολίτες που ζούμε σε αυτήν την χώρα, δηλώνει και την μεγάλη προσωπική μας ευθύνη για το τι ψηφίζουμε, ποιους ψηφίζουμε να μας εκπροσωπήσουν και ποιους ασπαζόμαστε ως πολιτικούς και πνευματικούς ηγέτες μας. Μία Ελλάδα σε διαρκή και παρατεταμένη κρίση-που προσπαθεί να ξεφύγει αλλά δεν μπορεί μια και η διαφθορά είναι τεράστια, η διαπλοκή επίσης μεταξύ των θεσμών- όπως είπε στην σοβαρή, ουσιαστική και πολύ ωραία και κατανοητή συζήτηση ο ελληνοαμερικανός επιστήμονας καθηγητής Ιατρικής κύριος Γιάννης Ιωαννίδης σε συνέντευξή του στο κανάλι “Open” στην εκπομπή «Καθαρές κουβέντες» του δημοσιογράφου κύριου Σπύρου Χαριτάτου. «Η Ελλάδα πάσχει από μία αχρηστοκρατία σε όλους τους θεσμούς… ευθύνη έχουν οι πολιτικοί και οι έχοντες εξουσία. Ένα κηφηναριό που εμποδίζει τους ικανούς να εξελιχθούν. Η πτώση μας είναι ραγδαία». Στο βαθμό που ασπαζόμαστε όλοι μας, αισθανόμαστε σαν εκλογικό σώμα αυτά που μας συμβαίνουν, την έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς και την τελμάτωση της κοινωνίας μας, τότε δεν μπορούμε να βγάλουμε απέξω τους 10.000 περίπου εκκλησιαστικό προσωπικό, ιερωμένους μοναχούς, αρχιμανδρίτες, μητροπολίτες, ηγούμενους κλπ από αυτήν την γενική παρακμή και κοινωνική, πνευματική παθογένεια και σκανδαλοεπικράτεια. Ίσως εδώ είναι που σαν αναγνώστες κατά την κρίση μας λαθεύει ο Πέτρος Τατσόπουλος, δεν λαμβάνει ως ιστορικό δεδομένο ότι βιώνουμε όλοι μας μία πολιτιστική «σήψη», πολιτική, πνευματική, μεταφυσική και οι ηγετικές δυνάμεις που μας κυβερνούν είναι σάρξ εκ της σαρκός μας. Πόσες φορές δεν μίλησαν και έγραψαν, δημοσίευσαν άρθρα και εξέδωσαν βιβλία τους για το τέλος του Ελληνισμού και της Ελλάδος Έλληνες στοχαστές και διανοούμενοι, φιλόσοφοι και συγγραφείς ακόμα και ιερωμένοι του προηγούμενου αιώνα για το αργόσυρτο και επιθανάτιο αυτό τέλος που όλοι μας ζούμε; Να αναφέρω μόνο ένα τρανταχτό όνομα του προηγούμενου αιώνα, αυτό του συγχωρεμένου Χρήστου Γιανναρά, ενός ορθόδοξου στοχαστή που δεν μπορείς να του προσάψεις ότι ήταν ενάντια στην Ορθοδοξία και την Εκκλησία, και άλλες περιπτώσεις ελλήνων καλλιεργημένων και αξιόλογων προσωπικοτήτων όπως ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος, που θα χαμογελούσε με όλα αυτά τα πνευματικά και κοινωνικά παράδοξα γύρω μας. Τα ιερά μαντζούνια που γιατρεύουν ανίατες ασθένειες, τα τηλεοπτικά πολύ εισπρακτικά σε εισιτήρια σήριαλ μεγάλης ακροαματικότητας, τις θρησκευτικές ταινίες με βίους αγίων, τις σαύρες που δίνουν απάντηση αν υπάρχει Θεός. Τις πρόωρες χρονολογικά σύμφωνα με το εκκλησιαστικό δίκαιο αγιοποιήσεις. Τίτλους εφημερίδων που γράφουν ότι έρχεται οσονούπω η Δευτέρα παρουσία και ότι είμαστε «τυφλοί» όσοι δεν βλέπουμε να πλησιάζουν οι Ιππότες της Αποκάλυψης. Δυστυχώς, αυτά τα «χαβαλεδιάρικα» αντί να τα προσπερνάμε μειδιώντας τα πιστεύουμε όπως τα πίστευαν οι πρόγονοί μας την περίοδο της Τουρκοκρατίας όπως γράφει στα βιβλία του ο Κυριάκος Σιμόπουλος στην σειρά βιβλίων του «Ξένοι Ταξιδιώτες στην Ελλάδα». Πάντως, αν θέλουμε να κοκορευόμαστε ότι είμαστε «παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη» που λέει το λαϊκό άσμα, απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων δεν μας αξίζει να πιστεύουμε σε τέτοιες ακατανόητες προλήψεις, δεισιδαιμονίες, κουφιολογίες που μας παρασύρουν σε δρόμους όχι αυτογνωσίας μας ως χώρα αλλά και άτομα ξεχωριστά αλλά σε αδιέξοδο. Αυτός ο διασυρμός της δημόσιας κοινής λογικής μας από όσους έχουν οποιοδήποτε είδος και μορφή εξουσία και προβολή. Μια τέτοια Ιστορική Παράδοση όσο μακραίωνη και αν είναι, όσο σκληρό και αν ακούγεται, οφείλουμε να την προσπερνάμε ή να την καταργήσουμε στην πράξη, στον καθημερινό βίο μας και στις αναμεταξύ μας σχέσεις μιας και έχει χάσει την αυθεντικότητά της ή μπορεί και να μην είχε ποτέ αυθεντικότητα η όποια αλήθεια της. Ήταν γεμάτη αυταπάτες θαυμάτων.

  Οι σταγόνες της βροχής συνόδευαν το τέμπο του ρυθμού των παλαιών ποιημάτων του Μήτσου Παπανικολάου στο υπόλοιπο της ημέρας. Το βιβλίο του κυρίου Πέτρου Τατσόπουλου θα περίμενε την συνέχεια της ανάγνωσής του για ηρεμότερες αναγνωστικές καταστάσεις και καιρικές συνθήκες. Εξάλλου οι πρώτες εκατό σελίδες του μου φανέρωσαν ότι ήμουν παντελώς άσχετος με τα στοιχεία και τις πληροφορίες των ρεπορτάζ που βήμα το βήμα εκθέτει τις απόψεις και την προσωπική περιπέτειά του συγγραφέα και την ενδεχόμενη εμπλοκή του σε νομικά ζητήματα. Ο ίδιος κρατά μία ισορροπία στα λεγόμενα των όσων λέγονται εναντίον του και των απόψεών του, τεκμηριώνει με χρονολογίες και στοιχεία τα γεγονότα, παραθέτει γνώμες και πρακτικές τρίτων, προσπαθεί να εντοπίσει «το κλειδί» των διαφόρων κατά την κρίση του οικονομικών σκανδάλων και όσων εμπλέκονται σε αυτά. Το τελευταίο βιβλίο του Πέτρου Τατσόπουλου δεν είναι μυθοπλασία, αποτέλεσμα δηλαδή της σχεδιαστικής του φαντασίας και συγγραφικής εμπειρίας τόσων δεκαετιών, μιάς έμπνευσης με αρχή μέση και τέλος, αλλά ένα καλογραμμένο περιπετειώδες ταξίδι αληθινών γεγονότων, πραγματικών συμβάντων, υπαρκτών προσώπων, ξεκάθαρων εχθρικών αντιδράσεων προς τον ίδιο τον συγγραφέα, ρίσκων κριτικής και ερωτημάτων ως διάγνωση καταστάσεων, εμπλοκή πολιτικής και εκκλησιαστικής εξουσίας που ο ίδιος συμμετέχει ως ένα «είδος» Σερλοκ Χολμς, που ξιφουλκεί με τα κακώς συμβαίνοντα μετά από μία περιπέτεια με την υγεία του. Και μία συνειδητή απιστία του απέναντι στην πίστη των πολλών για ένα προσωπικό ενδιαφέρον ενός Θεού που επεμβαίνει στις ζωές και τις αντιλήψεις των ανθρώπων που τον πιστεύουν. Αντίθετα στέκεται εχθρικός σε όσους τον αμφισβητούν και τον αρνούνται.  Βλέπει επίσης στο δικό του αφήγημα  την εμπλοκή ξένων ομόδοξων δυνάμεων του Βορρά στα ελληνικά πράγματα, την εμπλοκή της πολιτικής με την εκκλησιαστική εξουσία και την φανερή ή κρυφή προπαγάνδα σε σφαίρες επιρροών. Ηγούμενοι Μονών που ασχολούνται με το «ριαλ εστέιτ» και τις μπίζνες παρά με τα μοναστικά τους καθήκοντα γενόμενοι οικονομικοί χορηγοί ταινιών για βίους αγίων. Φιγούρες μοναχών λες και βγαίνουν από τις σελίδες του βιβλίου «Το Όνομα του Ρόδου» του ιταλού συγγραφέα και φιλόσοφου Ουμπέρτο Έκο στην ελληνικότερη του εκδοχή μεταφυσική και πολιτική πραγματικότητα και διαστάσεις της σήμερον. Σαν πρώτη αναγνωστική εντύπωση των 11 πρώτων κεφαλαίων του, θα μπορούσε κανείς να το προσεγγίσει ας το επαναλάβουμε ως αστυνομικό ανάγνωσμα, ένα πολιτικό και οικονομικό θρίλερ των σύγχρονων ημερών μας με πολλούς μα πάρα πολλούς διαπλεκόμενους ήρωες από διάφορα κοινωνικά στρώματα και θέσεις εξουσίας της ελληνικής πολιτείας. Πολιτικά πρόσωπα, πρώην πρωθυπουργοί, τηλεοπτικές περσόνες, τικ τόκερ, αγιορείτες μοναχοί και μητροπολίτες της ελλαδικής ορθόδοξης εκκλησίας, εφοπλιστές, δημοσιογράφοι και διευθυντές- ιδιοκτήτες εφημερίδων, μία σειρά δημόσιων παραγόντων της κοινωνίας εμπλέκονται σε έναν ασφυκτικό ιστό που δυσκολεύεσαι να βρεις την αρχή και πιο το τέλος, αν θα υπάρξει ποτέ ξεκαθάρισμα αυτής της στενής διαπλοκής στο μέλλον. Στις αρετές του βιβλίου είναι ο αυτοσαρκασμός του εαυτού του, ο οποίος έχει την δική του σημασία, ενός κριτικού συγγραφέα «λούστρου» που απολύθηκε από τον ιδιοκτήτη της εφημερίδας που εργάζονταν για μία παρεξηγημένη πρωτιάς συνέντευξη. Αλλά όπως λέει και ο ίδιος, πλησιάζει τα 66 και για λίγο ακόμα θα τον ανέχεται το κατεστημένο. Αυτό που δεν ανατρέπεται ούτε με την Σισύφεια αγωνιώδη προσπάθεια. Η διάρθρωση του βιβλίου είναι κινηματογραφική θα μπορούσε να γίνει σήριαλ σημειώνω στο περιθώριο των σελίδων. Όσο για την γλώσσα του, είναι στρωτή, λαγαρή, με αρκετές αν δεν λαθεύω αγγλικές σύγχρονες λέξεις εκφράσεις ορολογίας, κάτι που δεν «συνάδει» (;) με τις πρώτες πεζογραφικές του εργασίες, αλλά έχουν περάσει αρκετές δεκαετίες από τότε που ο νεαρός πεζογράφος Π. Τατσόπουλος ξιφουλκούσε με τον συγγραφέα του «Τρίτου Στεφανιού» δημόσια, ενώ σήμερα δίνει συχνότατες συνεντεύξεις και τυγχάνει δημόσιας προβολής περισσότερο από κάθε άλλον έλληνα πεζογράφο προσπαθώντας να δικαιολογήσει και αιτιολογήσει τις θέσεις και τις επιχειρηματολογικές του κρίσεις των κακώς κειμένων, των οικονομικών ατασθαλιών, σοβαρών ζητημάτων της Ελλαδικής Εκκλησίας και Κοινωνίας. Το βιβλίο είναι μάλλον μέρος μίας τριλογίας, «Η καλοσύνη των ξένων» μια αληθινή ιστορία και «το όπιο του λαού» μια ανορθόδοξη προσέγγιση. Ή τουλάχιστον κινείται σε αυτήν την ρεπορτάζ εξομολογητική του προβληματική και παρατήρηση των γεγονότων, στα οποία εμπλέκονται όλα τα πραγματικά πρόσωπα και ο ίδιος. Από τις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν ονόματα εκκλησιαστικών ηγετών, πρόσωπα οικονομικών παραγόντων, άτομα της τηλεόρασης και της κυβερνητικής εξουσίας των τελευταίων χρόνων. Μία συχνή παρέλαση κάθε είδους και κατηγορίας σωτήρων μας οι οποίοι κυκλοφορούν γύρω μας, ανάμεσά μας τα τελευταία χρόνια, επίγειοι και επουράνιοι που προσπαθούν να χειραγωγήσουν τις ζωές μας με οικονομικό τίμημα βεβαίως- βεβαίως.

Γιατί, όπως θα μας έλεγε με συγκατάβαση για τα προβλήματά μας Κερδώος Ερμής άνευ χρημάτων ούτε αγιοποιήσεις πραγματοποιούνται ούτε στεγανοποιήσεις ταρατσών γίνονται, συμφωνώντας με τον αρχαίο ρήτορα Δημοσθένη.

Γιώργος Χ. Μπαλούρδος

Πειραιάς

31/10/2026

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.